Μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον της διεθνούς κρίσης, ο ελληνικός καπιταλισμός βιώνει ένα πρωτοφανές αδιέξοδο, που αποτυπώνεται με την ταχύτατη διολίσθησή του προς την πλήρη και πολύπλευρη χρεοκοπία. Με γοργούς ρυθμούς, υφίσταται μια επιδείνωση σε όλα τα βασικά του μεγέθη. Είναι ενδεικτικά τα στοιχεία της ΕΣΥΕ που δημοσιεύθηκαν τον Ιούνιο. Τα στοιχεία για το ΑΕΠ του πρώτου τριμήνου του 2010 έδειξαν μείωση κατά 2,5% έναντι του αντίστοιχου τριμήνου του 2009. Στο ίδιο διάστημα, οι επενδύσεις μειώθηκαν κατά 14,6%, σημειώνοντας πτώση για 10 συνεχόμενα τρίμηνα (!!)...

Ένα απέραντο σκοτάδι λιτότητας, φτώχειας και ανεργίας απλώνεται πάνω από ολόκληρο τον πλανήτη, εκφράζοντας το μέγεθος του ιστορικού αδιεξόδου και της παρακμής του καπιταλιστικού συστήματος. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε, ότι η παρούσα κρίση, η μεγαλύτερη από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, είναι μια κλασσική καπιταλιστική κρίση υπερπαραγωγής. Η αιτία δηλαδή, που βρίσκεται στη «ρίζα» της κρίσης, είναι το γεγονός ότι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων σε παγκόσμια κλίμακα εμποδίζεται από τα στενά όρια των καπιταλιστικών σχέσεων ιδιοκτησίας και του θεματοφύλακά τους, του εθνικού κράτους...

Ο καθηγητής κ. Ε. Τσακαλώτος (μέλος του Κοκκινοπράσινου δικτύου του ΣΥΝ και της σημερινής ηγετικής ομάδας του κόμματος) στην ομιλία του στο συνέδριο του ΣΥΝ, υπερασπιζόμενος το κείμενο θέσεων της πλειοψηφίας της ΚΠΕ ανέφερε πως η ιδεολογική βάση του ΣΥΝ είναι σήμερα ο «δημιουργικός μαρξισμός»... Η εντύπωση που αμέσως δόθηκε σε όσους έχουν μια στοιχειώδη επαφή με τη μαρξιστική θεωρίαπως αυτός ο «δημιουργικός μαρξισμός» συγγενεύει με τη «δημιουργική λογιστική» (και τα γνωστά θαύματά της) αποδείχτηκε περίλαμπρα μόλις λίγες ώρες αργότερα: κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας για τις τροπολογίες στο κείμενο-«κορμός» της πολιτικής απόφασης, υπερασπιζόμενος τη θέση περί «επανίδρυσης της Ε.Ε.» που προέβαλε το κείμενο της πλειοψηφίας, ο καθηγητής ισχυρίστηκε πως δεν υπάρχει καμία ουσιώδης διαφορά ανάμεσα σε αυτήν τη θέση και τη θέση για «ανατροπή της Ε.Ε.»...

Το τελευταίο διάστημα ο πρόεδρος και τα στελέχη της τάσης στην ηγεσία που συσπειρώνονται γύρω του, ανέδειξαν με τη στάση τους εντονότερα από ποτέ, το βασικό πρόβλημα που χαρακτηρίζει το κόμμα : απουσία μιας ξεκάθαρης αριστερής, ταξικής πολιτικής και της αντίστοιχης τακτικής, η οποία θα μπορούσε να την υπηρετήσει αποτελεσματικά. Η πολιτική της ηγετικής ομάδας θα έπρεπε να καθορίζεται από τα πολιτικά καθήκοντα που θέτει στο κόμμα και στην Αριστερά σαν σύνολο η βαθειά κρίση του καπιταλισμού και η άνοδος της ταξικής πάλης. Αντίθετα, αυτό που καθόρισε την πολιτική της, ήταν σε τελική ανάλυση η ανάγκη επιβολής της δικής της θέσης σαν κυρίαρχης μέσα στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ.