Με τη συμπλήρωση ενός διμήνου από την έναρξη της ιμπεριαλιστικής εκστρατείας από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ σε Ιράν και Λίβανο, καθώς και τριών και δύο εβδομάδων αντίστοιχα από την έναρξη μιας εύθραυστης εκεχειρίας στα δύο αυτά μέτωπα, ο κόσμος δίνει όσο ποτέ άλλοτε μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου την εικόνα μιας απέραντης πυριτιδαποθήκης, η οποία εκρήγνυται τμηματικά. Νέες εκρήξεις ξεσπούν διαρκώς στους κόλπους της, πριν ακόμα σβήσει η πυρκαγιά από τις προηγούμενες, και με τις παλιές εστίες να είναι πάντα υποψήφιες για αναζωπύρωση.
Ο βασικός πυροδότης αυτών των εκρήξεων δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον νέο συσχετισμό δύναμης που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια στον αδυσώπητο ανταγωνισμό μεταξύ των ισχυρότερων καπιταλιστικών δυνάμεων του πλανήτη, πάνω στο έδαφος ενός συστήματος που βρίσκεται σε παρακμή και ιστορικό αδιέξοδο.
Όπως είναι γνωστό, αυτός ο νέος συσχετισμός έχει φέρει τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ σε μια πολύ δυσμενέστερη θέση από εκείνη της αδιαφιλονίκητης παντοδυναμίας που συνήθιζε να απολαμβάνει μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Και η έναρξη της θητείας του Τραμπ στον Λευκό Οίκο ήταν απλώς η αφορμή και το έναυσμα για το ξεδίπλωμα μιας απελπισμένης και εντατικής απόπειρας για την αλλαγή της μοίρας που επιφυλάσσει στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό αυτός ο παγκόσμιος συσχετισμός, με τη μορφή της νέας Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας των ΗΠΑ και με βασικό στόχο την Κίνα. Η πολεμική επίθεση στο Ιράν με διακηρυγμένο σκοπό την ανατροπή του αντιδυτικού καθεστώτος των μουλάδων ήταν ένας κρίσιμος σταθμός στη νέα αυτή στρατηγική.
Ο μύθος του ανίκητου αμερικάνικου ιμπεριαλισμού
Όμως αυτή η ιμπεριαλιστική επίθεση, όπως τα γεγονότα αδιάψευστα μαρτυρούν και όπως όλοι οι στοιχειωδώς σοβαροί αστοί αναλυτές αποδέχονται, έχει ήδη καταλήξει σε μια αδιαμφισβήτητη ήττα. Τώρα ο Τραμπ με τον γνωστό αμετροεπή και ανόητο τρόπο του, αλλά και με έκδηλη αμηχανία, απλώς προσπαθεί να διαχειριστεί επικοινωνιακά αυτή την ήττα, υποκρινόμενος ότι είναι νικητής.
Πλάι στην αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα που έχει επιδείξει το ιρανικό καθεστώς στη μέθοδο του ασύμμετρου πολέμου και στην επαρκή παραγωγή και αξιοποίηση των βαλλιστικών πυραύλων, οι οποίοι επέφεραν καίρια πλήγματα σε βάσεις των ΗΠΑ και στο διεθνές στρατιωτικό τους γόητρο, ο αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ αποδείχθηκε το ισχυρότερο όπλο της Τεχεράνης. Αυτό το υπερόπλο, έχοντας ήδη θέσει στο προσκήνιο ως ορατό τον κίνδυνο μιας ενεργειακής ασφυξίας για την πλειονότητα των χωρών του πλανήτη, και έχοντας φέρει προ των πυλών μια νέα παγκόσμια ύφεση, έχει σπρώξει τον Τραμπ σε μια αγωνιώδη αναζήτηση συμφωνίας, με ένα καθεστώς, που μόλις λίγες βδομάδες πριν, ο ίδιος αξίωνε απλώς να του παραδοθεί άνευ όρων.
