Δημοσιεύουμε εκ νέου την αναλυτική κριτική της "Μαρξιστικής Φωνής" στο κείμενο θέσεων της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ για το 5ο Συνέδριο του κόμματος που πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 2008. Παρόλο που έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τη διεξαγωγή του συνεδρίου, οι εξελίξεις που δρομολογήθηκαν στο κόμμα αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την ήττα στις ευρωεκλογές, καθιστούν αυτή τη μαρξιστική κριτική ιδιαίτερα επίκαιρη. Το κείμενο παρουσιάζεται σε τρεις συνέχειες.

Το κείμενο που ακολουθεί ανήκει στην Πρωτοβουλία μελών του ΣΥΝ για τη διεξαγωγή ενός έκτακτου συνεδρίου. Το δημοσιεύουμε γιατί εκφράζει με χαρακτηριστικό τρόπο τους έντονους προβληματισμούς που αναπτύσσονται στη βάση του κόμματος για το μέλλον του και τον ρόλο των διαφόρων ομάδων στην ηγεσία.

Στην απόπειρα ενοχοποίησης του σοσιαλδημοκρατικού προγράμματος του ΣΥΝ για την εκλογική ήττα, θα μπορούσε κανείς να αντιτάξει το επιχείρημα ότι το πρόγραμμα αυτό, δεν διαβάστηκε από την συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων, ακόμα και αυτών που ήταν προσανατολισμένοι στο ΣΥΡΙΖΑ. Ασφαλώς αυτό είναι αλήθεια. Αδιαπέραστο εμπόδιο άλλωστε, στάθηκε και ο εξωφρενικός του όγκος. Όμως το πρόβλημα, δεν είναι μόνο αυτό καθ’ αυτό το σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα του ΣΥΝ. Είναι η αντανάκλαση που έχει η ρεφορμιστική λογική αυτού του προγράμματος πάνω στο σύνολο της πολιτικής και της τακτικής του κόμματος...

Η τελευταία συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής (ΚΠΕ) του ΣΥΝ αποτέλεσε έναν αξιοσημείωτο σταθμό στην εξέλιξη της κρίσης που ξέσπασε στο κόμμα και στο ΣΥΡΙΖΑ μετά την ήττα στις Ευρωεκλογές. Η ΚΠΕ συνεδρίασε στη σκιά της διάσπασης που δημιουργήθηκε μέσα στις γραμμές της αριστεράς του κόμματος, ανάμεσα στους συγκρουόμενους πόλους του Α. Τσίπρα και του Α. Αλαβάνου. Η σύγκρουση αυτή έχει ήδη απογοητεύσει τα αριστερά μέλη και τους υποστηριχτές του ΣΥΝ, καθώς δεν διεξάγεται στη βάση ξεκάθαρων πολιτικών θέσεων.

"Είμαστε εδώ και επιμένουμε. Μουσικά αυτή τη φορά. Παλεύοντας με λουκέτα και τυπογραφικά (του «Εναλλακτικού τύπου»), γενικές συνελεύσεις και διαβουλεύσεις με τον εκκαθαριστή, χωρίς τηλέφωνα αλλά με ηθικό… ακμαιότατο, καταφέραμε να διοργανώσουμε και συναυλία!..."

Μερικές χιλιάδες διαδηλωτών, παρά τις αυστηρές προειδοποιήσεις και επιθέσεις της αστυνομίας κατέβηκαν στον δρόμο.  Η συμμετοχή νέων γυναικών ήταν αξιοσημείωτη.  Οι συγκεντρωμένοι γύρω από το πανεπιστήμιο της Τεχεράνης φώναζαν: θάνατος στον Χαμενεϊ , Θάνατος στον δικτάτορα κ.α.

Η επίδειξη του τρόμου από την Ιρανική κυβέρνηση ενάντια στις διαδηλώσεις την επομένη των νοθευμένων εκλογών, κατάφερε να κρατήσει τον λαό μακριά από τους δρόμους τις τελευταίες 11 μέρες. Αλλά την περασμένη Πέμπτη αυτό το εύφλεκτο υλικό εξεράγει μια ακόμα φορά, καθώς και πάλι χιλιάδες ανθρώπων κατέλαβαν τους δρόμους σε μια επίδειξη συλλογικής ανυπακοής. 

Η κυβέρνηση της Σρι Λάνκα ανακήρυξε τη νίκη της ενάντια στους Τίγρεις Ταμίλ, αλλά το ζήτημα των δικαιωμάτων του λαού των Ταμίλ δεν μπορεί να επιλυθεί. Η λύση βρίσκεται στον αγώνα για μια σοσιαλιστική Σρι Λάνκα, όπου τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων θα είναι σεβαστά συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος  στην αυτοδιάθεση για τους  Ταμίλ.