Αρχική Blog Σελίδα 3

Video: Σύνοψη της Ιστορίας των Εργατικών Διεθνών

Η ομιλία του‌ Πάτροκλου Ψάλτη, μέλους της Νεολαίας Ενάντια στον Καπιταλισμό, η οποία έγινε στις 30/04 στο πλαίσιο των Live διαδικτυακών εκπομπών της εφημερίδας «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» (www.marxismos.com), με τίτλο «Το βήμα του επαναστατικού σοσιαλισμού».

Video: Γαλλική Επανάσταση – Από την έφοδο στη Βαστίλη στην πτώση των Ιακωβίνων

Ποια είναι η θέση της Γαλλικής Επανάστασης στην Ιστορία; Γιατί οι σύγχρονοι αστοί έχουν αποκηρύξει τις ριζοσπαστικές ιδέες και τις μεθόδους της; Ποιοι είναι οι βασικοί της σταθμοί και ποια τα διδάγματά της και γιατί παραμένουν επίκαιρα; Αναλυτικές απαντήσεις δίνονται στην ομιλία του Σταμάτη Καραγιαννόπουλου, η οποία έγινε στις 29/04 στο πλαίσιο των Live διαδικτυακών εκπομπών της εφημερίδας «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» (www.marxismos.com), με τίτλο «Το βήμα του επαναστατικού σοσιαλισμού».

Παιδεία: Πολυνομοσχέδιο ταξικών φραγμών εν μέσω καραντίνας

Το 2020 είναι μία χρονιά γεμάτη γεγονότα που δείχνουν το βάθος της παρακμής του καπιταλισμού.  Η θανατηφόρα πανδημία ανέδειξε το μέγεθος της σήψης αυτού του συστήματος και την ανικανότητα του να προστατεύσει την υγεία και τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Την ίδια στιγμή η καπιταλιστική κρίση καταδικάζει εκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία και την εξαθλίωση. Και αν αυτό το σύστημα δεν ανατραπεί σύντομα, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τους τρόμους που επιφυλάσσει για την ανθρωπότητα.

Η κυβέρνηση αποφάσισε να αξιοποιήσει αυτό το χάος για να περάσει τις αντιδραστικές τις αντιμεταρρυθμίσεις στην Παιδεία, καθώς θεωρεί ότι λόγω  της πανδημίας το φοιτητικό κίνημα και οι καθηγητές δεν θα μπορέσουν να αντιδράσουν.  Έτσι λοιπόν της τελευταίες μέρες του μήνα του Απριλίου, ένα νέο νομοσχέδιο βρήκε τον δρόμο του από το Υπουργείο Παιδείας στο γραφείο του πρωθυπουργού.

Οι προτεινόμενες (αντι)μεταρρυθμίσεις εντάσσονται στην πάγια προσπάθεια της κυβέρνησης να μειώσει τις δαπάνες για την Παιδεία και να ενισχύσει την ιδιωτική εκπαίδευση. Τα μέτρα δημιουργούν ένα μαραθώνιο εξετάσεων, από την Α’ Τάξη του Γυμνασίου, έως τη Γ’ Λυκείου και την εισαγωγή Τράπεζας Θεμάτων που ενισχύουν τον εξετασιοκεντρικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2014, τη μόνη χρονιά που λειτούργησε Τράπεζα Θεμάτων, το 40% των μαθητών έμειναν μετεξεταστέοι.

Επαναφέρεται, επίσης, η βάση του 10 για την προαγωγή από τη μία τάξη στην άλλη. Τα μέτρα περιλαμβάνουν την αύξηση του  μέγιστου αριθμού νηπίων, προνηπίων και μαθητών ανά τμήμα, σε Νηπιαγωγεία και Δημοτικά, από 22 σε 24 έτσι ώστε να χρειάζονται λιγότεροι καθηγητές.  Και μεταξύ άλλων προβλέπεται η μείωση του αριθμού των εισακτέων και ο περιορισμός της δυνατότητας μετεγγραφών των φοιτητών, με καθιέρωση βάσης μετεγγραφής και έλεγχο των οικονομικών κριτηρίων και εισοδημάτων τα τελευταία 3 έτη και όχι το τελευταίο μόνο έτος όπως ίσχυε μέχρι τώρα. Φυσικά όλα αυτά αποσκοπούν στη δραστική μείωση των φοιτητών και στη συνέχιση της πολιτικής κατάργησης και συγχωνεύσεων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.

Τα μέτρα αυτά οδηγούν στην περαιτέρω υπερφόρτωση του ωρολογίου προγράμματος σπουδών και στην επιπλέον ψυχολογική και οικονομική πίεση των μαθητών. Οξύνεται  επίσης ο ταξικός χαρακτήρας της εκπαίδευσης, καθώς η εξάρτηση από τα φροντιστήρια θα μεγαλώσει. Το πρόγραμμα μιλάει για επιπλέον ώρες, στο βαθμό που θα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα και το Σάββατο. Παράλληλα με αυτό, μας παρουσιάζονται και οι ερευνητικές εργασίες, οι οποίες ξαφνικά μπαίνουν στο πρόγραμμα και τις  προτεραιότητες των μαθητών όταν τώρα θα έχουν να παιδεύονται και να τρέχουν για τις «μικρού μήκους» πανελλήνιες λόγο της Τράπεζας Θεμάτων που μόνο χειρότερα μπορεί να κάνει τα πράγματα.

Τέλος, προβλέπεται η «αναδιάρθρωση των παιδαγωγικών μέτρων και η τακτική συλλογή δεδομένων μέσω της αξιολόγησης της σχολικής μονάδας». Τι εννοεί άραγε εδώ η ποιήτρια; Θα επαναφέρουμε την βίτσα, το κούρεμα και την φούστα μέχρι τον αστράγαλο; Είναι ξεκάθαρο ότι οι αλλαγές αυτές θέλουν να δημιουργήσουν ένα πιο αυταρχικό, πιο ταξικό σχολείο, με εντατικά προγράμματα που δε θα αφήνουν χρόνο στους μαθητές να αναπτυχθούν ολόπλευρα.

Επιπλέον η κυβέρνηση, μετά από αυτό το ρεσιτάλ αντιδραστικών μέτρων,αποφασίζει να ανοίξει τα σχολεία για την διάρκεια τριών εβδομάδων. Φυσικά ο λόγος δεν είναι ότι θα μείνει πίσω η σχολική χρονιά, καθώς σε περίοδο που απειλείται η δημόσια υγεία από την πανδημία, δεν είναι προτεραιότητα το αν θα πηγαίνουν τα παιδιά σχολείο. Η κίνηση αυτή της κυβέρνησης, όπως και συνολικά η χαλάρωση των μέτρων καραντίνας,  γίνεται καθαρά για οικονομικούς λόγους, καθώς η κυβέρνηση δέχεται πιέσεις από τον ιδιωτικό τομέα(ιδιωτικά σχολεία) που χάνουν τις συνδρομές του τριμήνου/τετραμήνου καθώς οι μαθητές απέχουν από το σχολείο. Επίσης, δέχεται πίεση από τους εργοδότες που αναγκάζονται ή θα αναγκαστούν να δώσουν άδειες ειδικού σκοπού στους εργαζόμενους με παιδιά κάτω των 15 ετών.

Μαθητές, φοιτητές και καθηγητές πρέπει να αγωνιστούν ενάντια στα αντιδραστικά μέτρα και να διεκδικήσουν τα σχολεία να παραμείνουν κλειστά για να μήν υπάρξει μεγαλύτερη διασπορά του ιού. Επιπλέον,η Γ’ Λυκείου δεν πρέπει να επιστρέψει στα θρανία και οι Πανελλήνιες δεν πρέπει να πραγματοποιηθούν  για τους ίδιους λόγους. Πρέπει επίσης να αγωνιστούμε για την κατάργηση των Πενελληνίων συνολικά και την ελεύθερη πρόσβαση των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

 Βασίλης Βασιλειάδης

 

Ηγεσίες κορυφαίων συνδικαλιστικών οργανώσεων: «Μήπως παρα-μείνανε σπίτι;»

Λίγο καιρό πριν, τέλη Φλεβάρη του 2020, διεξήχθη το έκτακτο συνέδριο της ΓΣΕΕ. Στα πλαίσια της διαμάχης της σημερινής ηγεσίας της ΓΣΕΕ με το ΠΑΜΕ γύρω από την διεξαγωγή του συνεδρίου, είχε ξεσπάσει ένας ατέλειωτος πόλεμος ανακοινώσεων, αντεγκλήσεων και αλληλοκατηγοριών, που έφτασαν στα αστικά δικαστήρια. Δεν θα επεκταθούμε σχετικά με το περιεχόμενο αυτών, καθώς έχουμε τοποθετηθεί με αναλυτική αρθρογραφία. Λίγες μέρες μετά, με αφορμή την πανδημία του κορονοϊού και τα μέτρα για την αποτροπή της διάδοσης του και για την στήριξη της οικονομίας, η κυβέρνηση της ΝΔ «ξήλωσε» το μισό εργατικό δίκαιο και έβαλε το άλλο μισό σε «γύψο». Επίσης ανέστειλε μια σειρά ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, στα πλαίσια του (αναγκαίου) περιορισμού της κυκλοφορίας και των συναθροίσεων, χωρίς να προβλέψει (καθόλου τυχαία) την αναγκαία μετακίνηση για συνδικαλιστικούς λόγους. Για όλα αυτά έχουμε επίσης τοποθετηθεί σε ειδικότερα άρθρα.

Αυτό που θέλουμε εδώ να καταδείξουμε, είναι ότι όλες αυτές τις μέρες, από την πλευρά της σημερινής ηγεσίας της ΓΣΕΕ, δεν έχει ξοδευτεί ούτε το 1/10 του μελανιού που χύθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα κατά των συνδικαλιστικών της αντιπάλων, για να καταγγελθούν όλες αυτές οι απαράδεκτες μεθοδεύσεις της κυβέρνησης και για να διαμαρτυρηθεί κατά του οργίου εργοδοτικής αυθαιρεσίας , που έχει αφήσει η κυβέρνηση να διεξάγεται με τις ευλογίες της! Βεβαίως, ακόμα και αν είχε ξοδευτεί το δεκαπλάσιο μελάνι, κάθε άλλο παρά θα είχε λυθεί το οποιοδήποτε πρόβλημα. Ωστόσο αυτή η απουσία έστω και φραστικών καταγγελιών της κυβερνητικής πολιτικής, είναι απολύτως ενδεικτική των προτεραιοτήτων της σημερινής ηγεσίας της ΓΣΕΕ και της απόλυτης υποταγής της στο «δόγμα της εθνικής ομοψυχίας» της κυβέρνησης, στο βωμό της οποίας θυσιάζονται απροκάλυπτα οι εργαζόμενοι και τα δικαιώματά τους!

Ούτε ένα κείμενο καταδίκης των αντεργατικών μέτρων δεν βγήκε, ούτε μια συνέντευξη τύπου για όλα αυτά δεν οργανώθηκε, ούτε καν μια διεκδίκηση, για να προβλεφθεί η ελεύθερη μετακίνηση των εκλεγμένων συνδικαλιστών σε χώρους εργασίας και κρατικές υπηρεσίες για συνδικαλιστικούς λόγους, δεν διατυπώθηκε επίσημα.

