Ο Ιάκωβος  Καμπανέλλης γεννήθηκε  το 1922 στη Νάξο και απεβίωσε μόλις πριν λίγες μέρες, στις 29 Μαρτίου 2011 στην Αθήνα. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα στα 1935 κι ο ίδιος κατά τη διάρκεια της κατοχής συμμετείχε  στην αντίσταση, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να οδηγηθεί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν, από όπου κι απελευθερώθηκε τον Μάιο του 1945.

Πριν περίπου τρεις εβδομάδες , δημοσιεύτηκε στον Κυριακάτικο «Ριζοσπάστη» μια ανακοίνωση της ΚΝΕ που αφόρα το φοιτητικό κίνημα. Βρισκόμαστε σε μια  περίοδο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και όπως είναι φυσικό αυτή η κρίση δεν θα μπορούσε να αφήσει ανέπαφο το Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Ενώ λοιπόν στην εν λόγω ανακοίνωση  τίθεται ο στόχος να μην περάσει ο νέος νομός πλαίσιο επιλέγεται ως μέσο πάλης η συγκρότηση μιας παράλληλης από όλο το υπόλοιπο φοιτητικό κίνημα οργανωτικής δομής η οποία θα είναι απόλυτα ελεγχόμενη από το κόμμα. Η συγκεκριμένη πολιτική που εξαγγέλλει η ανακοίνωση δεν είναι κάτι το καινούριο. Είχε αρχίσει να προετοιμάζεται ήδη από το περσινό συνέδριο της ΚΝΕ όπου άρχισε να φαίνεται το ενδεχόμενο της οργανωτικής διάσπασης ακόμη και αν δεν είχε ειπωθεί ξεκάθαρα.

Από την αυθόρμητη διαδήλωση των 1500, που κατέληξε με τον υπουργό των Εσωτερικών να απολογείται στο πλήθος στη Δαμασκό, στους χιλιάδες της Ντεράα που αντιμετώπισαν αληθινά πυρά από τις δυνάμεις ασφαλείας, και τις διαδηλώσεις στις κουρδικές περιοχές, όλα συντείνουν στο εξής: η Συρία είναι στα πρόθυρα της επανάστασης.  Η Μουχαμπαράτ [η κρατική ασφάλεια] εργάζεται νυχθημερόν στην προσπάθειά της να σβήσει τις "φλόγες", προτού το καθεστώς περικυκλωθεί, ενώ η αντίδραση του κράτους αποδεικνύει ότι η απειλή είναι πραγματική: πάνω από 300 πολίτες συνελήφθησαν και τέσσερις σκοτώθηκαν από πυρά στην Ντεράα την Παρασκευή. Την Κυριακή στην ίδια πόλη, η έδρα του κόμματος Μπάαθ, το δικαστικό μέγαρο και άλλα κυβερνητικά κτίρια πυρπολήθηκαν από διαδηλωτές, οι οποίοι ζητούσαν την απελευθέρωση των μαθητών που είχαν συλληφθεί για ένα γκράφιτι κατά του καθεστώτος.

Τους τελευταίους τέσσερις μήνες όλοι γίναμε μάρτυρες του επίμονου και ηρωικού αγώνα που έδωσαν οι εργαζόμενοι στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (λεωφορεία, τρόλλευ, Μετρό, ηλεκτρικό, τραμ), οι οποίοι, ενωμένοι σαν μια γροθιά, με συνεχείς στάσεις εργασίας, 24ωρες απεργίες, κινητοποιήσεις και πορείες (μηχανοκίνητες και μη), πάλεψαν ενάντια στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης, το οποίο περιλαμβάνει εκτός των άλλων ξεπούλημα αυτών των ΔΕΚΟ στο μεγάλο κεφάλαιο, καταστρατήγηση στοιχειωδών εργασιακών δικαιωμάτων, απολύσεις, μετατάξεις, συγχωνεύσεις, και ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Σήμερα, που ο αγώνας αυτός έχει προσωρινά υποχωρήσει, με κύρια ευθύνη της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και του ωμού απεργοσπαστικού μηχανισμού που στήθηκε από την κυβέρνηση και την ηγεσία της ΠΑΣΚΕ στο σωματείο της ΕΘΕΛ, είναι η ώρα να βγάλουμε κάποια πρώτα συμπεράσματα.