Κι ενώ ουδείς μπορεί να αποκλείσει μια νέα αμερικανική επίθεση από τα 3 αεροπλανοφόρα και τα 200 πολεμικά αεροσκάφη που έχουν πλέον μεταφερθεί από τον αμερικανικό στρατό στη Μ. Ανατολή, ως μια πιθανή απελπισμένη πράξη εκβιασμού για μια λιγότερο επώδυνη για τις ΗΠΑ τελική συμφωνία με το ιρανικό καθεστώς, το πιθανότερο ενδεχόμενο μοιάζει σήμερα η επίτευξη, αργά ή γρήγορα, μιας συμφωνίας προσωρινής εκτόνωσης της κρίσης. Σε κάθε περίπτωση, αυτή η συμφωνία θα παράσχει ενισχυμένο γόητρο στο Ιράν και θα είναι στην καλύτερη εκδοχή της για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, μια επανάληψη εκείνης που επιτεύχθηκε επί προεδρίας Ομπάμα το 2015 και την οποία είχε σκίσει σαν κουρελόχαρτο ο Τραμπ στον βωμό της διεξαγωγής μιας ήδη αποτυχημένης πολεμικής εκστρατείας.
Το μέγεθος της ζημιάς που έχει υποστεί το διεθνές γόητρο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού από την αποτυχία της επίθεσης στο Ιράν έχει ήδη προκαλέσει μεγάλο προβληματισμό στις γραμμές της αμερικανικής άρχουσας τάξης. Χαρακτηριστικά, ο Ρίτσαρντ Χάας, πρώην διευθυντής πολιτικού σχεδιασμού του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και επίτιμος πρόεδρος του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (CFR), που θεωρείται μια από τις πιο επιδραστικές «δεξαμενές σκέψεις» στις ΗΠΑ, πριν από λίγες ημέρες δήλωσε τα ακόλουθα: «Ο Τραμπ θα συνεχίσει να επιμένει ότι ο πόλεμος υπήρξε επιτυχής, όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Οι στρατιωτικές επιτυχίες στο πεδίο της μάχης και η εντυπωσιακή διάσωση ενός πιλότου δεν μπορούν να μεταμφιέσουν αυτό που εξελίσσεται σε στρατηγική ήττα. Αν ο πόλεμος του Ιράν ήταν αναγκαίος, αν διακυβεύονταν ζωτικά συμφέροντα της Αμερικής και δεν υπήρχε εναλλακτική λύση, το μεγάλο κόστος για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους ίσως να ήταν δικαιολογημένο. Όμως ο Τραμπ έκανε έναν πόλεμο με δική του επιλογή – έλαβε μια απόφαση για την οποία είναι σχεδόν βέβαιο πως η Ιστορία θα τον κρίνει σκληρά» (Πηγή: «Βήμα της Κυριακής» 26/4).
Από τη δική μας σκοπιά, οι επαναστάτες κομμουνιστές είμαστε υποχρεωμένοι να συμπληρώσουμε ότι τον Τραμπ δεν θα τον κρίνει αφηρημένα η «Ιστορία». Το ερχόμενο και γεμάτο οικονομικές δυσκολίες από την αυξανόμενη ακρίβεια προβλεπτό χρονικό διάστημα, θα τον κρίνουν σκληρά η αμερικανική εργατική τάξη και η νεολαία, στους δρόμους του ταξικού και πολιτικού αγώνα, αλλά και στις ενδιάμεσες εκλογές του Φθινοπώρου.
Πάνω από όλα, όχι μόνο τον Τραμπ, αλλά γενικότερα τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, μετά την αποτυχία του στο Ιράν τον έχουν ήδη απομυθοποιήσει στις συνειδήσεις τους εκατομμύρια εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένοι άνθρωποι σε όλον τον κόσμο, που είχαν συνηθίσει για δεκαετίες να τον βλέπουν ως ένα αξεπέραστο εμπόδιο – φόβητρο στον αγώνα τους για την αλλαγή της κοινωνίας. Έτσι, η ήττα της ιμπεριαλιστικής επίθεσης στο Ιράν μετατρέπεται αντικειμενικά σε τόνωση αυτοπεποίθησης για την παγκόσμια εργατική τάξη και τον όπου γης ιστορικό της αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό.