Επισημαίνουμε εδώ, για άλλη μια φορά, ότι το μέτρο της γενικής απαγόρευσης της κυκλοφορίας, μεταξύ άλλων, μη προβλέποντας ειδικά μέτρα για την μετακίνηση των εκλεγμένων συνδικαλιστών, ουσιαστικά περιορίζει και καταργεί την ελεύθερη συνδικαλιστική δράση, παραβιάζει την συνδικαλιστική ελευθερία και αφήνει εντελώς απροστάτευτους τους εργαζόμενους.

Ειδικά, όσον αφορά κλαδικά σωματεία και δευτεροβάθμιες οργανώσεις, ουσιαστικά οι εκπρόσωποι τους εμποδίζονται να βρεθούν σε εργασιακούς χώρους σε μια περίοδο μάλιστα, που ουσιαστικά, οι κατά τόπους επιθεωρήσεις εργασίας έχουν κατεβάσει ρολά, ενώ έρχεται στη δημοσιότητα ένα όργιο εργοδοτικής αυθαιρεσίας (που αποτελεί μόνο την «κορυφή του παγόβουνου») και το οποίο σωστά έχει αναδείξει η ΓΣΕΕ, ωστόσο, χωρίς να αναζητήσει καμία ευθύνη από την κυβέρνηση γιατί δημιούργησε τις συνθήκες για αυτό και γιατί δεν κάνει τίποτα για να το αντιμετωπίσει.

Τι έχουν κάνει όλο αυτό τον καιρό, οι κορυφές του οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος και ειδικά η ηγεσία της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και του ΕΚΑ που είναι οι σημαντικότερες οργανώσεις, για να απαντήσουν στον ορυμαγδό των αντεργατικών και αντιδημοκρατικών μέτρων της κυβέρνησης; Τι πρωτοβουλίες έχουν πάρει για να οργανώσουν την άμυνα και την αναγκαία αντεπίθεση του συνδικαλιστικού κινήματος; Τι πρωτοβουλίες έχουν πάρει για να περιοριστεί και να λάβει απάντηση το όργιο εργοδοτικής αυθαιρεσίας, στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα; Τι πρωτοβουλίες έχουν πάρει για να εξασφαλίσουν στους εκλεγμένους συνδικαλιστές- μέλη των ηγετικών τους οργάνων και των ηγετικών οργάνων τω ν οργανώσεων- μελών τους – την δυνατότητα της ελεύθερης μετακίνησης για να υπηρετήσουν τον ρόλο τους, δηλαδή να πάνε στους χώρους εργασίας, να ελέγξουν τα περιστατικά αυθαιρεσίας, να ενημερώσουν τους εργαζόμενους για τα δικαιώματα τους, να μεταβούν στις αρμόδιες κρατικές αρχές για να πιέσουν κλπ; Δυστυχώς, η απάντηση φαίνεται να είναι απολύτως τίποτα!

Άλλωστε, ειδικά για την ηγεσία της ΓΣΕΕ, τι πρωτοβουλίες να πάρει, από την στιγμή που δεν φαίνεται καν να διαφωνεί με την πλειοψηφία των αντεργατικών μέτρων της κυβέρνησης; Χαρακτηριστικά σε άρθρο του Προέδρου της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλου, που έχει δημοσιευτεί στην ιστοσελίδα της ΓΣΕΕ  με ημερομηνία 30/03/2020, δηλαδή ενώ είχαν περάσει και οι τρεις ΠΝΠ που περιλάμβαναν τα αντεργατικά μέτρα, εκτός από ένα γενικό ευχολόγιο- έκκληση προς την κυβέρνηση, δεν διατυπώνεται η αντίθεση της ΓΣΕΕ στα μέτρα αυτά, παρά μόνο σε ένα: την γενικευμένη εκ περιτροπής εργασία. Μάταια θα ψάξει κανείς για μία θέση συνολικής εναντίωσης στα αντεργατικά μέτρα!

Μάλιστα λίγες μέρες πριν, στις 10/03/2020 στη δήλωση του Προέδρου μετά από συνάντηση που έγινε στο Υπουργείο Εργασίας, διατυπώθηκαν οι εξής απίστευτες, για έναν συνδικαλιστικό εκπρόσωπο των εργαζομένων, φράσεις: «Όπως αντιλαμβάνεστε μία επιδημία σαν τον κορωνοϊό, πολλώ δε μάλλον μια ενδεχόμενη πανδημία, δεν έχει ταξικά χαρακτηριστικά, θα μας πλήξει όλους.» και «Ζητήσαμε, επειδή το πρόβλημα μας αφορά όλους, να μην επιχειρήσουν κάποιοι να δώσουν ταξική διάσταση.»!

Τι πρωτοβουλίες λοιπόν να πάρει μια συνδικαλιστική ηγεσία, που δεν αντιλαμβάνεται καν την ταξική διάσταση της πανδημίας, που δεν αντιλαμβάνεται ότι δεν έχουν όλοι την δυνατότητα να «μείνουν σπίτι», αλλά κάποιοι πρέπει να συνωστιστούν στα ΜΜΕ και μετά σε εργασιακούς χώρους χωρίς στοιχειώδη μέτρα πρόληψης, για να μην απολυθούν και για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Ότι δεν έχουν όλοι τις ίδιες προϋποθέσεις να μείνουν σπίτι, γιατί άλλοι μένουν στις βίλες τους χωρίς να χρειάζεται να μετακινηθούν για τίποτα και άλλοι είναι αναγκασμένοι να μένουν σε σπίτια με κομμένο ρεύμα και τηλέφωνο και αυτή είναι μια ταξικότατη διάσταση της πανδημίας.

Οι μόνες πρωτοβουλίες που πήραν οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και του ΕΚΑ, όλο αυτό το διάστημα, ήταν οι εξής: το μεν ΕΚΑ έβγαλε στην δημοσιότητα ένα νομικό κείμενο «συνοπτικός οδηγός για τις άδειες και τα δικαιώματα των εργαζομένων στην εποχή του κορονοϊού», που επιμελήθηκαν οι νομικοί του σύμβουλοι και η δε ΓΣΕΕ έθεσε σε λειτουργία την πλατφόρμα της «ΑΝΤΙ-COVID-19, ομάδας πληροφόρησης και υποστήριξης εργαζομένων». Πρόκειται για μία ψηφιακή πλατφόρμα στη σελίδα της ΓΣΕΕ, στην οποία παρέχεται πληροφόρηση στους εργαζόμενους, και γίνεται υποβολή καταγγελιών, για φαινόμενα εργοδοτικών αυθαιρεσιών και οι καταγγελίες αυτές διαβιβάζονται στο Υπουργείο Εργασίας. Αυτές οι πρωτοβουλίες, είναι βεβαίως απόλυτα σωστές και επιβεβλημένες, αλλά κάθε άλλο παρά επαρκείς για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση που διαμορφώνεται.

Αυτές οι πρωτοβουλίες, επίσης, λειτουργούν, κυρίως με την δουλειά των νομικών τμημάτων και των επιστημονικών συνεργατών των οργανώσεων αυτών και παρέχουν μια αναγκαία και πολύτιμη ενημέρωση και διαχείριση καταγγελιών. Ωστόσο, δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την δουλειά παρέμβασης μιας συνδικαλιστικής οργάνωσης για να αντιμετωπιστούν οι αυθαιρεσίες και να προστατευτούν τα δικαιώματα των εργαζόμενων. Τα νομικά τμήματα και οι επιστημονικοί συνεργάτες των συνδικαλιστικών οργανώσεων, κάνουν αυτό που τους έχει ανατεθεί, οι εκλεγμένες ηγεσίες τι ακριβώς κάνουν; Ο ρόλος της ΓΣΕΕ δεν είναι βέβαια, να λειτουργεί σαν γραφείο εισερχομένων καταγγελιών για το Υπουργείο Εργασίας!

Μάλιστα, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ φαίνεται να έχει θεωρητικοποιήσει αυτή την αδράνεια, αφού πρόσφατα σε παρέμβασή του σε ραδιοφωνικό σταθμό, δήλωσε στηλιτεύοντας τις κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ στο χώρο των σουπερμάρκετ ότι: «Εμείς με αυτά τα στοιχεία πάμε στο υπουργείο και διεκδικούμε. Προφανώς δεν κάνουμε απεργίες. Προφανώς δεν πάμε έξω από τα σούπερ μάρκετ όπως πάνε κάποιοι δήθεν έξυπνοι και ταξικοί να κάνουμε συγκεντρώσεις». Αυτό που δε μας είπε όμως, ο κύριος Πρόεδρος της ΓΣΕΕ, είναι ποιες πρωτοβουλίες ακριβώς έχει πάρει η ηγεσία της ΓΣΕΕ για να διασφαλίσει τα συμφέροντα των εργαζόμενων στα σούπερ-μάρκετ και των άλλων κλάδων που πλήττονται. Ακόμα δεν μας είπε, με ποια βεβαίωση κυκλοφορίας μπορεί να πηγαίνει στο Υπουργείο «και να διεκδικεί», παρά την απαγόρευση κυκλοφορίας – και αν έχει βρει αυτή την βεβαίωση, γιατί δεν ενημερώνει και τους άλλους εκλεγμένους συνδικαλιστές , για να μπορούν να την χρησιμοποιήσουν και να υπηρετήσουν τον ρόλο για τον οποίο έχουν εκλεγεί; Εκτός αν εννοεί ότι στέλνει τις καταγγελίες με μέιλ στο Υπουργείο, οπότε έχει εξαντλήσει τον ρόλο του…

Η Αριστερά στα συνδικάτα έχει ιστορικά καθήκοντα

Βεβαίως, αυτά δεν αφορούν μόνο την ηγεσία της ΓΣΕΕ, η οποία τυγχάνει απλά να αποτελεί το πιο ακραίο παράδειγμα, αλλά αφορούν λιγότερο ή περισσότερο και τις υπόλοιπες ηγεσίες των κορυφαίων συνδικαλιστικών οργανώσεων (και κυρίως ΑΔΕΔΥ και ΕΚΑ), που εκτός από το να βγάλουν κάποια δελτία τύπου και ψηφίσματα συμπαράστασης, για δίκαια αιτήματα και κινητοποιήσεις κάποιων συνδικαλιστικών οργανώσεων, δεν έχουν να επιδείξουν καμία πρωτοβουλία στις αναγκαίες κατευθύνσεις που υπογραμμίσαμε. Αφορά ακόμη και τις δυνάμεις της Αριστεράς στα συνδικάτα, που βεβαίως έχουν κρατήσει μια πολύ πιο σωστή στάση, καταγγέλλοντας τα αντεργατικά μέτρα και ζητώντας την κατάργηση τους και έχουν οργανώσει κάποιες κινητοποιήσεις για να αναδείξουν τα προβλήματα σε ορισμένους εργασιακούς χώρους που έχουν δυνάμεις, αλλά δυστυχώς αποσπασματικά και κατακερματισμένα και απέχοντας πολύ από την εκπλήρωση των αναγκαίων καθηκόντων σε μια περίοδο όπως αυτή που διανύουμε.