Εδώ και δύο χρόνια, έχουν αλλάξει ριζικά οι όροι της κοινωνικής αντιπαράθεσης. Μιας αντιπαράθεσης που παίρνει όλο και πιο βίαιες μορφές. Το ζούμε από τον τρόπο που λειτουργεί το κοινοβούλιο με την κυβέρνηση να παρακάμπτει και τις πιο τυπικές αστικές κοινοβουλευτικές μεθόδους διακυβέρνησης. Το ζούμε από τα καθημερινά φαινόμενα αστυνομικής καταστολής με την αστυνομία να αξιοποιεί τις διαδηλώσεις για ασκήσεις γενικευμένου εμφυλίου. Το βιώνουμε από το σάρωμα σε όποιο εργασιακό και κοινωνικό δικαίωμα έχει απομείνει όρθιο.

Οι εργαζόμενοι συμβασιούχοι του Δήμου Αθηναίων διεξάγουν ένα δίκαιο αγώνα. Είναι εργαζόμενοι που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και τόσα χρόνια βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας από την εκάστοτε δημοτική αρχή. Δουλεύουν ανασφάλιστοι και υποαμοιβόμενοι, χωρίς δώρα και άδειες. Οι 2.500 συμβασιούχοι δουλεύουν πάνω από 8 χρόνια παρέχοντας τις υπηρεσίες τους σε όλο το φάσμα των λειτουργιών του Δήμου οι οποίες και θα καταρρεύσουν με την απόλυσή τους.

Το τελευταίο διάστημα, η κυβέρνηση με την αδιαλλαξία της αλλά και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς των ΜΑΤ έχουν μετατρέψει την Κερατέα σε πραγματικό πεδίο μάχης, ενώ τις τελευταίες μέρες η περιοχή έχει τεθεί σε κατάσταση πολιορκίας. Η ωμή βία, η επιχείρηση τρομοκρατίας, οι ξυλοδαρμοί στους δρόμους, οι εισβολές στα σπίτια, οι διώξεις τα χημικά είναι μόνο ένα μέρος της «δημοκρατίας» την οποία δήθεν προασπίζει η κυβέρνηση.

 

 

 

 

 

Η ταξική συνείδηση και η επαναστατικότητα διαπερνούν σχεδόν το σύνολο του έργου του Βάρναλη, πράγμα λογικό καθώς μιλάμε για τον πρωτοπόρο του 20ου αιώνα, για τον επαναστάτη ποιητή της εργατικής τάξης. Αυτό αποδεικνύεται με τις θεματικές και τους άξονες πάνω στους οποίους κινείται το ποιητικό του έργο. Αφενός ασκεί σφοδρή κριτική στην θρησκεία, τον ιμπεριαλισμό, το εθνικό φρόνημα, την ατομική ιδιοκτησία και συνολικά στην αστική δημοκρατία. Ταυτόχρονα, όμως, με πάθος αναπαριστά και οραματίζεται την εικόνα της επανάστασης, εξετάζει τον κοινωνικό και πολιτικό ρόλο του ποιητή (και του ίδιου του εαυτού του), αφουγκράζεται το «τραγούδι του Λαού», μέμφεται την ποινικοποίηση των αγώνων  και ακολουθεί την τύχη των αγωνιστών της εποχής και τέλος, τον απασχολεί το φιλοσοφικό δίπολο «ιδεαλισμός – υλισμός» κι ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ύστερα από το μακελειό εναντίον των διαδηλωτών από τις δυνάμεις του καθεστώτος την Παρασκευή 18 Μαρτίου, η επανάσταση προχώρησε μπροστά στην Υεμένη. Ο κρατικός μηχανισμός διασπάστηκε και το μεγαλύτερος μέρος του στρατού στράφηκε κατά του προέδρου Σάλεχ. Από τη στιγμή που η καταστολή απέτυχε να φέρει τον επιδιωκόμενο στόχο, η άρχουσα ελίτ και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις προσπαθούν απελπισμένα να βρουν μια ασφαλή εναλλακτική λύση. Τίποτε όμως δεν πρόκειται να σταματήσει την επανάσταση.

Είναι η μεγαλύτερη καταστροφή που ζει η Ιαπωνία μετά τον πόλεμο και τη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Αυτός ο τριπλός όλεθρος ενός σεισμού 9 Ρίχτερ, ενός τσουνάμι και ενός πυρηνικού ατυχήματος συγκλόνισε συθέμελα τη χώρα. Οι συνέπειες αυτής της πολύπλευρης τραγωδίας διευρύνονται μέρα με τη μέρα.