Σ’ αυτόν τον αγώνα, η εργατική τάξη δεν θα ξεχάσει ποτέ το τρομακτικό τίμημα που πλήρωσαν και συνεχίζουν να πληρώνουν οι λαοί του Ιράν και του Λιβάνου από την βάρβαρη επίθεση των Τραμπ και Νετανιάχου. Δεν θα ξεχάσει τις 165 δολοφονημένες μαθήτριες από τις αμερικανικές βόμβες στο δημοτικό σχολείο θηλέων της Χορμοζγκάν, και συνολικά τους χιλιάδες απλούς ανθρώπους που έχασαν τις τελευταίες βδομάδες τη ζωή τους στο Ιράν και τον Λίβανο, στο Νότιο τμήμα του οποίου 600.000 πρόσφυγες έχασαν τα πάντα και δεν θα επιστρέψουν στα σπίτια τους πίσω από την γραμμή της «προωθημένης ζώνης ασφαλείας» που κήρυξε αυθαίρετα το Ισραήλ στα πρότυπα της Λωρίδας της Γάζας. Όλα αυτά αποτελούν αυθεντικά δείγματα της βαρβαρότητας του σύγχρονου καπιταλισμού. Μόνο η επαναστατική θεμελίωση μιας αδελφωμένης, διεθνούς κομμουνιστικής κοινωνίας μπορεί να τα μετατρέψει οριστικά σε μια θλιβερή ανάμνηση που θα ανήκει στην ταξική προϊστορία του ανθρώπινου είδους.
Οι μύθοι της «ανθεκτικής παγκόσμιας οικονομίας» και του «κοινού παγκόσμιου ενδιαφέροντος για την ειρήνη»
Οι οικονομικές επιπτώσεις από την ιμπεριαλιστική επίθεση στο Ιράν ήδη βιώνονται με επώδυνο τρόπο από την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα παγκόσμια, με ένα νέο διεθνές κύμα ακρίβειας. Και τα δεινά της φτωχοποίησης από την ακρίβεια αναμένεται τους επόμενους μήνες να συμπληρωθούν από τα νέα κύματα αύξησης της ανεργίας, που θα φέρει ο προεξοφλούμενος πλέον και από πολλούς αστούς αναλυτές ερχομός μιας διεθνούς ύφεσης.
Ήδη η σταθεροποίηση αυξημένων τιμών στην ενέργεια έχει περάσει στα κόστη παραγωγής και στις πρώτες ύλες. Στην Ασία η αύξηση των τιμών σε πετροχημικά προϊόντα και πρώτες ύλες έχει ήδη περάσει στη βιομηχανική παραγωγή, με ανατιμήσεις που σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνούν το 50%, δημιουργώντας ντόμινο αυξήσεων στο κόστος παραγωγής. Αυτό το κύμα, κινείται πλέον προς τη Δύση, με τις πρώτες επιπτώσεις να εμφανίζονται στη βιομηχανία και στις μεταφορές και με την πτώση της κατανάλωσης να ακολουθεί σύντομα.
Μάλιστα μια σειρά από ρεπορτάζ στον αστικό οικονομικό Τύπο δημοσίευσαν τις τελευταίες μέρες τις δυσοίωνες προβλέψεις του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας για «μια τέλεια καταιγίδα», δηλαδή για τον διεθνή συνδυασμό των συνεπειών από τον υψηλό πληθωρισμό, την απότομη επιβράδυνση της οικονομίας και την αδυναμία εξυπηρέτησης κρατικών και ιδιωτικών χρεών. Και όπως ανέφερε σε σχετικό άρθρο του ο Άντριου Ίνγκλαντ στους «Financial Times» «φαίνεται πιθανό ότι εκατομμύρια άνθρωποι στην Αφρική και στην Ασία θα βρεθούν αντιμέτωποι με ελλείψεις τροφίμων, ακόμα και με το φάσμα της πείνας» (Πηγή: ot.gr).
Ωστόσο, δεν έχουν όλες οι τάξεις το ίδιο ενδιαφέρον για την ειρήνη. Κάποιοι, την ώρα που τα Στενά του Ορμούζ είναι κλειστά και με το πετρέλαιο να κυμαίνεται στα 100 δολάρια το βαρέλι, συνεχίζουν να κερδίζουν εκατομμύρια δολάρια. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι ο χρηματιστηριακός δείκτης των μετοχών των 500 μεγαλύτερων εταιρειών εισηγμένων σε χρηματιστήρια στις ΗΠΑ, ο λεγόμενος S&P 500, ο οποίος σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Ανάμεσα σ’ αυτές βρίσκονται μεγάλες εταιρείες που ευημερούν χάρις στον πόλεμο, όπως είναι εκείνες της ενέργειας και των οπλικών συστημάτων.