Μπροστά στην ισοπέδωση των εργατικών δικαιωμάτων και το όργιο εργοδοτικής αυθαιρεσίας που έχει ξεσπάσει, μπροστά στον ορυμαγδό που φαίνεται ότι θα ακολουθήσει, οι ηγεσίες των κορυφαίων συνδικαλιστικών οργανώσεων λάμπουν δια της ηχηρής απουσίας τους. Φαίνεται λοιπόν δικαιολογημένο το ερώτημα: «Μήπως παρα- μείνανε σπίτι;» Αυτό που αναδεικνύεται για άλλη μια φορά, είναι ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να οργανωθούν και να πάρουν στα χέρια τους τα σωματεία, για να τα μετατρέψουν στα πραγματικά όργανα αγώνα, που έχουν ανάγκη και να εξασφαλίσουν ότι οι συγκεκριμένες ηγεσίες θα «παραμείνουν σπίτι τους» μόνιμα, για να ανοίξουν τον δρόμο σε άλλες που μπορούν να ανταποκριθούν στα αναγκαία καθήκοντα τους.

Οι δυνάμεις της συνδικαλιστικής Αριστεράς και πρώτα και κύρια το ΠΑΜΕ, ως μαζικότερη δύναμη, πρέπει να αναλάβουν την πρωτοβουλία για έναν ενωτικό αγώνα διαρκείας, για να αλλάξουν την κατάσταση στα συνδικάτα, οργανώνοντας τα πιο χτυπημένα, τα πιο καταπιεσμένα και ανοργάνωτα στρώματα, μαζικοποιώντας τα συνδικάτα, δημιουργώντας νέες οργανώσεις όπου δεν υπάρχουν και κυρίως προβάλλοντας ένα πραγματικό σχέδιο αγώνα με κλιμάκωση και προοπτική, αντί για συμβολικές ή αποσπασματικές κινητοποιήσεις.

Ξεκινώντας από το συντονισμό όλων των σωματείων που έχουν αγωνιστική πλειοψηφία, σε ένα κοινό μέτωπο και όχι επιμέρους αντιπαραθετικά μέτωπα, παλεύοντας για την μέγιστη δυνατή ενότητα και την μέγιστη δυνατή διεύρυνση του με όσες οργανώσεις συμφωνούν στην ανάγκη ενός τέτοιου σχεδίου. (βλ. αναλυτικά και προηγούμενα άρθρα μας: Καμιά νομιμοποίηση στο «συνέδριο» – έκτρωμα! Άμεση εκλογή αντιπροσώπων για ένα αληθινά δημοκρατικό συνέδριο της ΓΣΕΕ, ΓΣΕΕ: Η απαράδεκτη νομιμοποίηση του «συνεδρίου» – παρωδία από την ηγεσία του ΠΑΜΕ, Το αντιδραστικό «πολυνομοσχέδιο» που έγινε νόμος και η παράλυση του εργατικού κινήματος, Η «κανονικότητα» της ανελέητης επίθεσης στην εργατική τάξη και τα καθήκοντα των κομμουνιστών, Ένας απολογισμός του «απεργιακού Νοέμβρη» – Πως θα αποκτήσει προοπτική ο εργατικός αγώνας) Μόνο έτσι θα μπορέσουν να προσφέρουν στους εργαζόμενους μια εναλλακτική ηγεσία, που θα μπορέσει να τους συσπειρώσει για να αλλάξουν τους συσχετισμούς και να αντικαταστήσει τις σημερινές χρεοκοπημένες ηγεσίες των κορυφαίων οργανώσεων.

Παναγιώτης Κολοβός

Αποχαιρετισμός στον Περικλή Κοροβέση

Στις 11 Απριλίου 2020 έφυγε από την ζωή, μετά από νοσηλεία στο νοσοκομείο, λόγω προβλημάτων υγείας, ο σημαντικός αγωνιστής και διανοούμενος της Αριστεράς Περικλής Κοροβέσης. Ο Περικλής Κοροβέσης, ήταν σημαντική μορφή του αγώνα κατά της Δικτατορίας, ενεργός αγωνιστής μέχρι το τέλος της ζωής του, συγγραφέας και δημοσιογράφος, ενώ είχε διατελέσει και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, από το 2007 έως το 2009.

Δικαίως, μπορεί να χαρακτηριστεί ένας ασυμβίβαστος αγωνιστής της Αριστεράς μέχρι το τέλος του, αταλάντευτος εχθρός της καπιταλιστικής εξουσίας, αλλά και της διάβρωσης της Αριστεράς από αυτήν και του συμβιβασμού της με αυτήν. Αυτό το γεγονός δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, ανεξαρτήτως αν συμφωνούσε ή διαφωνούσε με τις συνολικές πολιτικές του τοποθετήσεις, τις κατά καιρούς επιλογές του και τη συνολική ιδεολογική του τοποθέτηση.

Σε αντίθεση με πολλούς άλλους αγωνιστές της γενιάς του και ιδιαίτερα τα πιο προβεβλημένα στελέχη της Αριστεράς, μέσα στα οποία συγκαταλέγεται, δεν προσπάθησε να εξαγοράσει την προβολή αυτή και τις περγαμηνές της αγωνιστικής του δράσης, ούτε με κρατικές θέσεις, ούτε με κοινοβουλευτικά έδρανα, ούτε με τις οικονομικές ανέσεις που τα ακολουθούσαν. Επίσης δεν συμβιβάστηκε με τον «ρεαλισμό» του σλόγκαν «δεν υπάρχει εναλλακτική άλλη από την διαχείριση του συστήματος» και δεν σταμάτησε να ασκεί κριτική με την πένα και το λόγο του, στους φορείς και τους διαχειριστές της εξουσίας, είτε προέρχονταν από τα αστικά κόμματα, είτε από τη ρεφορμιστική Αριστερά.

Παρέμεινε τοποθετημένος ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης και δίπλα στα θύματα της και σε όσους αγωνίζονταν ενάντια σε αυτήν. Ο ίδιος δήλωνεΔεν είμαι πολιτικός. Είμαι καταρχάς κοινωνικός ακτιβιστής. Στην πολιτική αρένα είχα βγει για το “μπούγιο”, για να ενισχύσω την Αριστερά». Η δήλωση αυτή αναφερόταν στην εκλογή του ως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ το 2007, θέση την οποία δεν δίστασε να εγκαταλείψει, όταν το 2009 διαφώνησε με τις επιλογές της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ για τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 και τη διαφαινόμενη από τότε γενικότερη δεξιά στροφή της πλειοψηφίας της ηγεσίας, αποχωρώντας από τον ΣΥΡΙΖΑ (ακολούθησε τότε το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, με επικεφαλής τον Α. Αλαβάνο), στον οποίο δεν επέστρεψε έκτοτε, παρότι κάτι τέτοιο θα ήταν εύκολο αν το ήθελε και παρά την ανοδική πορεία του τελευταίου.

Ο Περικλής Κοροβέσης γεννήθηκε το 1941 στο Αργοστόλι Κεφαλληνίας. Σπούδασε θέατρο με τον Δημήτρη Ροντήρη, σημειολογία με τον Ρολάν Μπαρτ και παρακολούθησε μαθήματα των Πιερ Βιντάλ-Νακέ, Μαρσέλ Ντετιέν, Κορνήλιου Καστοριάδη και άλλων στο Παρίσι. Μετείχε από μικρή ηλικία στο κίνημα της Αριστεράς και επί χούντας φυλακίστηκε και εξορίστηκε. Πριν την περίοδο της Χούντας, εργάστηκε ως ηθοποιός.

Αρχικά ενταγμένος στην ΕΔΑ, ήταν από αυτούς που έκαναν το «βήμα» από τη νόμιμη δράση της εποχής της ΕΔΑ και των Ιουλιανών, προς την παράνομη δράση της πρώιμης αντιδικτατορικής αντίστασης. Για την παράνομη δράση του, συνελήφθη, φυλακίστηκε και υπέστη άγριο βασανισμό από την Δικτατορία. Τις εμπειρίες του αυτές, περιέγραψε στους «Ανθρωποφύλακες», το βιβλίο – μαρτυρία του, που κυκλοφόρησε το 1969 και έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην γνωστοποίηση στο εξωτερικό, της αγριότητας της καταστολής και των βασανιστηρίων που υπέστησαν οι συλληφθέντες από την Χούντα και ως εκ τούτου, έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στον αγώνα κατά της δικτατορίας.

Αντιδρώντας στη συμβιβαστική ρεφορμιστική πολιτική του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσωτερικού και αναζητώντας τον δρόμο για τη συγκρότηση ενός επαναστατικού κόμματος της Αριστεράς, απαλλαγμένου από αυτά τα χαρακτηριστικά, επηρεασμένος από τον Γαλλικό Μάη του 1968 και το Ιταλικό φθινόπωρο του 1969, εντάχτηκε στις προσπάθειες της λεγόμενης Άκρας Αριστεράς, να συγκροτήσει ένα νέο επαναστατικό πόλο μέσα στο εργατικό κίνημα της εποχής.

Εντάχτηκε και έπαιξε ηγετικό ρόλο στην οργάνωση «Επαναστατικές Σοσιαλιστικές Ομάδες» (ΕΣΟ), στην εξορία της Δυτικής Ευρώπης. Σύμφωνα με στοιχεία του ιστορικού Γιώργου Αλεξάτου, στη συνέχεια, το 1972 ίδρυσε μαζί με άλλους, την Οργάνωση Ελλήνων Επαναστατών Κομμουνιστών (ΟΕΕΚ), που το 1975 συμμετείχε μαζί με την ομάδα «Μπολσεβίκοι» κι ένα τμήμα της ΣΕΠ (Σοσιαλιστική Επαναστατική Πάλη), στην ίδρυση του Ελληνικού Λενινιστικού Επαναστατικού Κινήματος (ΕΛΕΚ), που αυτοδιαλύθηκε το 1977.

Οι οργανώσεις αυτές, είχαν διάφορες ιδεολογικές αναφορές, Μαοϊσμός, Τροτσκισμός, Γκεβαρισμός, Ιταλική Αυτονομία κ.α., ένα χαρακτηριστικό που συναντιόταν σε όλη την Ευρώπη την συγκεκριμένη ιστορική περίοδο (τέλη ’60- αρχές ’70), αντανακλώντας την έντονη ιδεολογική αναζήτηση ενός από τα πιο μαχητικά τμήματα της πρωτοπορίας και ιδιαίτερα της νεολαίας, να βρει τις ιδέες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην επανάσταση, έξω από τα πλαίσια των εκφυλισμένων μαζικών ΚΚ και της Σοσιαλδημοκρατίας. Οι περισσότερες οργανώσεις αυτού του είδους, ήταν βραχύβιες και το δυναμικό των αγωνιστών που συσπείρωναν, στην πλειοψηφία του επέστρεψε αργότερα στις οργανωμένες δυνάμεις ή τον περίγυρο των μαζικών αριστερών κομμάτων ή απορροφήθηκε από μεταγενέστερες μεγαλύτερες διασπάσεις τους.

Ο Περικλής Κοροβέσης δεν οργανώθηκε έκτοτε σε κάποιο από τα κόμματα ή τις οργανώσεις της Αριστεράς, αλλά παρέμεινε ενεργός ακτιβιστής και δημοσιογράφος, αρθρογραφώντας σε εφημερίδες και έντυπα της Αριστεράς (έχει εργαστεί ως αρθρογράφος στις εφημερίδες «Ελευθεροτυπία», «Η Εποχή» και στην «Εφημερίδα των Συντακτών», επίσης, έχει συνεργαστεί με διάφορα περιοδικά, πολιτικά ή λογοτεχνικά, όπως η «Γαλέρα»), ενώ αναζητούσε πάντοτε μια ενωτική παρέμβαση της Αριστεράς, που θα μπορούσε να παίξει ρόλο στις εξελίξεις, χωρίς όμως να παραιτείται από το προγραμματικό και ιδεολογικό του φορτίο και να κάνει συμβιβασμούς απλώς για να στεγαστεί κάπου πολιτικά.

