Στις 2 π.μ. ώρα Καράκας, ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ εξαπέλυσε μια εγκληματική στρατιωτική επίθεση στο έδαφος της Βενεζουέλας. Υπάρχουν αναφορές για περίπου έξι μεγάλες εκρήξεις στην πρωτεύουσα, το Καράκας. Έχουν σημειωθεί επίσης στρατιωτικές επιδρομές στο Ελ Χιγκουερότε, στη Μιράντα, στη Λα Γκουάιρα και επίσης στην Αράγκουα. Επιπρόσθετα έχουν θεαθεί αμερικανικά στρατιωτικά ελικόπτερα να πετούν επάνω από το Καράκας. Ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι έχουν συλλάβει τον Μαδούρο μαζί με τη σύζυγό του και ότι τους έχουν μεταφέρει εκτός της χώρας. Η Ντέλσι Ροντρίγκες, η Εκτελεστική Αντιπρόεδρος της Βενεζουέλας, το έχει επιβεβαιώσει. Αυτά είναι γνωστά μέχρι στιγμής.
Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία». Είναι το αποτέλεσμα μιας ψυχρής, μελετημένης και κυνικής πολιτικής, η οποία εκφράζει πιστά τα πραγματικά συμφέροντα του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ.
Αυτή η ενέργεια είναι η αναπόφευκτη κορύφωση μιας μακράς σειράς πράξεων απροκάλυπτης επιθετικότητας εναντίον ενός κυρίαρχου κράτους, της Βενεζουέλας, το οποίο ποτέ δεν υπήρξε άμεση στρατιωτική απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι ενέργειες αυτές περιλαμβάνουν προφανείς πράξεις πειρατείας σε ανοιχτή θάλασσα, τον βομβαρδισμό και το άνοιγμα πυρ εναντίον μικρών σκαφών στην Καραϊβική και τη σκόπιμη σφαγή των άτυχων ατόμων που βρίσκονταν σε αυτά. Τα θύματα ήταν σχεδόν βέβαιο ότι ήταν αθώοι ψαράδες, αλλά σε κάθε περίπτωση τέτοιες ενέργειες αναμφίβολα συνιστούν προφανή παραβίαση αυτού που ειρωνικά αποκαλείται «διεθνές δίκαιο». Αυτές οι ενέργειες περιλάμβαναν επίσης την κατάσχεση δεξαμενόπλοιων που μετέφεραν πετρέλαιο της Βενεζουέλας – και τη δήμευσή τους (δηλαδή την κλοπή τους) από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτή η εξάμηνη εκστρατεία ιμπεριαλιστικού εκφοβισμού και κλιμακούμενης στρατιωτικής πίεσης από τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και τη διοίκηση Τραμπ κατά της Βενεζουέλας είναι μια μονομερής πράξη επιθετικότητας, η οποία δεν δικαιολογείται με κανέναν τρόπο. Δεν πρόκειται για ναρκωτικά, όπως έχουμε εξηγήσει. Δεν πρόκειται για «δημοκρατία», για την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν νοιάζονται καθόλου.
Ο Τραμπ, ο άνθρωπος που υπερηφανεύεται ότι είναι ειρηνοποιός, ο άνθρωπος που υποσχέθηκε να αποσύρει τις ΗΠΑ από περιττούς πολέμους, βομβάρδισε τη Νιγηρία τη μέρα των Χριστουγέννων. Τώρα βομβάρδισε τη Βενεζουέλα και απειλεί ξανά με στρατιωτική δράση εναντίον του Ιράν. Στη Βενεζουέλα, ωστόσο, έχουμε επίσης την εγκληματική απαγωγή ενός αρχηγού κράτους.
Πρόκειται για σαφή πράξη στρατιωτικής επιθετικότητας, με βασικό στόχο να γίνει σαφές σε όλους ότι οι ΗΠΑ σκοπεύουν να κυριαρχήσουν και να υποτάξουν ολόκληρη την ήπειρο και να τιμωρήσουν ανελέητα οποιαδήποτε κυβέρνηση σταθεί εμπόδιο.
Οι συνέπειες αυτής της εγκληματικής επίθεσης είναι πολύ σοβαρές. Κάποιοι σχολίασαν ότι αυτή ήταν «μόνο» για μια επιχείρηση για να συλλάβουν τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Μαδούρο και να τον μεταφέρουν εκτός της χώρας. Τέτοιες ενέργειες έχουν σαφή εγκληματικό χαρακτήρα και έχουν περισσότερα κοινά με τις μεθόδους της μαφίας παρά με τη διεθνή διπλωματία. Έχουμε εδώ ένα πολύ σαφές παράδειγμα αυτού που αποκαλούν «διεθνής τάξη βάσει κανόνων». Με αυτό εννοούν αυθαίρετους κανόνες, οι οποίοι επιβάλλονται από την Ουάσινγκτον κάθε δεδομένη στιγμή σύμφωνα με τα συμφέροντα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.
Οποιαδήποτε χώρα, κυβέρνηση ή ηγέτης τολμήσει να αντιταχθεί σε αυτούς τους «κανόνες» θα είναι εκτεθειμένη σε απειλές, κυρώσεις, εμπάργκο, βομβαρδισμούς και ακόμη, όπως βλέπουμε, με μαφιόζικου τύπου απαγωγές. Αυτό είναι το είδος του καθεστώτος που οι ηγέτες των Ηνωμένων Πολιτειών και οι Ευρωπαίοι συνεργάτες τους επιδιώκουν να επιβάλουν σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ωστόσο, η εμπειρία μας λέει ότι μόλις ξεκινήσει μια στρατιωτική ενέργεια, δεν είναι σαφές πώς θα τελειώσει. Ο πόλεμος είναι ένας αγώνας ζωντανών δυνάμεων. Το πώς θα τελειώσει η σύγκρουση στη Βενεζουέλα δεν εξαρτάται μόνο από τον Ντόναλντ Τραμπ, αφού οι πόλεμοι πάντα έχουν τη δική τους λογική και το αποτέλεσμα τους είναι δύσκολο να προβλεφθεί εκ των προτέρων.