Γενικότερα, την ώρα που ο πόλεμος κοστίζει τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους και συντελεί στην εξαθλίωση πολλών ακόμα εκατομμυρίων, οι μεγάλες καπιταλιστικές εταιρείες, όπως συμβαίνει σε κάθε ανάλογη ιστορική συγκυρία μέσα στο άθλιο καπιταλιστικό σύστημα, «μετατρέπουν την κρίση σε ευκαιρία». Όχι μόνο δεν καταγράφουν απώλειες κερδών, αλλά μεταφέρουν την άνοδο του κόστους στους καταναλωτές, πολλαπλασιάζοντάς τη με αισχροκέρδεια.
Οι μύθοι της «κοινωνικής ομαλότητας», του «Διεθνούς Δικαίου» και της φιλειρηνικής ΕΕ
Ο μύθος της κοινωνικής ομαλότητας και ευημερίας στην καπιταλιστική Δύση, του οποίου το πιο πρόσφατο προπαγανδιστικό δημιούργημα ήταν τα συνθήματα και οι διακηρύξεις του Τραμπ για μια εκ νέου «Μεγάλη Αμερική», διαψεύστηκε για μια ακόμα φορά με τη νέα απόπειρα δολοφονίας κατά του Τραμπ. Αυτό το γεγονός φανέρωσε, έστω με έναν αποσπασματικό, αλλά αντιπροσωπευτικό τρόπο, ότι οι αντιθέσεις που έχουν συσσωρευτεί στην αμερικανική κοινωνία πάνω στο έδαφος της αναπτυσσόμενης κρίσης και της διεθνούς αποδυνάμωσης του αμερικανικού καπιταλισμού είναι αδυσώπητες και ανεξέλεγκτες.
Πάνω στο ίδιο έδαφος της ιστορικής κρίσης και του αδιεξόδου του συστήματος, μέρα με τη μέρα ξεφτίζει όλο και περισσότερο ο μύθος του λεγόμενου διεθνούς δικαίου. Τόσο πολύ έχει απαξιωθεί αυτό, που αρνούνται ακόμα και να το επικαλεστούν πλέον οι πιο σοβαροί από τους αστούς πολιτικούς. Οι μόνοι που το κάνουν ακόμα συστηματικά είναι οι μικροαστοί ρεφορμιστές σε Αριστερά και «Κεντροααριστερά», ασφαλώς ως πολιτικό καμουφλάρισμα για να προωθήσουν τις προσοδοφόρες καριέρες τους στο κοινοβούλιο και τον αστικό κρατικό μηχανισμό.
Πλάι στις αποδείξεις που προσφέρει η βάρβαρη επίθεση στο Ιράν και τον Λίβανο για το γκρέμισμα του μύθου του διεθνούς δικαίου, νέα ανάλογα δείγματα γραφής εμφανίζονται στη Γάζα. Εκεί, παρά τις αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για την παραπομπή και τη σύλληψη του Νετανιάχου με την κατηγορία της διάπραξης εγκλημάτων πολέμου, η γενοκτονία από το σιωνιστικό κράτος συνεχίζεται αμείωτα.
Σύμφωνα με τις εκθέσεις του ΟΗΕ, συνολικά πάνω από 72.000 Παλαστίνιοι έχουν σκοτωθεί μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου 2023, ενώ παραμένει χωρίς αποκατάσταση η ζημιά που έχει υποστεί το 90% των υποδομών ύδρευσης και αποχέτευσης στη Γάζα, έχει μειωθεί κατά 37% το τελευταίο τρίμηνο η ανθρωπιστική βοήθεια λόγω των ισραηλινών ελέγχων στα σύνορα και η δεύτερη φάση του πολυδιαφημισμένου σχεδίου ειρήνης του Τραμπ για απομάκρυνση των ισραηλινών στρατευμάτων έχει μείνει μόνο στα χαρτιά.