Το 1998 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων, με το συνδυασμό του Λέοντα Αυδή , στηριζόμενο από το ΚΚΕ. Αργότερα, προς τα μέσα της δεκαετίας του 2000 ασχολήθηκε ενεργά με τον ΣΥΡΙΖΑ, όταν αποτελούσε συμμαχία οργανώσεων με τον ΣΥΝ και πριν την μετεξέλιξη του σε ενιαίο κόμμα και το 2007 εκλέχθηκε με αυτόν, βουλευτής στην Α΄ Αθηνών. Το 2009 αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ, διαφωνώντας με τις επιλογές της ηγετικής ομάδας, συμπορεύτηκε για λίγο με τον Α. Αλαβάνο και το «Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής» και από όταν το τελευταίο αυτοδιαλύθηκε, παρέμεινε ανένταχτος αλλά πάντα ενεργός στα κοινωνικά κινήματα και παρεμβαίνοντας με τα άρθρα και τις τοποθετήσεις του στις εξελίξεις.

Επίσης, ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο. Εκτός από το πιο γνωστό του βιβλίο «Ανθρωποφύλακες» (1969), όπου περιγράφονται τα βασανιστήρια στα οποία προέβαινε η Χούντα των Συνταγματαρχών και η προσωπική του εμπειρία, έχει δημοσιεύσει και άλλα βιβλία, όπως «Αριστερή Ανακύκλωση», «Παράπλευρες καθημερινές απώλειες», «Γυναίκες ευσεβείς του πάθους», «Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική», «Στο κέντρο του περιθωρίου», κ.ά.Εκτός από πεζά, έχει συγγράψει και θεατρικά (πχ. Tango Bar), αλλά και παιδικά έργα.

Σε αντίθεση με πολλά στελέχη και τμήματα της Αριστεράς, που συμβιβάστηκαν με την λογική της διαχείρισης του αστικού κράτους και ιδιαίτερα μετά τις αλλαγές του 1989-1990, ο ίδιος παρέμεινε ένας πολέμιος του κράτους αυτού. Το 2014 σε συνέντευξη του δήλωνε: «Δυστυχώς, οι Ανθρωποφύλακες δεν έχασαν σε επικαιρότητα. Το ίδιο “βαθύ κράτος” που εξέθρεψε τις χούντες του Μεταξά και του Παπαδόπουλου συντηρεί και τη Χρυσή Αυγή. Ρωτάτε γιατί ο κόσμος δεν αντέδρασε στη χούντα – μήπως αντιδρά στη φασίζουσα συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ; Όταν την αποκαλούσα έτσι, με λέγανε εξτρεμιστή, αλλά να που η υπόθεση Μπαλτάκου το επιβεβαιώνει. Το ακαταλόγιστο για ασφαλίτες και βασανιστές παραμένει: «Κάνε ό,τι θες, θα είσαι και μάγκας». Καμία συνέπεια, καμία τιμωρία». Σε άλλη πρόσφατη συνέντευξη του το 2018 δήλωνε: «Το κράτος είναι ενιαίο, είτε είναι δικτατορικό είτε είναι δημοκρατικό, είτε φασιστικό είτε ναζιστικό, είναι το ίδιο μηχάνημα. Παίζει διαφορετικούς ρόλους. Οπότε είναι αλληλέγγυο, το δημοκρατικό κράτος με το προηγούμενο, το φασιστικό κράτος…» .

Αυτές οι απλές, αλλά τόσο σημαντικές αλήθειες, τις οποίες απαρνείται, ξεχνά ή συγκαλύπτει πάντοτε ο ρεφορμισμός και οδηγεί έτσι, από την μία ήττα στην άλλη, ας μείνουν μια διαρκής υπόμνηση του σ. Περικλή Κοροβέση, στις νεότερες γενιές της Αριστεράς, μαζί με την διαρκή αναζήτηση του για μια Αριστερά που θα μένει στο πλάι των καταπιεσμένων και δεν θα περνάει στο στρατόπεδο της αστικής εξουσίας , αλλά και μαζί με την στάση ζωής του και το ηθικό του παράδειγμα, που θα αποτελούν πάντοτε πηγή έμπνευσης.

Παναγιώτης Κολοβός

Το άρθρο γράφτηκε με πληροφορίες από τις εξής πηγές:
Ο Περικλής Κοροβέσης (1941 – 2020) αφηγείται την ταραχώδη του ζωή
Ο Περικλής Κοροβέσης απαντά για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου
Πέθανε ο Περικλής Κοροβέσης – Τα βασανιστήρια που υπέστη στην ταράτσα της Μπουμπουλίνας
Περικλής Κοροβέσης: Η ομάδα του Τσίπρα κατόρθωσε να εξαφανίσει την Αριστερά
Ο Κοροβέσης πέρα από τους Ανθρωποφύλακες
Έφυγε από τη ζωή ο συγγραφέας Περικλής Κοροβέσης
46 αντιδικτατορικές οργανώσεις
Ιστορικό λεξικό του ελληνικού εργατικού κινήματος

Οι «Ταξιάρχαι», η «Κασταλία» και τα εγκληματικά αδιέξοδα της Ιδιωτικής Υγείας

Όπως συμβαίνει στις μεγάλες κρίσεις του καπιταλισμού, έτσι και σ’ αυτήν, της πανδημίας του Covid-19, έρχονται στην επιφάνεια όλες οι αδυναμίες του συστήματος. Η επί σειρά ετών υποβάθμιση του Δημόσιου Συστήματος Υγείας, με σκοπό να ενισχυθεί ο ιδιωτικός τομέας στο πεδίο της Υγείας και Πρόνοιας είναι η βασική αιτία που οδήγησε στις θλιβερές εξελίξεις στις κλινικές «Ταξιάρχαι» στο Περιστέρι και «Κασταλία» στο Ελληνικό.

Μέχρι την Κυριακή 3/05, ο τραγικός απολογισμός ήταν 8 νεφροπαθείς, τρόφιμοι της κλινικής «Ταξιάρχαι», που κατέληξαν, και 38 κρούσματα (εκκρεμούν ακόμα τα αποτελέσματα για πάνω από 130 άτομα από την κλινική «Ταξιάρχαι») μεταξύ των οποίων, εκτός από ασθενείς, βρέθηκαν και γιατροί, νοσηλευτές και γενικότερα εργαζόμενοι στις εν λόγω κλινικές. Όλο το προηγούμενο διάστημα, τα άτομα αυτά, που βρέθηκαν θετικά στον κορονοϊό, ήρθαν σε επαφή με συγγενικά και φιλικά πρόσωπα και ορισμένοι από τους γιατρούς εξέτασαν ασθενείς στα προσωπικά τους ιδιωτικά ιατρεία, πραγματοποιώντας επίσης και μικροεπεμβάσεις. Συμπερασματικά, τις επόμενες ημέρες, ο απολογισμός των ατόμων, που θα βρεθούν θετικά στον κορονοϊό, είναι πολύ πιθανό να αυξηθεί. Εκτός όμως από τα κρούσματα, οι ειδικοί τονίζουν ότι δεν είναι καθόλου απίθανο να αυξηθεί και ο αριθμός των θανάτων. Η ιδιωτική κλινική «Ταξιάρχαι» διαθέτει μονάδα αιμοκάθαρσης και οι νεφροπαθείς, καθώς και όλοι οι αιμοκαθαρόμενοι ασθενείς, ανήκουν στις ομάδες ιδιαίτερα υψηλού κινδύνου.

Οι προσπάθειες της κυβέρνησης και των συστημικών ΜΜΕ να παρουσιάσουν τα περιστατικά ως τυχαία και αποσπασματικά πέφτουν στο κενό. Από καιρό, τα σωματεία του χώρου έχουν επισημάνει ότι τα μέτρα προστασίας, αλλά και οι συνθήκες εργασίας στις ιδιωτικές κλινικές, είναι τέτοιες, που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσουν σε τραγικά γεγονότα.

Οι κλινικάρχες, με γνώμονα το κέρδος, μεταχειρίζονται την υγεία ως εμπόρευμα και όχι ως αγαθό και δικαίωμα, όπως ρητά περιγράφεται ακόμα στο αστικό Σύνταγμα αλλά και στον ιατρικό όρκο του Ιπποκράτη. Έτσι, χρησιμοποιούν όλες τις δυνατότητες, που τους έχουν παραχωρήσει οι κυβερνήσεις, στα χρόνια των μνημονίων. Θέτουν σε αναστολή τις συμβάσεις των εργαζομένων ή τις τροποποιούν σε εκ περιτροπής εργασία. Μ’ αυτόν τον τρόπο, αυξάνουν κατακόρυφα τα κέρδη τους και παράλληλα εντατικοποιούν την εργασία των υγειονομικών, με ολέθριες συνέπειες στην ασφαλή λειτουργία των δομών. Μειώνουν τους μισθούς και «στεγνώνουν» τα ασφαλιστικά τους ταμεία. Τα βαριά περιστατικά τα στέλνουν πάντα στο Δημόσιο σύστημα Υγείας, κρατώντας έτσι υψηλά στατιστικά επιτυχίας. Ακόμα και μέσα στην πανδημία, χαρακτηρίζουν ως «έκτακτες» τις αισθητικές επεμβάσεις, αδιαφορώντας για τους ελέγχους. Η υποστελέχωση ή το κλείσιμο των μονάδων τεχνητού νεφρού του Δημοσίου άνοιξε τον δρόμο για αιμοκάθαρση στις ιδιωτικές κλινικές. Επιπρόσθετα, μειώθηκε σημαντικά ο αριθμός των μεταμοσχεύσεων, διότι δεν παρέχει αντίστοιχη κερδοφορία. Από τους 12.000 νεφροπαθείς, που έχουν καταγραφεί στην Ελλάδα, οι 7.500 υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση σε ιδιωτικές κλινικές.

Οι κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Δημοκρατίας πασχίζουν να μας πείσουν για το ποιος έκανε την καλύτερη επιχειρηματική συμφωνία με τους κλινικάρχες στην εκμίσθωση των κλινών ΜΕΘ. Στην προσπάθειά τους αυτή, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, απ’ ό,τι φαίνεται, βγάζουν «τα άπλυτά τους στη φόρα» και μας γνωστοποιούν χωρίς αιδώ ότι η πρώτη «αριστερή» κυβέρνηση στην Ελλάδα προσέφερε στις ιδιωτικές κλινικές 800€ τη μέρα για κάθε κλίνη μονάδας εντατικής θεραπείας, ενώ η Νέα Δημοκρατία προχώρησε ακόμη παραπέρα, αυξάνοντας το ποσό στα 1.600€ τη μέρα. Κάνεις εκ των δυο δεν μας εξήγησε όμως τον λόγο που όχι μόνο δεν δημιούργησαν νέες κλίνες ΜΕΘ, ως όφειλαν, αλλά δεν άνοιξαν και τις κλίνες ΜΕΘ των δημόσιων νοσοκομείων, που παραμένουν κλειστές τα τελευταία 10 χρόνια. Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Δημοσίων Νοσοκομείων (Π.Ο.Ε.ΔΗ.Ν) προειδοποιούσε από το 2018 ότι βάσει των ανεπτυγμένων κλινών των νοσοκομείων θα έπρεπε να λειτουργούν 3.500 κλίνες ΜΕΘ, ενώ σήμερα λειτουργούν μόνο 557. Είναι σαφές λοιπόν ότι στα πλαίσια του καπιταλισμού πρέπει να δοθεί κομμάτι από την «πίτα» της υγείας και στον ιδιωτικό τομέα.

Εκατοντάδες είναι οι καταγγελίες εργαζομένων από τον χώρο της Ιδιωτικής Υγείας για ελλείψεις στα βασικά μέτρα ατομικής προστασίας, όπως είναι τα γάντια και οι μάσκες. Οι εργαζόμενοι αναγκάζονται σε πολλές περιπτώσεις να τα προμηθεύονται μόνοι τους και στις περιπτώσεις, που παρέχονται από τις κλινικές, υπάρχει προτροπή να χρησιμοποιούνται με μεγάλη φειδώ, φτάνοντας ακόμα και στη μια μάσκα ανά εβδομάδα. Ακολουθώντας την κυβερνητική τακτική, η οποία – κυρίως τις πρώτες ημέρες της πανδημίας, που υπήρχε έλλειψη μασκών – αμφισβητούσε τη χρησιμότητα της μάσκας, επιφέροντας σύγχυση στους πολίτες, οι εργοδότες φτάνουν στο σημείο ακόμα και να απαγορεύουν στους εργαζόμενους των ιδιωτικών κλινικών να φοράνε μάσκα και γάντια «γιατί προσβάλλουμε τους πελάτες» και «γιατί δημιουργούμε πανικό χωρίς λόγο!». Αυτά είναι τα επιχειρήματα της εργοδοσίας στην προσπάθειά της να αυξήσει ακόμα περισσότερο τα κέρδη. Επιπλέον, δεκάδες είναι οι εργαζόμενοι που συνεχίζουν να δουλεύουν, έχοντας συμπτώματα του κορονοϊού. Τα πανάκριβα τεστ δεν τα χαραμίζουν οι εργοδότες για τους εργαζόμενους, προτιμούν να τα διαθέτουν έναντι υπέρογκου αντιτίμου σε φοβισμένους ασθενείς. Το μόνο μέτρο, που εφαρμόζεται παντού, από τα αεροδρόμια μέχρι τα νοσοκομεία, είναι η θερμομέτρηση. Και αυτό όχι επειδή είναι αποτελεσματικό, αλλά επειδή έχει μηδενικό κόστος. Τα κρούσματα δεν περιορίζονται μόνο στις κλινικές του Περιστερίου και του Ελληνικού. Το Κλαδικό Σωματείο εργαζομένων στην Ιδιωτική Υγεία Αθήνας έχει κάνει καταγγελίες για κρούσματα στους εργαζόμενους των Κεντρικών Εργαστηρίων του ομίλου ΒΙΟΙΑΤΡΙΚΗ.

Την ίδια στιγμή που οι εργαζόμενοι των ιδιωτικών κλινικών καταγγέλλουν τα ελλιπή μέτρα προστασίας, η Πανελλήνια Ένωση Ιδιωτικών Κλινικών επιμένει ότι «Τα μέτρα ασφαλείας, που λαμβάνουμε, είναι σύμφωνα με τις οδηγίες του ΕΟΔΥ, αλλά φυσικά δεν εγγυώνται την απόλυτη προστασία, την στεγανοποίηση της υγειονομικής μονάδας, ούτε την αποστείρωση των χώρων». και φέρνει σε αντιπαραβολή χώρες της Ευρώπης, οι οποίες βρίσκονται σε δυσμενέστερη θέση από την Ελλάδα: «Άλλωστε, σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες, πληθώρα είναι οι υγειονομικοί που προσβλήθηκαν κατά τη διάρκεια της άσκησης των καθηκόντων τους».

Η αναρχία, που επικρατεί στις ιδιωτικές δομές υγείας και η λειτουργία των μονάδων με αποκλειστικό γνώμονα το κέρδος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την πανδημία, αλλά αποτελεί υγειονομική «βόμβα» και εστία διασποράς της. Η λεγόμενη ιδιωτική πρωτοβουλία βγαίνει τώρα από αυτήν την κρίση «γυμνή» κάνοντας τους οπαδούς του καπιταλισμού, που υπεράσπιζαν τη λιτότητα και τις ιδιωτικοποιήσεις όλα αυτά τα χρόνια μέσω της ΕΕ, να φωνάζουν «μα δεν υπάρχει κράτος;».

Όσο και αν προσπαθεί η κυβέρνηση να αναδείξει την «ατομική ευθύνη» ως το νούμερο ένα όπλο κατά του κορονοϊού, είναι πλέον αδιαμφισβήτητη η σημασία ενός ισχυρού Δημόσιου Συστήματος Υγείας με δωρεάν υπηρεσίες προς όλους και πλήρως στελεχωμένου με βάση τις ανάγκες του πληθυσμού.

Για τη δημιουργία ενός τέτοιου συστήματος υγείας είναι μονόδρομος τα εξής μέτρα:

– Επίταξη – απαλλοτρίωση όλων των ιδιωτικών μονάδων και των διαγνωστικών κέντρων. Όλες οι μονάδες υγείας να ενταχθούν σε έναν ενιαίο κρατικό σχεδιασμό για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Υπό έναν τέτοιο κρατικό έλεγχο, θα μπορέσουν να πραγματοποιηθούν δωρεάν εκτεταμένα τεστ για τον κορονοϊό, πο σύμφωνα με τον ΠΟΥ είναι το πιο ισχυρό μέσο για τη διάγνωση και τον περιορισμό του.

– Άμεση πρόσληψη μόνιμου χαρακτήρα, ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού για την επαρκή στελέχωση όλων των δημόσιων νοσοκομείων.

– Χρηματοδότηση για το άνοιγμα των κλειστών κλινών ΜΕΘ αλλά και τη δημιουργία νέων με την πρόσληψη του μόνιμου απαραίτητου προσωπικού.

Βαγγέλης Σταθόπουλος

 

Live: Παρισινή Κομμούνα – η εργατική «έφοδος στον ουρανό»

Live διαδικτυακή εκπομπή, Σάββατο 02/05: «Παρισινή Κομμούνα – η εργατική “έφοδος στον ουρανό”»

Η εφημερίδα ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (www.marxismos.com) και η Νεολαία Ενάντια στον Καπιταλισμό συνεχίζουν το πρόγραμμα των live διαδικτυακών εκπομπών για σημαντικά ιδεολογικά, πολιτικά και ιστορικά θέματα.

Σήμερα, Σάββατο 02/05, στις 19.00 παρουσιάζουμε το θέμα: «Παρισινή Κομμούνα – η εργατική “έφοδος στον ουρανό”».

Η μετάδοση των live εκπομπών θα γίνεται μέσα από το γκρουπ της Κομμουνιστικής Τάσης στο facebook. Για να μπορείτε να παρακολουθήσετε, χρειάζεται απλώς να στείλετε αίτημα συμμετοχής στο γκρουπ.

Δυνατότητα να παρακολουθήσετε θα υπάρχει και από την παρούσα δημοσίευση, στην οποία θα προστεθεί αναμετάδοση την προγραμματισμένη ώρα έναρξης.

 

Οι 200 της Καισαριανής και το «έγκλημα της Ακροναυπλίας»

Την Πρωτομαγιά του 1944, τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής εκτέλεσαν 200 κομμουνιστές, στη πλειοψηφία Ακροναυπλιώτες, σε αντίποινα για την εκτέλεση από αντάρτες της Λακωνίας του Γερμανού στρατηγού Κρεντς έξω από τους Μολάους, στις 27 Απριλίου 1944, ύστερα από μάχη.

Η διαταγή για εκτελέσεις δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 30.4.1944 :

«Την 27ην Απριλίου 1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι παρά τους Μολάους κατόπιν μιας εξ ενέδρας επιθέσεως εδολοφόνησαν ανάνδρως έναν Γερμανόν Στρατηγόν και τρεις συνοδούς του. Πολλοί Γερμανοί στρατιώται ετραυματίστησαν. Ως αντίποινα διατάχτηκε:
1. Ο τυφεκισμός 200 Κομμουνιστών την 1.5.1944.
2. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάοι προς Σπάρτην έξωθεν των χωρίων.

Υπό την εντύπωσιν κακουργήματος τούτου Έλληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς.

Ο Στρατιωτικός Διοικητής Ελλάδος»

Oι κομμουνιστές μεταφέρθηκαν στον τόπο εκτελέσεων, στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Στην πλειοψηφία τους (περί τους 170) ήταν παλιοί Ακροναυπλιώτες πολιτικοί κρατούμενοι που οι αρχές της δικτατορίας του Μεταξά τους παρέδωσαν στους Ιταλούς κατακτητές. Μετά την συνθηκολόγηση των Ιταλών, το Σεπτέμβρη 1943, οι Γερμανοί μετέφεραν τους Ακροναυπλιώτες της Λάρισας στο Χαϊδάρι. Oι υπόλοιποι ήταν πολιτικοί εξόριστοι από την Ανάφη.

Η ιστορία της ηρωικής θυσίας των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, αλλά και της ιδιαίτερης περίπτωσης, της θυσίας του κομμουνιστή- συνδικαλιστή Ναπολέοντος Σουκατζίδη, που αρνήθηκε την σωτηρία που του προτάθηκε από τον Γερμανό επικεφαλής αξιωματικό, προκειμένου να μην εκτελεστεί κάποιος άλλος κρατούμενος στην θέση του, έχουν γίνει ευρέως γνωστά και έχουν τιμηθεί από το σύνολο της Αριστεράς. Μάλιστα πρόσφατα έγιναν και το βασικό θέμα μιας πρόσφατης εξαιρετικής ταινίας του Παντελή Βούλγαρη (Το Τελευταίο Σημείωμα- 2017)

Αυτό που δεν είναι τόσο ευρέως γνωστό και είχε αποσιωπηθεί για πολλά χρόνια, τόσο από τις τιμητικές εκδηλώσεις όσο και τα δημοσιεύματα της Αριστεράς, είναι ότι ανάμεσα στους 200 κομουνιστές της Καισαριανής, στην πλειοψηφία τους Ακροναυπλιώτες, εκτελέστηκαν 12 Τροτσκιστές και Αρχειομαρξιστές, οι οποίοι έπεσαν τραγουδώντας τη Διεθνή, Δεν τραγούδησαν τον Εθνικό Ύμνο…(1) Αυτό που επίσης έχει αποσιωπηθεί ή τουλάχιστον δεν έχει αναδειχθεί αρκετά, είναι κάτι άλλο πιο σημαντικό… ότι για την θυσία των 200 της Καισαριανής, όπως επίσης και των 104 εκτελεσθέντων κομμουνιστών του Κούρνοβου, που ήταν στην πλειοψηφία τους Ακροναυπλιώτες κρατούμενοι της Μεταξικής δικτατορίας και παραδόθηκαν στους κατακτητές, δεν ευθύνεται μόνο το Μεταξικό αστικό κράτος, που έδρασε με βάση τον ταξικό του ρόλο, τεράστια ευθύνη έχουν και οι σταλινικοί ηγέτες των κρατουμένων της Ακροναυπλίας που εμπόδισαν και ματαίωσαν την απόδραση που είχε προταθεί και που θα είχε σώσει τους κομμουνιστές κρατούμενους…

Το ζήτημα αυτό, έχει αναδειχθεί μεταξύ άλλων, από το ιστορικό στέλεχος της ΕΟΚΔΕ και μετέπειτα του ΚΔΚΕ και της ΟΚΔΕ Χρήστο Αναστασιάδη, κρατούμενο επίσης στην Ακροναυπλία από το 1936 και επιζήσαντα. Το απόσπασμα που ακολουθεί, έχει γραφτεί από τον Χ. Αναστασιάδη και αναδεικνύει ακριβώς αυτό το γεγονός:

Ένα «ταμπού»

Υπάρχει όμως μια άγνωστη στον πολύ κόσμο πτυχή, μια παρασιωπημένη αλήθεια σχετικά με τους ακροναυπλιώτες αγωνιστές που βρέθηκαν στις εκατόμβες του Ιούνη του 1943 στο Κούρνοβο και της Πρωτομαγιάς του 1944 στην Καισαριανή. Στις γραμμές της ρεφορμιστικής αριστεράς η ιστορία αυτή έχει συγκαλυφθεί από τις υπεύθυνες ηγεσίες του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσ.

