Την Πέμπτη 13 Γενάρη άντρες της Αντιτρομοκρατικής συνέλαβαν χωρίς καμία απολύτως αφορμή το μέλος του Συνασπισμού Δημοσθένη Παπαδάτο στην περιοχή του Βύρωνα κοντά στο σπίτι του. Οι άντρες της Αντιτρομοκρατικής αφού τον χτύπησαν τον έβαλαν σε ένα αμάξι και τον μετέφεραν στην ΓΑΔΑ όπου τον έκλεισαν σε ένα δωμάτιο, τον ξεγύμνωσαν και του έκαναν σωματικό έλεγχο. Αφού τον κράτησαν για πολλές ώρες τον άφησαν ελεύθερο ισχυριζόμενοι ότι «έκαναν λάθος».

Ο διάσημος αστός οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν δήλωσε πρόσφατα : «..Στην πραγματικότητα, η συμφωνία πως η Ελλάδα θα οδηγηθεί τελικά σε χρεοκοπία είναι πολύ αισιόδοξη. Πείθομαι ολοένα και περισσότερο πως η Ελλάδα θα καταλήξει επίσης σε έξοδο από το ευρώ…. Εάν δεν έχουν υποχωρήσει οι τιμές στο εσωτερικό και δεν έχει υπάρξει αύξηση της ανταγωνιστικότητας μέσω μικρότερης αύξησης των μισθών από την παραγωγικότητα, στην πορεία, χώρες όπως η Ελλάδα θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα ανάπτυξης το οποίο δεν θα μπορεί να επιλυθεί με αναδιάρθρωση του χρέους, κάτι που σημαίνει ότι η επιλογή εξόδου από το ευρώ παραμένει στο τραπέζι ως μια πιθανότητα…» Μια σοβαρή ανάλυση της παρούσας κατάστασης του ελληνικού καπιταλισμού στο φως της βαθειάς ύφεσης και της αδυναμίας εξυπηρέτησης του χρέους από το ελληνικό κράτος, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η έξοδος της Ελλάδας (αλλά και άλλων υπερχρεωμένων χωρών) από το ευρώ αποτελεί μια πολύ σοβαρή πιθανότητα, για να μετριαστεί η επίδραση πάνω στο ευρώ από μια διαγραφόμενη μόνιμη ελληνική ύφεση και μια επικείμενη ελληνική χρεοκοπία.

Όπως εξηγήσαμε από την πρώτη στιγμή, το σχέδιο δεν σώζει, αλλά βυθίζει ακόμα πιο βαθειά την Ελλάδα στην κρίση. Με το ληστρικό του επιτόκιο και τις περικοπές που επιβάλει στην αγοραστική δύναμη των εργαζόμενων μαζών, οξύνει τη ύφεση και ανεβάζει το δημόσιο χρέος. Το «σχέδιο διάσωσης» επιβλήθηκε στην Ελλάδα για να σωθεί το ευρώ από τις επιπτώσεις μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας της χώρας και να διασφαλιστούν τα συμφέροντα των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών. Η σκληρή στάση της Γερμανίας σχετικά με τους όρους δανειοδότησης και την εφαρμογή τους, πήγαζε από την ανάγκη να αποτρέψει τις βλέψεις των άλλων υπερχρεωμένων χωρών της Ευρωζώνης για μια εύκολη προσφυγή σε ένα αντίστοιχο «σχέδιο διάσωσης», χωρίς πρώτα να εξαντληθούν όλα τα περιθώρια δραστικών περικοπών και άγριας λιτότητας.