Ταυτόχρονα, κλιμακώνεται η ανεξέλεγκτη βία των Ισραηλινών εποίκων στα κατεχόμενα, με τον ακροδεξιό Υπουργό Οικονομικών του Ισραήλ να δηλώνει με θράσος: «Θάβουμε την ιδέα ενός παλαιστινιακού κράτους!». Και όλα αυτά, συμβαίνουν τη στιγμή που οι αστοί της Δύσης και τα φερέφωνά τους στον υπόλοιπο κόσμο ασχολούνται με τα πυρηνικά του Ιράν και αρνούνται ακόμα και να αναφερθούν στην «ανεπίσημη», αλλά αποδεδειγμένη (και από ισραηλινές πηγές) κατοχή πυρηνικών όπλων από το Ισραήλ, το οποίο διαθέτει άγνωστο και αδήλωτο στον ΟΗΕ αριθμό πυρηνικών κεφαλών σε καταφύγια στην έρημο του Νεγκέβ.
Σε αυτή την υποκριτική και επιλεκτική στάση απέναντι στο εξευτελισμένο λεγόμενο διεθνές δίκαιο πρωτοστατεί η αυτοαποκαλούμενη ως δημοκρατικότερη, πιο ευαίσθητη κοινωνικά και πιο φιλελεύθερη σε σύγκριση με τις ΗΠΑ, καπιταλιστική Ευρώπη. Απολύτως χαρακτηριστική ήταν η τελευταία Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ, στην οποία «ξεχάστηκε» τελικά να ληφθεί η υποτιθέμενα αναμενόμενη απόφαση για άρση της συμφωνίας σύνδεσης ΕΕ – Ισραήλ ως αντίποινα για την ψήφιση από το ισραηλινό κοινοβούλιο της βάρβαρης ποινής του θανάτου για τους Παλαιστινίους.
Και πλάι σ’ αυτά, με έκδηλη έκπληξη και ανησυχία οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι παρακολουθούν ανακοινώσεις ενστερνισμού του νέου πυρηνικού δόγματος του Μακρόν «για την ευρωπαϊκή άμυνα» από τη μία ευρωπαϊκή κυβέρνηση μετά την άλλη, συμπεριλαμβανομένης και της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Το δόγμα αυτό παραβιάζει κατάφωρα τη Συνθήκη περί μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων του 1970 και υπενθυμίζει για μία ακόμα φορά στην εργαζόμενη ανθρωπότητα ότι όταν πρόκειται για τα ζωτικά της συμφέροντα, η άρχουσα τάξη είναι έτοιμη να φέρει τον πλανήτη σε μια κατάσταση που περιέγραψε κάποτε πολύ γλαφυρά με μια φράση ο επικεφαλής της σοβιετικής γραφειοκρατίας, Νικήτα Χρουστσόφ: «Αν ποτέ γίνει πυρηνικός πόλεμος οι ζωντανοί θα ζηλεύουν τους νεκρούς».
Ο μύθος της «ελληνικής οικονομικής σταθερότητας»
Μέσα στο γενικό διεθνές πλαίσιο της διολίσθησης στον στασιμοπληθωρισμό, ο ελληνικός καπιταλισμός είναι εξαιρετικά εκτεθειμένος στις αυξήσεις των τιμών αγαθών ενέργειας, που επιβαρύνουν άμεσα τις εισαγωγές, αλλά και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Περίπου το 25% των ελληνικών εισαγωγών καυσίμων – ποσοστό που αποτελεί το μεγαλύτερο στην ΕΕ – αλλά και το 6,9% των βασικών μετάλλων προέρχονται από χώρες του Κόλπου. Η διαφαινόμενα παρατεταμένη αναταραχή στα Στενά του Ορμούζ ήδη οδηγεί σε εκτόξευση του κόστους των καυσίμων, επηρεάζοντας νοικοκυριά, επιχειρήσεις και μεταφορές.
Η καπιταλιστική Ελλάδα εισάγει επίσης σημαντική ποσότητα λιπασμάτων, των οποίων οι εμπορικές ροές παρεμποδίζονται από το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, ενώ και ως ναυτιλιακή δύναμη, επηρεάζεται καταλυτικά μέσω της αύξησης του κόστους ασφάλισης αλλά και των αναγκαστικών αλλαγών στις παγκόσμιες θαλάσσιες ροές. Αισθητές έχουν αρχίσει να γίνονται οι επιπτώσεις της κρίσης και στο σύνολο των ελληνικών εξαγωγικών επιχειρήσεων, σύμφωνα με σχετική έρευνα που πραγματοποίησε ο ΣΕΒΕ, επηρεάζοντας κυρίως το κόστος λειτουργίας τους.
Γενικότερα, η αύξηση του ενεργειακού και μεταφορικού κόστους επιδρά καταλυτικά σε όλους τους κλάδους της ελληνικής οικονομίας. Με δεδομένη την πλήρη εξάρτησή της από τον τουρισμό, μια ενδεχόμενη, απόλυτα αναμενόμενη πτώση στα φετινά έσοδα από εκεί λόγω των διεθνών στασιμοπληθωριστικών τάσεων, θα μπορούσε να βάλει άμεσα τον ελληνικό καπιταλισμό σε ύφεση, επιδεινώνοντας ταυτόχρονα τη δημοσιονομική του κατάσταση και κάνοντας παρελθόν τα υψηλά πλεονάσματα και την ανεμπόδιστη εξυπηρέτηση του κρατικού χρέους.
Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι η οικονομική σταθερότητα και οι δημοσιονομικές επιτυχίες για τις οποίες επαίρεται η κυβέρνηση της ΝΔ είναι χτισμένες πάνω στην άμμο. Όλες οι θυσίες που επέβαλαν οι αστοί στην εργατική τάξη και στα φτωχά λαϊκά στρώματα στον βωμό της σωτηρίας του συστήματός τους θα αποδειχθούν μάταιες για τη σωτηρία του ελληνικού καπιταλισμού.
Ο μύθος της «κεντρώας και φιλελεύθερης» κυβέρνησης
Στενάζοντας κάτω από το νέο κύμα κερδοσκοπικής ακρίβειας σε όλα τα βασικά αγαθά που αποτυπώθηκε με ένα απότομο άλμα του πληθωρισμού τον Μάρτιο (3,9% από 2,7% τον Φεβρουάριο σε ετήσια βάση), οι εργαζόμενοι παρακολουθούν αηδιασμένοι τον ορυμαγδό αποκαλύψεων όλο και περισσότερων και πιο εγκληματικών σκανδάλων της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Κι όπως όλα δείχνουν, αυτές οι αποκαλύψεις στις οποίες πρωτοστατεί η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν περιορίζονται μόνο στα Τέμπη, τις υποκλοπές και τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Όπως δήλωσε στην πρόσφατη επίσκεψή της στη χώρα η εισαγγελέας Κοβέσι, μεταξύ των χιλιάδων σχετικών αναφορών που έλαβε πέρυσι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, υπάρχουν και σχετικές με το Ταμείο Ανάκαμψης, γύρω από το οποίο έχει λάβει χώρα ένα όργιο φωτογραφικών αναθέσεων και μιζών, που μπροστά του το κόστος των σκανδάλων του ΟΠΕΚΕΠΕ φαίνεται πως είναι μηδαμινό.
Το ίδιο το γεγονός της ακραίας και πρωτοφανούς – ακόμα και για τα παρασιτικά δεδομένα του ελληνικού καπιταλισμού – αυτής διαφθοράς, σε συνδυασμό με τη σκληρή βεντέτα που έχει ανοίξει η κυβέρνηση με έναν (αστικό ασφαλώς) θεσμό της ΕΕ, γκρεμίζει αμετάκλητα τον μύθο της «κεντρώας και φιλελεύθερης» ΝΔ του Μητσοτάκη και συνολικότερα, αποτυπώνει τον βαθμό του αντιδραστικού σκοταδισμού που χαρακτηρίζει την ελληνική άρχουσα τάξη. Την αποκαλύπτει στα μάτια του εργαζόμενου λαού ως αυτό που πάντοτε ήταν και θα είναι: μια τάξη-συμμορία, που υπάρχει μόνο για να καταληστεύει και να καταδυναστεύει συστηματικά τον λαό.