Οι εκατοντάδες ακροναυπλιώτες που πέσανε στο Κούρνοβο τον Ιούνη του 1943 και στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944 θα είχαν ασφαλώς σωθεί αν δύο τρία χρόνια πριν (τον Απρίλη του 1941) οι γραφειοκράτες ηγέτες στην Ακροναυπλία- Ιωαννίδης, Θέος, Μπαρτζιώτας κλπ.- εκμεταλλεύονταν την εξαιρετική ευκαιρία που παρουσιάστηκε με την κατάρρευση του αστικού κρατικού μηχανισμού και δέχονταν την πρόταση που ο Π. Πουλιόπουλος έκανε στην Ομάδα Συμβίωσης να αποφασιστεί η απόδραση. Η πρόταση όμως εκείνη αποκρούστηκε με το συκοφαντικό ισχυρισμό των σταλινικών ηγετών ότι «ο Πουλιόπουλος θέλει να ρίξει σε περιπέτεια την Ομάδα», ενώ ο διοικητής του στρατοπέδου τους έδωσε «το λόγο του σαν Έλληνας αξιωματικός» ότι θα απελευθέρωνε τους κρατούμενους μετά την επιβίβαση των Άγγλων στρατιωτών!

Είναι ένα «Κατηγορώ» αυτό που απευθύναμε από τότε μέχρι σήμερα και από τα όργανα μας («Διεθνιστής» της Κατοχής, «Εργατική Πάλη» κλπ.) και από το βιβλίο «Βασικά ζητήματα του εργατικού μας κινήματος». Σ’ αυτό το «Κατηγορώ» δεν απάντησε η σταλινική γραφειοκρατία του ΚΚΕ από τους Λουλέδες ως τους Παρτσαλίδηδες. Ύστερα από δεκαετίες επιβεβαιώθηκε από τρεις τίμιες μαρτυρίες εκ μέρους παλιών αγωνιστών: του Βασίλη Γιαννόγκωνα (στο βιβλίο του «Ακροναυπλία», 1963), του Γιάννη Μανούσακα (στο βιβλίο του «Ακροναυπλία – θρύλος και πραγματικότητα», 1975), του Γεράσιμου Ποδαρά (στο άρθρο του «Η Ακροναυπλία και μερικές ιστορικές αλήθειες…» στο περιοδικό «Αντί», φύλλο 79 της 3.9.1977), του Βασίλη Έξαρχου σε άρθρο του με τίτλο «Μπορούσαμε να αποδράσουμε από την Ακροναυπλία» («Αυγή» 2 και 3 Απρίλη 1980). Αξίζει να τις παραθέσουμε κι εδώ:

Γιαννόγκωνας: «Κι όμως μπορούσαμε να έχουμε γλυτώσει τόσα θύματα. Χωρίς καμιά αντίσταση θα δραπετεύαμε… Την τελευταία νύχτα ο Ιωαννίδης τα ματαίωσε όλα… Ο Παντελής Πουλιόπουλος είχε αναφανδόν υποστηρίξει την άποψη της δραπέτευσης, αλλά μάταια».
Μανούσακας: «Αδύνατο και χρεοκοπημένο το Υπουργείο της Ασφάλειας να μας κρατήσει εκεί μέσα ώσπου να ρθουν οι Γερμανοί, κατάφερε να το κάνει, με την ίδια τη δύναμη και την υποστήριξη μας, η ηγεσία η δικιά μας… Βρεθήκαμε λοιπόν με την κατάχτηση από τους Γερμανούς της χώρας μας ξάναρχα μαντρωμένοι από τον αντιπατριωτιμό του Υπουργείου της Ασφάλειας κι από την ανικανότητα της ηγεσίας μας και την αδράνεια τη δική μας».

Ποδαράς: «Αυτά που γράφει ο Μπαρτζιώτας στο βιβλίο του, όπως και αυτά που είπε ο Γιάννης Ιωαννίδης σε μια μαγνητοφωνημένη συνομιλία του είναι παιδαριώδη. Όταν από 70 χωροφύλακες που είχε η φρουρά του στρατοπέδου έμειναν μόνο καμιά δεκαριά με το βομβαρδισμό από τους Γερμανούς, που κι αυτούς τους κρατούσε με τα δόντια η διοίκηση, είναι φανερό ότι φεύγαμε ότι ώρα θέλαμε εάν η καθοδήγηση το αποφάσιζε… Εδώ πρέπει να πούμε ότι γι αυτό το μεγάλο και τρομερό έγκλημα να παραδοθούν με τη μεγαλύτερη απάθεια οι 650 ακροναυπλιώτες αγωνιστές στους Γερμανοϊταλούς φασίστες, δεν είναι μόνο υπεύθυνοι οι Μπαρτζιώτας και Ιωαννίδης, αλλά ολόκληρη η τότε ηγεσία της Ακροναυπλίας: Γιάννης Ιωαννίδης, Βασίλης Μπαρτζιώτας, Κώστας Θέος, Μήτσος Λεβογιάννης, Κώστας Λουλές, Ανδρέας Τσίπας, Κώστας Κολιγιάννης, Μήτσος Παπαρρήγας, Απόστολος Γκρόζος, Κώστας Βασάλος, Μιχάλης Σινάκος κλπ., που χωρίς να τους εκλέξει κανείς αποτελούσαν την ηγεσία του στρατοπέδου… Ο Σιάντος, ο Ιωαννίδης, ο Μπαρτζιώτας, ο Παρτσαλίδης, ο Ζεύγος, ο Ζαχαριάδης κλπ. Ηγέτες του ΚΚΕ είναι οι νεκροθάφτες του ελληνικού κινήματος και τα τερατώδη σφάλματα τους τα πλήρωσαν και τα πληρώνουν όχι μόνο οι κομμούνιστές, αλλά και ολόκληρος ο ελληνικός λαός».

Έξαρχος: «Δυνατότητες δραπέτευσης μας δόθηκαν στο τρίτο δεκαήμερο του Απρίλη του 1941: α) Όταν συγκεντρώθηκαν Έλληνες φαντάροι (δυο συντάγματα) κάτω από την Ακροναυπλία, β) Όταν επρόκειτο να εκραγεί το βομβαρδισμένο καράβι που ήταν φορτωμένο με νιτρογλυκερίνη και μας βγάλαν έξω από το στρατόπεδο, γ) Όταν επεκράτησε πανικός στην Αθήνα (μάλλον 26η και 27η 4/41) που μεταδόθηκε στο Ναύπλιο και στη φρουρά του στρατοπέδου και δ) Όταν αφοπλίστηκαν οι χωροφύλακες της φρουράς μας από τους Ιταλούς καραμπινιέρους… Μπορούσαμε και έπρεπε να δραπετεύσουμε, έστω και αν είχαμε- πράγμα αμφίβολο- και μερικές δεκάδες θύματα, όπως υποστηρίζουν οι Ιωαννίδης και Μπαρτζιώτας… Την ηγεσία την χαρακτήριζε ένα πνεύμα νομιμοφροσύνης, δισταγμών και ταλαντεύσεων, αναποφασιστικότητας και αναβλητικότητας». (…)

(Από το άρθρο του Χ. Αναστασιάδη «40 χρόνια από την εκατόμβη στο Κούρνοβο»- Μαρξιστικό Δελτίο τευχ. 18, Απρίλης- Ιούνης 1983, σελ. 49-58 – Παρατίθεται στο βιβλίο του Χ.Αναστασιάδη «Ο Τροτσκισμός και η εποχή μας» Πρωτοποριακή Βιβλιοθήκη 2003, σελ 257-261)

(1)Tα ονόματα που καταγράφονται είναι: Χρήστος Σούλας, Ηρακλής Μήτσης, Γιώργος Κρόκος, Μήτσος Πανταζής, Γιώργος Κοβάνης, Δημήτρης Γιανακουρέας, Βασίλης Τζαματζάς, Πέτρος Ανδρώνης.

Επιμέλεια: Παναγιώτης Κολοβός

Live: Ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος ως το Μεσοπόλεμο

Live διαδικτυακή εκπομπή, Παρασκευή 01/05: «Ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος ως το Μεσοπόλεμο»

Η εφημερίδα ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (www.marxismos.com) και η Νεολαία Ενάντια στον Καπιταλισμό συνεχίζουν το πρόγραμμα των live διαδικτυακών εκπομπών για σημαντικά ιδεολογικά, πολιτικά και ιστορικά θέματα.

Σήμερα, Παρασκευή 01/05, ημέρα της Εργατικής Πρωτομαγιάς, στις 19.00 παρουσιάζουμε το θέμα: «Ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος ως το Μεσοπόλεμο».

Η μετάδοση των live εκπομπών θα γίνεται μέσα από το γκρουπ της Κομμουνιστικής Τάσης στο facebook. Για να μπορείτε να παρακολουθήσετε, χρειάζεται απλώς να στείλετε αίτημα συμμετοχής στο γκρουπ.

Δυνατότητα να παρακολουθήσετε θα υπάρχει και από την παρούσα δημοσίευση, στην οποία θα προστεθεί αναμετάδοση την προγραμματισμένη ώρα έναρξης.

 

Ο Τραμπ στέλνει το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό στις ακτές της Βενεζουέλας

Μέσα στην προηγούμενη εβδομάδα, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός κλιμάκωσε την επιθετικότητα του απέναντι στην βενεζουελάνικη κυβέρνηση. Αυτή η κλιμάκωση περιλαμβάνει κατηγορίες για εμπόριο ναρκωτικών, σε βάρος του Μαδούρο και 13 ανώτερων αξιωματικών του κρατικού μηχανισμού της Βενεζουέλας, ένα νέο σχέδιο τρομοκρατίας και δολοφονίας που διεξήχθη από κολομβιανό έδαφος, καθώς και την ανακοίνωση από την κυβέρνηση Τράμπ, ενός νέου σχεδίου μετάβασης για την χώρα μας – χωρίς τον Μαδούρο και τον Γκουαϊδό – με μια σταδιακή άρση των οικονομικών κυρώσεων. Στην παραπάνω λίστα, μπορούμε πλέον να προσθέσουμε και την παράταξη ναυτικών δυνάμεων, κοντά στις ακτές της Βενεζουέλας στην Καραϊβική, με την πρόφαση μίας «επιχείρησης κατά των ναρκωτικών».

