Η ανεξέλεγκτη πύρινη λαίλαπα που για άλλη μια φορά αποτέφρωσε δεκάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους, αποτελεί ένα συνειδητό έγκλημα του καπιταλισμού.

 

 

 

 

 

 

 

Δύο χρόνια μετά την καταστροφική πυρκαγιά στη Πάρνηθα, η Ανατολική Αττική έζησε ξανά τον πύρινο εφιάλτη. Μετά τη «πρόβα τζενεράλε» στον Υμηττό στις αρχές του καλοκαιριού ήρθε η σειρά της Βόρειοανατολικής Αττικής. Με συντριβή παρακολουθήσαμε για μια ακόμη φορά «το χρονικό ενός  προανεγγελθέντος εγκλήματος» σε βάρος της ζωής μας, σε βάρος του περιβάλλοντος.

 

 

 

 

Ανεξάρτητα όμως από το αν οι σύντροφοι της ηγεσίας θα δείξουν την επόμενη περίοδο ότι θέλουν να μάθουν από τα λάθη τους, ο ρόλος της βάσης του ΣΥΝ είναι σήμερα καθοριστικός. Η «Μαρξιστική Φωνή» υποστηρίζει την πρωτοβουλία αγωνιστών της βάσης του ΣΥΝ για ένα έκτακτο συνέδριο. Αν όμως τελικά αυτή η πρωτοβουλία  δεν ευοδωθεί, τότε με αφετηρία το Διαρκές συνέδριο του Σεπτεμβρίου, οι αριστεροί αγωνιστές της βάσης πρέπει να αγωνιστούν συντονισμένα για έναν αριστερό, σοσιαλιστικό ΣΥΝ. Ένα ΣΥΝ που σε κοινό μέτωπο με το ΚΚΕ θα αγωνιστεί για μια αριστερή κυβέρνηση, η οποία κοινωνικοποιώντας τους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας, θα βάλει στέρεα θεμέλια για την οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής Ελλάδας σε μια σοσιαλιστική Ευρώπη.

Μεγάλο ενδιαφέρον όμως παρουσιάζει και η άποψη του κειμένου για την κατάσταση του κόμματος : «η σημερινή πραγματικότητα στο κόμμα χαρακτηρίζεται από μειωμένη συμμετοχή των μελών στη ζωή και τη δράση των οργανώσεων --όπως και από σχετικά μικρή συμμετοχή στα κοινωνικά δρώμενα-- από τον χαλαρό τρόπο λειτουργίας των πολιτικών κινήσεων και των νομαρχιακών επιτροπών --πράγμα που υποβαθμίζει συχνά την πολιτική συζήτηση--, από ελλείμματα στην αμφίδρομη σχέση μελών--ηγεσίας,  και από τον σχετικά υψηλό ηλικιακό μέσο όρο των κομματικών μελών.»

Δημοσιεύουμε σε τρεις συνέχειες το κλασσικό έργο του Καρλ Μαρξ "Κριτική της εγελιανής φιλοσοφίας του κράτους και του δικαίου" που γράφτηκε κατά την περίοδο 1834-1835. Η μετάφραση του κειμένου είναι του Μπάμπη Λυκούδη και δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο internet στο site www.marxistbooks.gr .

Μετά την ολοκληρωτική ήττα του πραξικοπήματος και την αποτυχία του «λόκ άουτ» αντιμέτωπη με την πτώση του ηθικού στις γραμμές της, η αντιπολίτευση χρειαζόταν κάτι νέο για να διατηρήσει την υποστήριξη σε αυτή ζωντανή. Η αντιπολίτευση τώρα συνειδητοποίησε ότι σε αυτή τη φάση η ισορροπία δυνάμεων δεν ήταν υπέρ της εκδίωξης του Τσάβες μέσω μιας εξέγερσης της «πολιτισμένης κοινωνίας» όπως είχαν σχεδιάσει...Προώθησαν  μια εκστρατεία για να συγκεντρώσουν στο τέλος του 2003 2.400.000 υπογραφές, το ελάχιστο που χρειαζόταν  για να απαιτήσουν την ανάκληση των προεδρικών εκλογών. Απέτυχαν να συγκεντρώσουν όμως τον προβλεπόμενο αριθμό υπογραφών...

Στο κείμενό της η ΚΠΕ αναφέρει : «Από την ίδρυσή του, ο ΣΥΝ έχει διακηρύξει ότι στρατηγικός του στόχος είναι ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία, δηλαδή η ανατροπή και υπέρβαση των κυρίαρχων καπιταλιστικών σχέσεων, ανατροπή και υπέρβαση που θα επιτευχθούν  μέσα από την προώθηση τομών και ριζικών αλλαγών σε όλους τους τομείς...». Μέσα σε τόσο λίγες γραμμές γίνεται κατορθωτό να συνυπάρχουν τόσα πολλά λάθη και τόσο μεγάλη σύγχυση. Ο σοσιαλισμός για άλλη μια φορά συμπληρώνεται από τους εύηχους όρους «δημοκρατία και ελευθερία», δημιουργώντας όλων των ειδών τις παρανοήσεις και τα λαθεμένα συμπεράσματα.

Το κάλπικο εκλογικό σύστημα ήταν ο θεμελιώδης λίθος της πολιτικής ζωής της Βενεζουέλας. Από το Σύμφωνο του «Πούντο Φίντζο» και μετά το κόμμα AD (σοσιαλδημοκράτες) και το Copei (συντηρητικοί) εναλλάσσονταν την εξουσία. Το σύμφωνο του «Πούντο Φίντζο» που υπογράφηκε από το AD και Copei τον Οκτώβριο του 1958, δημιούργησε ένα συναινετικό σύστημα για να διασφαλίσει δήθεν τη δημοκρατική σταθερότητα. Υπήρχε ένα κοινό οικονομικό πρόγραμμα και ένα σύστημα το οποίο είχε τον έλεγχο των κομμάτων μέσα από διορισμένα κρατικά σώματα, που περιελάμβανε το δικαστικό σύστημα, το στρατό, την αρχή  διεξαγωγής εκλογών και τις κυβερνήσεις.