Το ευρωπαϊκό «Κόκκινο Φθινόπωρο» έχει εξαπλωθεί και στην Πορτογαλία. Υπό την επίδραση, ιδιαίτερα, του μαζικού κινήματος στην Ισπανία, τις τελευταίες εβδομάδες έχουν πραγματοποιηθεί μαζικότατες διαδηλώσεις, ενώ διαδηλωτές έχουν εγκαταστήσει κατασκηνώσεις στις κεντρικές πλατείες μεγάλων πόλεων, με τη νεολαία να δίνει τον τόνο. Στο επίκεντρο βρίσκεται το στεγαστικό πρόβλημα – στη Λισαβόνα, το ενοίκιο για ένα διαμέρισμα με ένα υπνοδωμάτιο αντιστοιχεί στο 116% του μέσου μισθού – και, γενικότερα, η ακρίβεια και το αυξανόμενο κόστος διαβίωσης.
Η σκληρή καταστολή από τη δεξιά κυβέρνηση του πρωθυπουργού Λουίς Μοντενέγκρο (ιδιοκτήτη 55 ακινήτων!) δεν έχει καταφέρει να κάμψει το κίνημα. Αντίθετα, ενισχύει τη μαζικότητα και τη ριζοσπαστικοποίησή του. Οι διαδηλώσεις γίνονται ολοένα μεγαλύτερες, οι διαδηλωτές ανακαταλαμβάνουν τις πλατείες έπειτα από κάθε αστυνομική επιχείρηση απομάκρυνσής τους, ενώ συγκροτούν και λαϊκές συνελεύσεις.
Παρά τη γραφειοκρατική και συμβιβαστική στάση των ηγεσιών της Αριστεράς (του Κομμουνιστικού Κόμματος και του Μπλόκου της Αριστεράς) και των συνδικαλιστικών οργανώσεων, η ανάπτυξη του κινήματος έφερε στο προσκήνιο το αίτημα για γενική απεργία στις 11 Νοέμβρη, με στόχο τη μετατροπή της γενικής απεργίας στην Ισπανία σε μια πανιβηρική γενική απεργία.
Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες της νεοσύστατης Επαναστατικής Κομμουνιστικής Κολεκτίβας, του πορτογαλικού τμήματος της RCI, έχουν συμμετάσχει ενεργά στο κίνημα, παρεμβαίνοντας με τις δικές τους προτάσεις και πρωτοβουλίες. Στο Πόρτο, όπου το κίνημα ξεκίνησε στις 10 Οκτώβρη, ανέλαβαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην οργάνωση του καταυλισμού στην κεντρική πλατεία, πριν αυτός διαλυθεί από την αστυνομία. Σε αντίθεση με τους ρεφορμιστές διοργανωτές από το Μπλόκο της Αριστεράς, πρόβαλαν το αίτημα της απαλλοτρίωσης των μεγάλων εταιρειών ιδιοκτησίας ακινήτων.
Η πρόταση για τη μετατροπή της 11ης Νοέμβρη σε ημέρα πανιβηρικής γενικής απεργίας, την οποία οι σύντροφοί μας πρόβαλαν από την αρχή, απορρίφθηκε από τις ηγεσίες της Αριστεράς ως ουτοπική. Βρήκε, ωστόσο, αξιοσημείωτη απήχηση στους κινητοποιημένους νέους και, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, εξελίχθηκε σε ένα από τα βασικά συνθήματα του κινήματος στην Πορτογαλία, αλλά και στην Ισπανία.
Τελικά, η ηγεσία της CGTP, της μεγαλύτερης συνδικαλιστικής συνομοσπονδίας της Πορτογαλίας, που πρόσκειται στο Κομμουνιστικό Κόμμα, αρνήθηκε να προκηρύξει γενική απεργία στις 11 Νοέμβρη. Επικαλέστηκε ως δικαιολογία ότι δεν είχε λάβει σχετική πρόταση από τις ισπανικές συνδικαλιστικές συνομοσπονδίες, αποφεύγοντας έτσι να αναλάβει την ευθύνη για τον αναγκαίο διεθνή συντονισμό του αγώνα.
Η Επαναστατική Κομμουνιστική Κολεκτίβα προβάλλει το σύνθημα της ανατροπής της καταπιεστικής και διεφθαρμένης κυβέρνησης Μοντενέγκρο, μια εξέλιξη που θα αποτελούσε μεγάλη νίκη για το κίνημα. Ταυτόχρονα, εξηγεί ότι τα κόμματα που θα μπορούσαν σήμερα να σχηματίσουν την επόμενη κυβέρνηση – το PSD του Μοντενέγκρο, το φιλοκαπιταλιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και το ακροδεξιό Σέγκα – υπερασπίζονται το καπιταλιστικό σύστημα. Στο πλαίσιό του, τα πιεστικά προβλήματα των εργαζομένων και της νεολαίας δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν οριστικά. Για τη νίκη των κινημάτων που αναπτύσσονται σε ολόκληρη την Ευρώπη, είναι αναγκαία η οικοδόμηση της πολιτικής εναλλακτικής που σήμερα απουσιάζει: ενός μαζικού επαναστατικού κόμματος, με βαθιές ρίζες στην εργατική τάξη και τη νεολαία και με σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό πρόγραμμα.
Πάτροκλος Ψάλτης