Την Τετάρτη 1 Απριλίου, ο Ντόναλντ Τραμπ, μαζί με τον Υπουργό Άμυνας Μάρκ Σπέρ, και τον Γενικό Εισαγγελέα Ουίλιαμ Μπάρ, ανακοίνωσαν την αποστολή πολεμικών πλοίων, σκαφών του πολεμικού ναυτικού, αεροπλάνων και ελικοπτέρων στην Καραϊβική και στον Ανατολικό Ειρηνικό, για μια υποτιθέμενη επιχείρηση κατά των ναρκωτικών. Ο επικεφαλής του Λευκού Οίκου υποστήριξε: «Οι ΗΠΑ εξαπολύουν ενισχυμένες επιχειρήσεις κατά των ναρκωτικών στο δυτικό ημισφαίριο, για την προστασία του Αμερικάνικου λαού από την θανατηφόρα μάστιγα των παράνομων ναρκωτικών».

Αργότερα, με έναν προφανή υπαινιγμό, για την βενεζουελάνικη κυβέρνηση, κατέληξε: « Δεν πρέπει να επιτρέψουμε το καρτέλ των ναρκωτικών να εκμεταλλευτεί την πανδημία [ του κορονοϊού] και να απειλήσει τις ζωές των Αμερικανών».

Το γεγονός ότι, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός διαρκώς κλιμακώνει, σχεδόν απεγνωσμένα, το σχέδιό του να πραγματοποιήσει μια κυβερνητική αλλαγή στην Βενεζουέλα, δεν είναι τυχαίο. Πλέον είναι ξεκάθαρο, ότι η πρόσφατη παγκόσμια περιοδεία του Γκουαϊδό, η οποία κατέληξε στις Ηνωμένες Πολιτείες, σκόπευε να προετοιμάσει το πολιτικό και διπλωματικό πεδίο, για αυτή την επίθεσή του. Η πραγματοποίηση του (σχεδίου αυτού), είναι μέρος μόνον, άλλων πιο πιεστικών ανησυχιών που κρατούν τους ενοίκους του Λευκού Οίκου ξύπνιους τη νύχτα. Η εξάπλωση του Covid-19 στις Ηνωμένες Πολιτείες, εξέθεσε δημόσια την ανικανότητα της διακυβέρνησης Τράμπ αλλά και ευρύτερα του αμερικάνικου καπιταλισμού. Η βαθιά οικονομική ύφεση, που έχει ήδη ξεκινήσει, οι αιτίες της οποίας προϋπήρχαν της πανδημίας, αλλά επιταχύνθηκαν από τον ιό, και ο αυξανόμενος θυμός που εξαπλώνεται στις μάζες της βόρειας Αμερικής για την κατάσταση αυτή, δίνουν κίνητρο σε έναν απεγνωσμένο Ντόναλντ Τράμπ, να προσπαθήσει να αποτραβήξει την προσοχή από τα εσωτερικά του προβλήματα, προσπαθώντας να παρουσιάσει τον εαυτό του, ως έναν σφοδρό πολέμιο του «άξονα του κακού». Όλη η προσοχή του Τράμπ ξεκάθαρα συγκεντρώνεται στις προεδρικές εκλογές, που έχουν προγραμματιστεί για το τέλος του έτους.

Αυτό επιβεβαιώνεται από την αντίσταση, που ο Ντόναλντ Τράμπ προφανώς συνάντησε, σε συγκεκριμένους τομείς του Υπουργείου Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών, στη προσπάθειά του να προχωρήσει στην εκτέλεση των αναγγελθέντων μέτρων. Σύμφωνα με πηγή του περιοδικού «Foreign Policy», η αντίσταση οφείλεται στο ανάρμοστο της απόφασης, την ίδια ακριβώς στιγμή, που ο Λευκός Οίκος εκτιμά έναν αριθμό 240.000 θανάτων στις ΗΠΑ από τον ιό Covid-19 , και η χρήση των πόρων για την καταπολέμηση του ιού είναι περιορισμένη. Τίποτα από αυτά δεν απασχόλησε τον Ντόναλντ Τράμπ, ο οποίος είναι απλά απεγνωσμένος, παλεύοντας για να κερδίσει επανεκλογή του.

Αυτοί οι εκλογικοί υπολογισμοί δεν είναι ικανοί να σταματήσουν τον ανεμοστρόβιλο των αποφασιστικών κοινωνικών αλλαγών, που η επιδεινούμενη οργανική κρίση, ολόκληρου του καπιταλιστικού συστήματος προετοιμάζει στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον πλανήτη. Έχουμε μπει σε μια σπασμωδική περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας, όπου οι φτηνές και σωβινιστικές πολιτικές μανούβρες δεν φέρνουν πλέον αποτέλεσμα.

«Σχέδιο μετάβασης»

Με την εντατικοποίηση της πίεσης απέναντι στην βενεζουελάνικη κυβέρνηση, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να περικυκλώσουν τον Μαδούρο, ώστε να αποδεχθεί το νέο «σχέδιο μετάβασης στην Βενεζουέλα», και σε περίπτωση αποτυχίας τους, να προκαλέσουν μια χρεωκοπία του κράτους, η οποία θα κινητοποιήσει ένα τμήμα της κυβέρνησης, ή της διοίκησης του στρατού, να τον εξαναγκάσουν σε μια «έξοδο». Το πρόγραμμα για την μετάβαση της Βενεζουέλας, το οποίο παρουσιάστηκε από τις ΗΠΑ στις 31 Μαρτίου, περιλαμβάνει τον παραμερισμό του Μαδούρο και του Γκουαϊδό, και την εκλογή από την Εθνοσυνέλευση πέντε εκλεκτόρων, προερχόμενων τόσο από την πλευρά της κυβέρνησης, όσο και από την πλευρά της αντιπολίτευσης, για την συγκρότηση ενός κρατικού συμβουλίου επιφορτισμένου με την προκήρυξη νέων προεδρικών εκλογών και την μεθόδευση μιας τακτικής αλλαγής εξουσίας. Αυτές οι κινήσεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια σταδιακή άρση των οικονομικών κυρώσεων, που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επιβάλει στο κράτος της Βενεζουέλας. Αυτές περιλαμβάνουν τον αποκλεισμό επενδύσεων, περιορισμούς στο εμπόριο και εμπόδια στην πρόσβαση σε καινούριες πηγές διεθνούς χρηματοδότησης, την παρεμπόδιση εξαγωγών της κρατικής εταιρείας πετρελαίου της Βενεζουέλας και τη διακοπή των εμπορικών συναλλαγών με τους προμηθευτές της, όπως επίσης και κυρώσεις σε δημόσιους λειτουργούς, με το «πάγωμα» των λογαριασμών τους και των περιουσιακών τους στοιχείων στις ΗΠΑ, και επιβολή νόμιμης απαγόρευσης εισόδου τους στη χώρα.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι, σε αντίθεση με την Βολιβία, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Βενεζουέλας έχουν παραμείνει με την πλευρά του Μαδούρο, παρά την αυξανόμενη πίεση. Φυσικά, έχουν υπάρξει περιπτώσεις συνωμοσιών για πραξικόπημα, με την βοήθεια συγκεκριμένων τομέων του στρατού, όπως η αποτυχημένη «Επιχείρηση Ελευθερία». Παρ’ ολ’ αυτά, σε κάθε μια από αυτές τις περιπτώσεις, δεν υπήρξε αποφασιστική εμπλοκή κρατικών λειτουργών. Αυτή η αφοσίωση δεν σφυρηλατήθηκε πάνω σε ηθικές ή ιδεολογικές δεσμεύσεις, αλλά πάνω σε τεράστιες οικονομικές παραχωρήσεις. Έχουμε επισημάνει, σε πλειάδα αναλύσεων, πως η απευθείας συμμετοχή της στρατιωτικής ηγεσίας στον έλεγχο της κρατικής εταιρείας πετρελαίου της Βενεζουέλας – PDVSA και σε άλλες κρατικές εταιρείες στρατηγικής σημασίας (όπως η στρατιωτική εταιρεία για το πετρέλαιο, την εξόρυξη, και την εκμετάλλευση φυσικού αερίου, CAMINPEG), έχει συμβάλλει μερικώς σε μια συγκαλυμμένη παράδοση του τεράστιου εθνικού πλούτου στον στρατιωτικό τομέα. Επίσης, η κυβέρνηση, ιστορικά έχει επιβραβεύσει εν αποστρατεία στρατηγούς, με την τοποθέτησή τους επί κεφαλής υπουργείων, ή ως υποψηφίους κυβερνήτες και δημάρχους. Αυτή η κατάσταση επεκτείνεται σε όλα τα ανώτερα στρώματα της κρατικής γραφειοκρατίας, όπου η διαφθορά επικρατεί χωρίς περιορισμούς. Αλλά τα προνόμια αυτά, τα οποία εμπόδισαν μέχρι στιγμής την κρατική εξουσία, από την κατάρρευσή της (εκτός της υπόθεσης της πρώην Γενικού Εισαγγελέως, Luisa Ortega Diaz), μπορεί να μετατραπούν στα αντίθετά τους.

Τα προνόμια που η κυβέρνηση έχει παραχωρήσει, σε τμήματα του στρατού και της γραφειοκρατίας που την υποστηρίζουν, μπορεί να αποτελέσουν την ίδια πρώτη ύλη, που θα δώσει κίνητρο σε κομμάτι των τομέων αυτών, να αποδεχθούν το κάλεσμα της Ουάσιγκτον για διωγμό του Μαδούρο από την εξουσία, με αντάλλαγμα την διατήρηση των προνομίων τους. Όπως ο ιμπεριαλισμός, με αυτό το νέο σχέδιο μετάβασης, έτσι και η σύμφωνη με τις ΗΠΑ αντιπολίτευση έχει δείξει ήδη, όλη τη θέληση της για την εγκαθίδρυση μιας νέας συμφωνίας εξουσίας, μαζί με αυτά τα τμήματα του στρατού και της γραφειοκρατίας της τωρινής κυβέρνησης, που θα τολμούσαν ένα πραξικόπημα. Η θέσπιση του λεγόμενου «Νόμου περί Αμνηστίας» από την Εθνοσυνέλευση, στις αρχές του 2019, είναι ένα μόνον παράδειγμα. Μια διάσπαση της συνοχής του κράτους μπορεί να υπάρξει, μόνον εάν ο Μαδούρο στριμωχτεί, χωρίς επιλογές, εντελώς μπλοκαρισμένος οικονομικά (σε βαθμό που τουλάχιστον να μην μπορεί να εγγυηθεί την εισροή εσόδων, που απαιτεί η υποστήριξή τους – της γραφειοκρατίας και τους στρατού- στο κράτος) και εάν, σε κάποιο έστω βαθμό, αποσυρθεί η υποστήριξη της Κίνας και της Ρωσίας.