Ο βομβαρδισμός στρατιωτικών και πολιτικών υποδομών στη Βενεζουέλα αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε θύματα μεταξύ αμάχων. Αυτό θα προκαλέσει ένα γενικό αίσθημα αποστροφής και μίσους προς τους αμερικάνους εισβολείς. Το κατά πόσον αυτά τα αισθήματα μπορούν να διοχετευτούν σε αποτελεσματική στρατιωτική δράση, θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες, πρωτίστως από το ηθικό των μαζών.
Ο Padrino (αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων) έχει ήδη ανακοινώσει ότι υπάρχουν θύματα μεταξύ των αμάχων και έχει καλέσει σε εθνική αντίσταση μπροστά σε αυτή τη φανερή ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Δήλωσε ότι το σύνολο των ενόπλων δυνάμεων θα κινητοποιηθούν. «Μας επιτέθηκαν αλλά δεν θα μας υποτάξουν», ανέφερε.
Ωστόσο, πρέπει να δούμε τα γεγονότα. Η Βενεζουέλα είναι μια μικρή λατινοαμερικάνικη χώρα που βρίσκεται σε ακραία μειονεκτική θέση όταν αντιμετωπίζει την συντριπτική στρατιωτική ισχύ του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ.
Ο τρόπος με τον οποίο οι μάζες θα ανταποκριθούν στις εκκλήσεις του Padrino θα είναι ο αποφασιστικός παράγοντας. Ωστόσο, από αυτή την απόσταση και δεδομένης της έλλειψης επαρκών πληροφοριών, είναι αδύνατο να πούμε ποια θα είναι αυτή η αντίδραση. Αναμφίβολα ένα σημαντικό μέρος της βενεζουελάνικης κοινωνίας – οι εργάτες, οι αγρότες, οι φτωχοί των πόλεων και όλοι όσοι ωφελήθηκαν από τη Μπολιβαριανή Επανάσταση – θα ήταν ακόμη πρόθυμοι να πολεμήσουν ενάντια σε αυτή τη βάρβαρη πράξη ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, αν υπάρξει ένα σοβαρό κάλεσμα. Αλλά θα είναι αυτό αρκετό;
Η Κούβα είναι πολύ αδύναμη για να παράσχει επαρκή στρατιωτική βοήθεια, ενώ οι κύριοι σύμμαχοι της Βενεζουέλας, η Ρωσία και η Κίνα, βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακριά. Πρόκειται, επομένως, σε μεγάλο βαθμό για μια σύγκρουση μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ. Φυσικά, σε αυτή τη σύγκρουση η διεθνής υποστήριξη της εργατικής τάξης θα έχει τεράστια σημασία. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την αντίδραση των μαζών σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική.
Αυτή είναι μια σαφής προειδοποίηση προς άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής να συμμορφωθούν, μια έκκληση για υποταγή στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ. Αυτό αφορά ιδιαίτερα την Κολομβία και τον πρόεδρό της, Γκουστάβο Πέτρο.
Είναι αλήθεια ότι πολλοί άνθρωποι, ειδικά στην Αριστερά, δεν έχουν εμπιστοσύνη στην παρούσα κυβέρνηση στο Καράκας. Αλλά αυτό δεν είναι το κριτήριο που θα πρέπει να καθορίσει τις ενέργειές μας αυτές τις ώρες. Ανεξαρτήτως της στάσης μας απέναντι στην κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο, είναι στοιχειώδες καθήκον μας να σταθούμε αποφασιστικά και αδιαμφισβήτητα υπέρ της άμυνας της Βενεζουέλας ενάντια στις επιθετικές ενέργειες του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ.
Αυτή η άνευ όρων υποστήριξη στη Βενεζουέλα στην παρούσα σύγκρουση δεν εκφράζει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στις πολιτικές και τις ενέργειες του Νικολάς Μαδούρο απ’ ό,τι η υποστήριξή μας στο Ιράν, όταν δέχτηκε επίθεση από τον Τραμπ και τον Νετανιάχου, εξέφραζε κάποια υποστήριξη στο διεφθαρμένο και αντιδραστικό καθεστώς των μουλάδων στην Τεχεράνη. Η στάση μας καθορίζεται όχι από το αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με μια συγκεκριμένη κυβέρνηση ή πολιτική, αλλά από την θεμελιώδη αρχή του προλεταριακού διεθνισμού. Οποιαδήποτε ταλάντευση σε αυτό το ζήτημα ισοδυναμεί με έγκλημα κατά της εργατικής τάξης και προδοσία του προλεταριακού διεθνισμού.
Η σωστή απάντηση εκ μέρους του διεθνούς εργατικού κινήματος θα πρέπει να είναι η κινητοποίηση και η κατηγορηματική απόρριψη αυτής της αδικαιολόγητης ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Σίγουρα, θα υπάρξουν σήμερα διαδηλώσεις έξω από τις πρεσβείες των ΗΠΑ σε όλη τη Λατινική Αμερική και πέραν αυτής. Η Επαναστατική Κομμουνιστική Διεθνής τάσσεται άνευ όρων υπέρ της άμυνας της Βενεζουέλας και θα υποστηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις αυτό το κίνημα.
Η θέση μας είναι σαφής: Κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα! Γιάνκηδες, γυρίστε σπίτι σας! Κάτω ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ!
Επαναστατική Κομμουνιστική Διεθνής
3 Ιανουαρίου 2026