Θεωρία - Ιστορία - Σελίδα 20

Στο πλαίσιο της σειράς δημοσιεύσεων κειμένων για το Γυναικείο Ζήτημα με αφορμή το κύμα καταγγελιών περιστατικών κακοποίησης εναντίον γυναικών, δημοσιεύουμε σήμερα το τρίτο μέρος ενός εξαιρετικού κειμένου της Άνα Μουνιόθ και του Άλαν Γουντς. Είχε γραφτεί το 2000 για την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας και δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα marxist.com.

Στο πλαίσιο της σειράς δημοσιεύσεων κειμένων για το Γυναικείο Ζήτημα με αφορμή το κύμα καταγγελιών περιστατικών κακοποίησης εναντίον γυναικών, δημοσιεύουμε σήμερα το δεύτερο μέρος ενός εξαιρετικού κειμένου της Άνα Μουνιόθ και του Άλαν Γουντς. Είχε γραφτεί το 2000 για την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας και δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα marxist.com. Το θέμα αυτού του μέρους είναι η θέση της γυναίκας στη Ρωσία της καπιταλιστικής παλινόρθωσης και στον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο.

Ο μαρξισμός πάντα βρισκόταν στην πρωτοπορία του αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση. Η 8η Μάρτη (Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας) είναι μια κόκκινη επέτειος για εμάς, καθώς συμβολίζει τον αγώνα της εργατικής τάξης ενάντια στον καπιταλισμό, την καταπίεση και τις διακρίσεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Δημοσιεύουμε ένα εκτεταμένο άρθρο, στο οποίο υπογραμμίζονται τα πρώτα βήματα που ακολούθησε ο μαρξισμός στον αγώνα του για τα γυναικεία δικαιώματα, τι σήμαινε η πρώτη επιτυχημένη επανάσταση για τη χειραφέτηση των γυναικών, ποιες είναι οι συνθήκες των γυναικών στον καπιταλισμό τόσο στις αναπτυγμένες χώρες όσο και στις χώρες του Τρίτου Κόσμου και τέλος τίθεται το ερώτημα για το πώς θα καταργήσουμε οριστικά την ανισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών...

Με την ευκαιρία της παγκόσμιας ημέρας της γυναίκας σήμερα παρουσιάζουμε ενδιαφέροντα αποσπάσματα από τη συζήτηση της Κλάρας Τσέτκιν με τον Λένιν για το «Γυναικείο Ζήτημα». Η συζήτηση έγινε στα 1920, κατά την περίοδο διεξαγωγής του Β' Συνεδρίου της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς. Η Κλάρα Τσέτκιν ήταν ηγέτιδα του προλεταριακού κινήματος των γυναικών της Γερμανίας και μέλος του προεδρείου της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς και επικεφαλής της Διεθνούς Γραμματείας Γυναικών της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Τη συζήτηση με τον Λένιν κατέγραψε η Κλάρα Τσέτκιν ένα χρόνο μετά το θάνατο του Β. Ι. Λένιν. Αναδημοσιεύεται από το βιβλίο «Λένιν αρχηγός, σύντροφος, άνθρωπος» των εκδόσεων «ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ», 1975.

 Η κρίση του καπιταλισμού έχει φέρει στην επιφάνεια πολλά ρεύματα αντίστασης ενάντια στην υπάρχουσα κοινωνία, τις αξίες, την ηθική και τις απαράδεκτες αδικίες και την καταπίεση της. Η κεντρική αντίθεση στην κοινωνία παραμένει ο ανταγωνισμός ανάμεσα στην εργατική τάξη και το κεφάλαιο. Ωστόσο, η καταπίεση λαμβάνει πολλές διαφορετικές μορφές, ορισμένες από τις οποίες, είναι πολύ παλαιότερες και πιο βαθιά ριζωμένες από τη μισθωτή σκλαβιά. Μεταξύ των πιο οικουμενικών και επώδυνων μορφών καταπίεσης είναι η καταπίεση των γυναικών σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο. Η εξέγερση των γυναικών ενάντια σε αυτή την τερατώδη καταπίεση είναι θεμελιώδους σημασίας στον αγώνα για τη σοσιαλιστική επανάσταση, η οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την πλήρη συμμετοχή των γυναικών στον αγώνα κατά του καπιταλισμού. Για αιώνες, η σταθερότητα της ταξικής κοινωνίας είχε ένα στερεό σημείο υποστήριξης στην οικογένεια: δηλαδή, στην υποδούλωση των γυναικών στους άνδρες. Αυτή η μορφή δουλείας είναι πολύ παλαιότερη από τον καπιταλισμό, όπως εξήγησε ο Ένγκελς, η ανάδυση της πατριαρχικής οικογένειας αντιπροσωπεύει την «παγκόσμια ιστορική ήττα του γυναικείου φύλου. Ο άντρας έγινε ο αφέντης του σπιτιού· η γυναίκα υποβιβάστηκε σε υπηρέτρια, σε σκλάβα των επιθυμιών του και ένα εργαλείο για παραγωγή παιδιών». Αυτή η ανδρική κυριαρχία και η υποδεέστερη θέση των γυναικών στην κοινωνία...