Αν και, ο Μαδούρο υπήρξε ο εγγυητής των οικονομικών συμφερόντων της Κίνας και της Ρωσίας στην χώρα, η υποστήριξή τους διατηρήθηκε μόνον στο βαθμό, που τα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια έχουν αποτύχει. Αν και, η Ρωσία και η Κίνα συνεχίζουν να συνεισφέρουν οικονομικό οξυγόνο, οικονομικές «συμβουλές», διπλωματική υποστήριξη και στρατιωτική βοήθεια, στη βενεζουελάνικη κυβέρνηση (με αντάλλαγμα προνόμια στην εκμετάλλευση των αμέτρητων εθνικών πλουτοπαραγωγικών πηγών), αυτές οι δυνάμεις δεν θα μπορούν, να συνεχίσουν να βάζουν τα χέρια τους στη φωτιά, για μια κυβέρνηση που θα μπορούσε τελικά να κρέμεται από μία κλωστή. Επίσης, η πιθανότητα αυτές οι δυνάμεις να επέμβουν στρατιωτικά στην αμερικάνικη ήπειρο, αν οι ΗΠΑ αποφάσιζαν να περάσουν την κόκκινη γραμμή, είναι πολύ μικρή. Η κυβέρνηση της Βενεζουέλας μπορεί να καλέσει τις ένοπλες δυνάμεις αυτών των χωρών τις επόμενες ημέρες, για να πραγματοποιήσει στρατιωτικές ασκήσεις στην Καραϊβική, με αποτρεπτικούς σκοπούς, αλλά η εγγύηση μόνιμης παρουσίας αυτών των επισκεπτών είναι πολύ πιο περίπλοκη. Όλοι αυτοί οι παρενοχλητικοί ναυτικοί ελιγμοί, που έχει διεξάγει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, μπορούν εύκολα να οδηγήσουν σε ναυτικό αποκλεισμό. Αυτό θα είχε αναμφίβολα τρομερές οικονομικές συνέπειες για τη Βενεζουέλα, μια χώρα που βρίσκεται σε βαθιά ύφεση, για έξι συνεχόμενα χρόνια, η οποία πάσχει από ένα βάναυσo υπερπληθωρισμό, η οποία έχει δει τις εξαγωγές πετρελαίου της να πέφτουν κατά 75%, από το 2014 και έχει το χαμηλότερο επίπεδο διεθνών αποθεμάτων, των τελευταίων 20 χρόνων (6,78 δισεκατομμύρια δολάρια τον Φεβρουάριο). Η εκτέλεση ενός ναυτικού αποκλεισμού, είναι η λογική συνέχεια της πολιτικής οικονομικών κυρώσεων, κατά της κυβέρνησης της Βενεζουέλας. Τα επαίσχυντα δεινά που υπέστησαν οι εργαζόμενοι και οι άνθρωποι γενικά, ως αποτέλεσμα της δομικής κρίσης του καπιταλισμού, της ακήρυχτης πολιτικής προσαρμογής της κυβέρνησης και των αμερικανικών κυρώσεων, θα μπορούσαν να κλιμακωθούν σε επίπεδα γενοκτονίας.

Εν τω μεταξύ, τη Δευτέρα 30 Μαρτίου, ο Μαδούρο ηγήθηκε μιας συνεδρίασης του Συμβουλίου του Κράτους, ενός συνταγματικού οργάνου που καλεί εκπροσώπους των κύριων δημόσιων εξουσιών, να παρευρίσκονται σε πιεστικές καταστάσεις. Μεταξύ αυτών που παρευρέθηκαν στη συνάντηση, ήταν ο υπουργός Άμυνας Βλαντιμίρ Πάντρινο Λόπες, ο Εκτελεστικός Αντιπρόεδρος Ντέλσι Ροντρίγκεζ, ο Υπουργός Επικοινωνίας Jorge Rodríguez, ο Γενικός Επιθεωρητής Έλβις Αμόροσο, ο Κυβερνήτης του Κράτους Miranda Rodríguez, και ο αμφιλεγόμενος βουλευτής Luis Parra, Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης από την πλευρά της κυβέρνησης. Αυτή η συνεδρία χρησίμευσε, για να προβληθεί μια φαινομενική υποστήριξη, από διαφορετικές κρατικές δυνάμεις και τις σημαντικότερες ένοπλες δυνάμεις προς τον Μαδούρο.

Η οικονομική κρίση βαθαίνει

Ενώ εφαρμόζονται μέτρα κοινωνικής απομόνωσης στη χώρα, για την αποτροπή περαιτέρω μετάδοσης από το COVID-19, η εθνική και παγκόσμια καπιταλιστική κρίση συνεχίζει να επηρεάζει την οικονομία. Οι τιμές του πετρελαίου της Βενεζουέλας, οι οποίες ήταν ήδη χαμηλές (χάρη εν μέρει στις ιμπεριαλιστικές κυρώσεις) έχουν μειωθεί, σε περίπου 5 $ το βαρέλι, σύμφωνα με τον ίδιο τον Μαδούρο. Αυτή η τιμή είναι 6 $ κάτω, από το κόστος παραγωγής του βαρελιού της Βενεζουέλας, το οποίο αναμφίβολα έχει σοβαρές επιπτώσεις στον ήδη πληγμένο εθνικό προϋπολογισμό. Αν και, όπως σε οποιαδήποτε κρίση, υπήρξαν αυξήσεις στις τιμές του χρυσού, το οποίο η κυβέρνηση της Βενεζουέλας πωλεί μέσω παράτυπων καναλιών, η εξαγωγή αυτού του πόρου απέχει πολύ από το να αποτελεί επαρκή αποζημίωση, για να αντικαταστήσει τη βιομηχανία πετρελαίου. Σύμφωνα με τη συμβουλευτική εταιρεία Ecoanalítica, οι εξαγωγές πετρελαίου, αυτού του έτους θα μπορούσαν να μειωθούν σε λιγότερο από 8 δισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή το ένα τρίτο των 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που συλλέχθηκαν το 2019. Οι εξαγωγές της Βενεζουέλας που δε σχετίζονται με το πετρέλαιο, όπως οι πωλήσεις χρυσού, δεν υπερβαίνουν τα 2 δισεκατομμύρια δολάρια . Η ίδια εταιρεία εκτιμά, ότι το έλλειμμα συναλλάγματος ανέρχεται, σε περίπου 7,6 δισεκατομμύρια δολάρια, για το τρέχον έτος.

Οι ελλείψεις καυσίμων και η επιταχυνόμενη επιδείνωση των δημόσιων υπηρεσιών, ιδίως της προμήθειας εγχώριου φυσικού αερίου, είναι προβλήματα που προσθέτουν περαιτέρω αβεβαιότητα, στο ήδη περίπλοκο κοινωνικό πανόραμα. Τα διυλιστήρια της χώρας δεν παράγουν πλέον βενζίνη και τα αποτελέσματα των ιμπεριαλιστικών κυρώσεων δυσκολεύουν την εισαγωγή της. Παράλληλα με αυτά τα γεγονότα, είναι σαφές, ότι η πιθανότητα ναυτικού αποκλεισμού απειλεί να ρίξει τη χώρα, σε περαιτέρω αποδιοργάνωση.

Το Corriente Marxista Lucha de Clases καταδικάζει την επίθεση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού εναντίον της χώρας μας. Αυτή η εγκληματική πολιτική πρέπει να απορριφθεί από τους εργαζόμενους της Βενεζουέλας και του κόσμου. Ο μόνος τρόπος, για την αποτελεσματική καταπολέμηση αυτών των πολιτικών, είναι η υιοθέτηση του επαναστατικού δρόμου, της οργάνωσης των εργαζομένων και του λαού γενικά, για την κατάληψη όλων των μοχλών της οικονομίας, τον κεντρικό οικονομικό σχεδιασμό, τον εργατικό έλεγχο και την διάλυση του αστικού κράτους. Είναι απαραίτητο να απαλλοτριωθούν όλα τα μονοπώλια του ιμπεριαλισμού και να τεθούν οι πόροι τους, στην υπηρεσία ενός επαναστατικού σχεδίου έκτακτης οικονομικής ανάγκης, υπό αυστηρό κοινωνικό έλεγχο. Πρέπει να γίνει έντονη διεθνιστική έκκληση, προς τους εργαζόμενους του κόσμου και των Ηνωμένων Πολιτειών ειδικά, για να εξασφαλιστεί η υποστήριξη πέραν των συνόρων, κάθε επαναστατικής πρωτοβουλίας που αναλαμβάνεται από τη Βενεζουέλα. Αμέσως, οι μπολιβαριανές πολιτοφυλακές πρέπει να γίνουν αιχμή του δόρατος, για την εδαφική άμυνα και την οργάνωση της λαϊκής αντίστασης, σε περίπτωση εισβολής. Αλλά για αυτό, είναι απαραίτητο, να έχουν πλήρη υποστήριξη σε εξοπλισμό και προμήθειες. Ο Γκουαϊδό και όλοι οι συνεργάτες του ιμπεριαλισμού πρέπει να συλληφθούν το συντομότερο δυνατό.

Αν και αυτά τα μέτρα υπαγορεύονται από την πιο στοιχειώδη λογική της επαναστατικής άμυνας, είναι σαφές, ότι η κυβερνητική ηγεσία αρνείται να ακολουθήσει αυτήν την πορεία. Το υψηλό επίπεδο αφοσίωσης που έχουν αυτοί οι ηγέτες, απέναντι στο ίδιο καπιταλιστικό σύστημα που απειλεί να τους καταβροχθίσει, και μαζί τους μια ολόκληρη χώρα. Είναι ένας συμβιβασμός που σφυρηλατείται, στη βάση των διεφθαρμένων πλεονεκτημάτων και των προνομίων του αστικού κράτους. Εν ολίγοις, είναι ένας συμβιβασμός με τα νέα ταξικά προνόμια τους, με τις περιουσίες τους και τους οργανισμούς – βιτρίνα. Δεν υπάρχει τίποτα επαναστατικό σε αυτήν την ηγεσία, την ίδια που χωρίς έλεος, αποφάσισε να φορτώσει όλο το βάρος της κρίσης του καπιταλισμού, στην δική της κοινωνική βάση υποστήριξης.

Η μόνη διέξοδος από αυτήν την καταστροφή, υπέρ των συμφερόντων της πλειοψηφίας των φτωχών μαζών, έγκειται στην εργατική και λαϊκή αυτοοργάνωση και στο χτίσιμο μιας επαναστατικής εναλλακτικής, που να είναι έτοιμη να εκτελέσει τα ιστορικά καθήκοντα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας.

Καθώς οι ώρες περνούν, ο Γκουαϊδό συνεχίζει να συνωμοτεί και να παίζει τον ρόλο του, ως πράκτορας εσωτερικής αποσταθεροποίησης. Το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα του έστειλε κλήση, να εμφανιστεί ενώπιον του, την Πέμπτη 2 Απριλίου, την οποία απέρριψε. Θα δούμε πώς λειτουργεί το σύστημα δικαιοσύνης μπροστά στην κοροϊδία ενός ατόμου, που είναι έτοιμος να μετατρέψει τη χώρα του σε στάχτη, για να εκπληρώσει το όνειρό του, να καταλάβει το Μιραφλόρες (Προεδρικό Μέγαρο) και να σβήσει την δίψα του ιμπεριαλιστή αφέντη του, για στρατηγικούς πόρους.

“Corriente Marxista Lucha de Clases” – Τμήμα της Διεθνούς Μαρξιστικής Τάσης στη Βενεζουέλα

Μετάφραση από την ιστοσελίδα In Defence of Marxism: Χάρης Μασαούτης