Στις ΗΠΑ καταγράφεται αυξανόμενο ενδιαφέρον για τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων, προκαλώντας έντονη αντίδραση από το πολιτικό κατεστημένο. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει τοποθετήσει τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» στο επίκεντρο της πολιτικής του ρητορικής ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του 2026, παρουσιάζοντας τον κομμουνισμό ως ασύμβατο με τον αμερικανικό πατριωτισμό. Αντίστοιχη ρητορική υιοθετούν κορυφαία στελέχη των Ρεπουμπλικάνων, επιχειρώντας να συσπειρώσουν την εκλογική τους βάση απέναντι στην ενίσχυση της «Αριστεράς».
Η εν λόγω αντικομουνιστική εκστρατεία συμπίπτει με σημαντικές εκλογικές επιτυχίες υποψηφίων που αυτοπροσδιορίζονται ως «σοσιαλιστές». Υποψήφιοι που συνδέονται με τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές της Αμερικής (DSA) έχουν σημειώσει σημαντικές νίκες σε προκριματικές εκλογές σε διάφορες αμερικανικές πόλεις, ενώ η οργάνωση έφτασε τα 120.000 μέλη. Παράλληλα, δημοσκοπήσεις καταγράφουν σημαντική απήχηση των αντικαπιταλιστικών ιδεών: το 37% των Αμερικανών έχει θετική άποψη για τον σοσιαλισμό και το 21% για τον κομμουνισμό, ενώ περισσότεροι από τους μισούς θεωρούν ότι ο καπιταλισμός δεν λειτουργεί ικανοποιητικά.
Η μετατόπιση είναι εντονότερη στη νέα γενιά. Το 53% της Gen Z βλέπει θετικά τον σοσιαλισμό, έναντι 45% για τον καπιταλισμό, ενώ το 38% των Αμερικανών κάτω των 30 ετών έχει θετική άποψη για τον κομμουνισμό! Η τάση αυτή συνδέεται με τις εμπειρίες μιας γενιάς που μεγάλωσε μέσα σε διαδοχικές οικονομικές κρίσεις, κοινωνικές ανισότητες, πολιτική αστάθεια και αυξανόμενη ταξική πόλωση.
Οι εκλογικές νίκες των υποψηφίων των DSA έχουν θορυβήσει την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος (ΔΚ) που επιχειρεί να διαχωρίσει τη θέση της από την αναπτυσσόμενη σοσιαλιστική τάση, με στελέχη του κόμματος να δηλώνουν ρητά την προσήλωσή τους στον καπιταλισμό. Ωστόσο, η συγκεκριμένη στρατηγική των μελών των DSA να κατεβαίνουν υποψήφιοι με ένα αστικό κόμμα (το ΔΚ) οδηγεί αναπόφευκτα στην ενσωμάτωσή τους στους αστικούς θεσμούς και σε πολιτικούς συμβιβασμούς. Επιπρόσθετα, αυτή η προσέγγιση θολώνει τις ταξικές διαχωριστικές γραμμές και ενισχύει την αυταπάτη ότι ο καπιταλισμός μπορεί να μεταρρυθμιστεί προς όφελος των εργαζομένων.
Η κρίση του αμερικανικού καπιταλισμού και η αυξανόμενη δυσπιστία απέναντι στους πολιτικούς θεσμούς δημιουργούν τεράστιες πιέσεις στο παραδοσιακό δικομματικό σύστημα. Η εντεινόμενη ταξική πάλη μπορεί να οδηγήσει σε διασπάσεις στα παραδοσιακά αστικά κόμματα και, αργά η γρήγορα, στην εμφάνιση ενός νέου μαζικού εργατικού κόμματος στις ΗΠΑ.
Η μόνη πραγματική εναλλακτική λύση για το εργατικό κίνημα είναι η συγκρότηση ενός ανεξάρτητου μαζικού εργατικού και κομμουνιστικού κόμματος, το οποίο θα συνδυάζει τις εκλογικές μάχες με τους εργατικούς αγώνες, τις απεργίες, τις μαζικές κινητοποιήσεις. Στόχος ενός τέτοιου κόμματος δεν θα είναι απλώς η κατάκτηση κοινοβουλευτικών εδρών ή επιμέρους μεταρρυθμίσεων, αλλά η ενίσχυση της ταξικής συνείδησης και η οργάνωση της εργατικής τάξης, με τελικό ορίζοντα μια νικηφόρα σοσιαλιστική επανάσταση.
Άντριου Γουάγκνερ – στέλεχος των Επαναστατών Κομμουνιστών της Αμερικής (τμήμα της RCI στις ΗΠΑ)
Μετάφραση – σύνοψη από την ιστοσελίδα marxist.com: Αλκίνοος Νάτσης