Ο Νίκος Σέντης αναλύει συνοπτικά την καταγωγή της χριστιανικής θρησκείας από τη σκοπιά του διαλεκτικού υλισμού.

Σύντομη παρουσίαση μιας εξαιρετικής νέας έκδοσης.

Μια επιστήμη σχεδόν άγνωστη σε τούτη τη χώρα , εξαιρουμένων λίγων ελευθεροφρόνων θεολόγων, που κατορθώνουν να την κρατούν όσο γίνεται πιο μυστική, είναι η ιστορική και γλωσσολογική κριτική της Βίβλου, η έρευνα για την χρονολόγηση, την προέλευση και την ιστορική αξία των διαφόρων κειμένων, που περιλαμβάνονται στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Η επιστήμη αυτή είναι σχεδόν αποκλειστικά γερμανική. Και επιπλέον, το λίγο από αυτήν που διαπέρασε τα σύνορα της Γερμανίας δεν είναι και το καλύτερο τμήμα της: είναι εκείνη η ελευθερόφρονη κριτική που καυχιέται ότι είναι αμερόληπτη και εξονυχιστική και, την ίδια στιγμή, Xριστιανική. Η Βίβλος δεν αποκαλύφθηκε ακριβώς από το Άγιο Πνεύμα, είναι ωστόσο όντως αποκάλυψη του θείου μέσω του ιερού πνεύματος της ανθρωπότητας κ.λπ. Έτσι, η Σχολή της Τυβίγγης (Μπάουερ, Gfrörer κ.λπ.) είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ολλανδία και την Ελβετία, όπως επίσης στην Αγγλία, κι αν μερικοί θέλουν να πάνε λίγο πιο πέρα, ακολουθούν τον Στράους. Το ίδιο ήπιο, αλλά εντελώς μη ιστορικό πνεύμα κυριαρχεί στον φημισμένο Ερνέστ Ρενάν, που δεν είναι παρά ένας φτωχός ανεπαρκής λογοκλόπος των Γερμανών κριτικών. Από όλα του τα έργα τίποτε δεν είναι πραγματικά δικό του εκτός από τον αισθητικό συναισθηματισμό της κυρίαρχης σκέψης και τη γλυκανάλατη γλώσσα που τον περιτυλίγει. Ωστόσο,...

Ο Νίκος Σέντης κάνει μια σύντομη παρουσίαση της θαυμάσιας μπροσούρας του Φρίντριχ Ένγκελς με τίτλο «Αρχές του Κομμουνισμού», η οποία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μαρξιστική Φωνή».Μπορείτε να την παραγγείλετε εδώ.Εγγραφείτε στο κανάλι μας!Οργανωθείτε – αγωνιστείτε μαζί μας!

Γιορτάζοντας τα διακοσιοστά γενέθλια του Φρίντριχ Ένγκελς, συνιδρυτή των ιδεών του επιστημονικού σοσιαλισμού μαζί με τον Καρλ Μαρξ, πρέπει να εκμεταλλευτούμε αυτήν την ευκαιρία για να μιλήσουμε για τη ζωή αυτού του μεγάλου άνδρα και τις θαυμάσιες συνεισφορές που έκανε. Αν και ο Μαρξισμός φέρει το όνομα του Μαρξ, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε τη ζωτική συμβολή του Ένγκελς και τον οργανικό δεσμό μεταξύ των ζωών αυτών των δύο ανδρών. Χωρίς αμφιβολία, ο Ένγκελς είχε έναν εγκυκλοπαιδικό νου που περιλάμβανε γνώσεις σε τόσα διαφορετικά πεδία, όπως η φιλοσοφία, τα οικονομικά, η ιστορία, η φυσική, η φιλολογία και η στρατιωτική επιστήμη. Οι γνώσεις του για την τελευταία του έδωσαν το παρατσούκλι «Στρατηγός». Πολύ συχνά, ο Ένγκελς θεωρείται ότι έπαιξε δευτερεύοντα ρόλο σε σχέση με τον Μαρξ. Παρότι ο Μαρξ ήταν ένας τιτάνας από κάθε άποψη, ο Ένγκελς έπαιζε επίσης ρόλο κλειδί σε αυτήν τη σχέση. Όντας πάντα εξαιρετικά μετριόφρων, ο Ένγκελς άφηνε τα πρωτεία στον Μαρξ. Αλλά όταν διαβάζουμε την ογκώδη αλληλογραφία μεταξύ των δύο ανδρών, η εξαιρετική συνεισφορά του Ένγκελς γίνεται εμφανής. Μαζί με τον Μαρξ, ήταν κι εκείνος πολιτικά «γίγαντας».Πρώιμη ζωή Έχουν γραφτεί πολλές βιογραφίες του Ένγκελς, μερικές καλές και μερικές κακές. Μια από τις πιο πρόσφατες είναι αυτή του ξιπασμένου...