Ο μύθος της ανωριμότητας των συνθηκών για μια επανάσταση
Αντιμέτωπες με αυτή την κατάσταση, η εργατική τάξη και η νεολαία βγάζουν καθημερινά ριζοσπαστικά, όχι απλώς αντι-δεξιά, αλλά αντισυστημικά συμπεράσματα. Όμως απογοητεύονται βαθιά από τις πολιτικές επιλογές που τους προτείνουν τα υποτιθέμενα αριστερά και «αντισυστημικά» κόμματα. Με την πολιτικά άσφαιρη κοινοβουλευτική τους φλυαρία και την ανυπαρξία οποιασδήποτε σοβαρής έκκλησης αγώνα για την ανατροπή της φαύλης κυβέρνησης και της παρασιτικής άρχουσας τάξης, αλλά και οποιασδήποτε πραγματικά αντισυστημικής εναλλακτικής λύσης εξουσίας, τα κόμματα αυτά αντί να συσπειρώσουν μαχητικά τον εργαζόμενο λαό ενάντια στο σύστημα, τον συγχύζουν και το σταθεροποιούν. Πάνω απ’ όλα, τον εμποδίζουν να κατανοήσει το πόσο ευνοϊκές είναι σήμερα οι αντικειμενικές συνθήκες για μια ριζική, επαναστατική αλλαγή προς όφελος των συμφερόντων του.
Ειδικότερα, δεν τον βοηθούν να καταλάβει ότι η άρχουσα τάξη στέκει ανήμπορη μπροστά στο πολιτικό πρόβλημα που τις δημιουργούν οι καθημερινές αποκαλύψεις των κυβερνητικών σκανδάλων και η πολυδιάσπαση των δυνάμεών της, τόσο στο δεξιό όσο και στο κεντροαριστερό συστημικό στρατόπεδο. Τελευταίο δείγμα αυτών των έντονων ανησυχιών ήταν το κύριο άρθρο του «Βήματος της Κυριακής» στις 26/4 που υπογράμμιζε τους σοβαρούς συστημικούς κινδύνους από την πολυδιάσπαση της Δεξιάς.
Επιπλέον, η ελληνική άρχουσα τάξη μπροστά στις καταιγιστικές διεθνείς εξελίξεις αρχίζει να σπαράσσεται από έριδες σχετικά με τον διεθνή στρατηγικό της προσανατολισμό. Θα κατευθυνθεί πιο αποφασιστικά προς τις ΗΠΑ ή θα ποντάρει στη (θολή και ουτοπική) διακηρυγμένη προοπτική της πλήρους χειραφέτησης του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού από τον αμερικανικό πολιτικό και στρατιωτικό του προστάτη; Αυτές οι έριδες υπονομεύουν ακόμα περισσότερο τη σταθερότητα του ελληνικού αστικού καθεστώτος.
Αν το ΚΚΕ στις παρούσες συνθήκες διέθετε μια αληθινά επαναστατική πολιτική, με όπλο μια οργανωμένη εκστρατεία μαχητικής αναγέννησης του εργατικού κινήματος και τη διάδοση στον εργαζόμενο λαό ενός επαναστατικού μεταβατικού προγράμματος θα μπορούσε να μετατρέψει το επόμενο διάστημα τη γενικευμένη αντισυστημική διάθεση σε νικηφόρο αγώνα για μια αντικαπιταλιστική, κομμουνιστική λύση εξουσίας. Η μεγαλειώδης, ιστορική γενική απεργία της 28ης Φλεβάρη του περασμένου χρόνου έδειξε την τεράστια και αναξιοποίητη πρώτη ύλη που υπάρχει στην κοινωνία για έναν τέτοιο δρόμο.
Ωστόσο, όσοι και όσες αντιλαμβάνονται αυτή την ανάγκη – και μέσα στους αναγνώστες μας αυτοί είναι η συντριπτική πλειονότητα – έχουν καθήκον να οργανωθούν από σήμερα για να ανοίξει συλλογικά αυτός ο δρόμος. Το πολιτικό εργαλείο γι’ αυτόν τον νικηφόρο επαναστατικό δρόμο ευτυχώς, με τους κόπους και τις θυσίες χιλιάδων αγωνιστών σε ολόκληρο τον κόσμο, έχει δημιουργηθεί. Είναι η Επαναστατική Κομμουνιστική Διεθνής, στο ελληνικό τμήμα της οποίας σας καλούμε σήμερα να οργανωθείτε. Εμπρός λοιπόν για το χτίσιμο μιας ισχυρής Επαναστατικής Κομμουνιστικής Οργάνωσης σε κάθε πόλη, σε κάθε εργατικό χώρο και κάθε γειτονιά!
Σταμάτης Καραγιαννόπουλος