Τις τελευταίες ώρες, εκατοντάδες εργαζόμενοι και μέλη της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, έχουν καταλάβει το μηχανογραφικό κέντρο της ΔΕΗ, επί της οδού Πειραιώς 247, στον Ταύρο. Εκεί εκδίδονται οι νέοι λογαριασμοί της ΔΕΗ με τα χαράτσια. Οι καταληψίες αγωνιστές απευθύνουν έκκληση σε όλους τους εργαζόμενους, κάθε κλάδου, να προσέλθουν στο χώρο της κατάληψης για να την περιφρουρήσουν μαζί τους, από την απόπειρα καταστολής που μεθοδεύει η κυβέρνηση με τη συνεργασία των δικαστικών αρχών.

Μετά τα απανωτά φορολογικά χαράτσια στους χαμηλόμισθους εργαζόμενους και τους κατεστραμμένους μικροϊδιοκτήτες και μικροεπαγγελματίες, την αναγγελία μαζικών απολύσεων και νέων δραστικών μειώσεων στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά και στις συντάξεις και την ταχύτατη κίνηση προς μια γενικευμένη εσωτερική στάση πληρωμών ώστε να διασφαλιστούν τα κέρδη των δανειστών, η κυβέρνηση και η τρόικα μεθοδεύουν τη μείωση του κατώτατου μισθού και την κατάργηση κάθε μορφής συλλογικής σύμβασης. Η μεθόδευση αυτή στοχεύει στο να τσακίσει τη ραχοκοκαλιά της εργατικής τάξης, εξαθλιώνοντας την σε πρωτοφανή επίπεδα και καταργώντας στην πράξη κάθε δυνατότητα να βελτιώσει τη ζωή της παλεύοντας συλλογικά.

Καθώς η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται στα πρόθυρα μιας νέας βαθύτερης ύφεσης, η ελληνική ασθένεια αρχίζει να μεταδίδεται στη μία χώρα της Ευρώπης μετά την άλλη. Η Ισπανία και η Ιταλία, δύο από τις μεγαλύτερες οικονομίες της ευρωζώνης, έχουν μπει για τα καλά στο φαύλο κύκλο του δανεισμού, την αναχρηματοδότηση δηλαδή του διογκωμένου δημόσιου χρέους τους. Μέχρι τώρα η ενίσχυση των υπερχρεωμένων χωρών της ΕΕ ήταν επιβεβλημένη, προκειμένου να αποφευχθεί μια πιθανή κατάρρευση του ευρώ. 

Βρισκόμαστε μόλις μερικές εβδομάδες αφού το μαθητικό κίνημα βγήκε δυναμικά στο προσκήνιο με πάνω από 700 καταλήψεις σε ολόκληρη την χώρα. Οι μαθητικές κινητοποιήσεις είναι η απάντηση στις αντιδραστικές αλλαγές στην εκπαίδευση  που ουσιαστικά καταργούν ότι είχε απομείνει από τη δημόσια και δωρεάν παιδεία και εντάσσονται στο γενικό πλαίσιο της τρομακτικής επίθεσης και των περικοπών σε κάθε είδους δημόσια κοινωνική υπηρεσία.

Η πρόσφατη κυκλοφορία του ντοκιμαντέρ «Debtocracy» ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, καθώς είναι το πρώτο ελληνικό ντοκιμαντέρ που μιλάει για την οικονομική κρίση χρησιμοποιώντας διαφορετική προσέγγιση από αυτή των αστικών ΜΜΕ. Αυτό που διαχωρίζει το «Debtocracy» από ένα απλό ενημερωτικό ντοκιμαντέρ είναι ότι προτείνει λύσεις για το σημερινό αδιέξοδο, που ένα κομμάτι της Αριστεράς φαίνεται να τις υιοθετεί. Για το λόγο αυτό θα πρέπει να το εξετάσουμε κριτικά.

Το συναρπαστικό κίνημα που κατέκλυσε τις πλατείες της χώρας για σχεδόν δύο μήνες, αφού καταδίκασε συνολικά και χωρίς μισόλογα το σάπιο πολιτικό σύστημα της αστικής δημοκρατίας, αντιπαρέθεσε, όχι όπως διάφοροι αστοί αντιδραστικοί ονειρεύονται το σύνθημα «μια χούντα θα μας σώσει» –ώστε οι βοναπαρτιστικές πολιτικές τους να παρουσιαστούν στο λαό ως αναγκαίες για τη σωτηρία της «δημοκρατίας»– αλλά το αίτημα για μια πραγματική, αδιαμεσολάβητη, άμεση δημοκρατία. Χιλιάδες άνθρωποι μάλιστα, ήδη από τις πρώτες ημέρες, δεν περιορίστηκαν στο να τη διεκδικούν, αλλά προσπάθησαν να την εφαρμόσουν οργανώνοντας ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις, αρχικά στην Πλατεία Συντάγματος και στη συνέχεια σε πολλές πλατείες σε ολόκληρη τη χώρα, καθώς και τοπικές συνελεύσεις σε γειτονιές, ιδιαίτερα της Αθήνας.

Τις τελευταίες βδομάδες, στο φόντο του κυβερνητικού προγράμματος λιτότητας ύψους 12 δισεκατομμυρίων, στους κόλπους των κομμάτων της Αριστεράς, υπήρξε μία σχετική αναστάτωση με αφορμή τις επικείμενες προεδρικές εκλογές. Τρία βασικά αριστερά κόμματα της Γαλλίας θα συμμετάσχουν στις εκλογές αυτές, συσπειρωμένα στον εκλογικό συνασπισμό που συνέστησαν ήδη από τις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2009 και ονομάζεται Μέτωπο της Αριστεράς. Στο Μέτωπο συμμετέχουν το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, το Αριστερό Κόμμα και η Ενωμένη Αριστερά.

Η παγκόσμια κοινή γνώμη παρακολούθησε συγκλονισμένη την αποτρόπαιη επίθεση του ακροδεξιού δολοφόνου Μπρέιβικ στο νησί Ουτόγια, έναν τόπο με τεράστια συμβολική σημασία, που παραχώρησαν τα συνδικάτα του Όσλο στην κομματική νεολαία του Εργατικού Κόμματος (AUF). Αυτή η στυγερή δολοφονία 91 ατόμων είχε συγκεκριμένη πολιτική στόχευση και δεν αποτελεί απλώς το ανοσιούργημα ενός παράφρονα, όπως τη χαρακτηρίζουν τα αστικά ΜΜΕ παγκοσμίως, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να απομακρύνουν την προσοχή μας από το πολιτικό περιεχόμενο της πράξης. Πρόκειται για μια επίθεση ενάντια στο ίδιο το εργατικό κίνημα.