ΑρχικήΕπικαιρότηταΔιεθνήΓαλλία: Το φάντασμα του 1968 στοιχειώνει το καθεστώς

Αγωνίσου μαζί μας!

Η Επαναστατική Κομμουνιστική Οργάνωση, το ελληνικό τμήμα της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Διεθνούς (RCI), χρειάζεται τη δική σου ενεργή στήριξη στον αγώνα της υπεράσπισης και διάδοσης των επαναστατικών σοσιαλιστικών ιδεών.

Ενίσχυσε οικονομικά τον αγώνα μας!

Γαλλία: Το φάντασμα του 1968 στοιχειώνει το καθεστώς

Η Γαλλία κλυδωνίζεται από μαζικές κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν στα μέσα Σεπτεμβρίου. Οι κινητοποιήσεις άρχισαν από μαθητές λυκείου που διαμαρτύρονταν για την υποχρηματοδότηση της Εκπαίδευσης, τις ελλείψεις εκπαιδευτικών, την κακή κατάσταση των κτιριακών υποδομών των σχολείων και τους ταξικούς φραγμούς στην εισαγωγή στα πανεπιστήμια. Σύντομα στο κίνημα μπήκαν και εργατικά συνδικάτα, καθώς και φοιτητές που προχώρησαν σε μαζικές γενικές συνελεύσεις και καταλήψεις πανεπιστημίων.


Έτσι, πολύ γρήγορα το κίνημα εξαπλώθηκε σε όλα τα τμήματα της νεολαίας, αλλά και στην εργατική τάξη. Αυτό αποδεικνύει για άλλη μια φορά τον σημαντικό ρόλο της νεολαίας ως πυροκροτητή της επανάστασης, που με την ορμή της κινητοποιεί την εργατική τάξη. Η νεολαία λειτουργεί ως το ευαίσθητο βαρόμετρο της κοινωνίας, φανερώνοντας τις πραγματικές διαθέσεις της εργατικής τάξης, οι οποίες κρύβονται κάτω από την επιφάνεια.


Στις 17 Οκτώβρη πραγματοποιήθηκαν απεργίες συνδικάτων σε όλη τη Γαλλία και διαδηλώσεις σε δεκάδες πόλεις. Εκείνη την ημέρα απέργησαν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι. Η είσοδος της εργατικής τάξης στον αγώνα είναι απαραίτητη για να μπορέσει το κίνημα να σημειώσει πραγματικές νίκες. Αυτό οφείλεται στη θέση της εργατικής τάξης στην παραγωγή, καθώς με τις μεθόδους δράσης της, όπως η γενική απεργία, μπορεί να νεκρώσει την οικονομία και τελικά να οδηγήσει στην ανατροπή της άρχουσας τάξης και του καπιταλισμού.


Ταυτόχρονα, το κίνημα στη Γαλλία, που παίρνει τον χαρακτήρα εξέγερσης παρόμοιας με εκείνη του Μάη του 1968, έχει επιδράσει σε αντίστοιχα μαζικά κινήματα της εργατικής τάξης και της νεολαίας σε ολόκληρη την Ευρώπη και συνδέεται μαζί τους, συγκεκριμένα στην Ισπανία, την Αλβανία, την Ιταλία, το Βέλγιο και την Πορτογαλία.


Η πανεθνική κινητοποίηση της 5ης Νοέμβρη στη Γαλλία σηματοδότησε το υψηλότερο σημείο των διαδηλώσεων του κινήματος που ξεκίνησε πριν από περισσότερες από οκτώ εβδομάδες. Σε αυτή συμμετείχε ο μεγαλύτερος αριθμός διαδηλωτών μέχρι σήμερα. Η CGT (Γενική Συνομοσπονδία Εργαζομένων) εκτιμά τον αριθμό των διαδηλωτών σε 1,6 εκατομμύρια σε πανεθνικό επίπεδο. Το γεγονός αυτό είναι ακόμη πιο αξιοσημείωτο αν αναλογιστεί κανείς ότι η κυβέρνηση έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να αποτρέψει τον εργαζόμενο λαό από το να διαδηλώσει.


Απειλές, απαγορεύσεις, διαδρομές πορειών που επιβλήθηκαν από τις περιφερειακές αρχές, αστυνομική βία κάθε είδους: το δικαίωμα στη διαδήλωση στη Γαλλία αποτελεί πλέον, σε μεγάλο βαθμό, ζήτημα ερμηνείας.


Επιπλέον, η γαλλική κυβέρνηση παρουσίασε τις κινητοποιήσεις ως έργο της Ανυπότακτης Γαλλίας (LFI) και του Ζαν-Λικ Μελανσόν, επιχειρώντας να δικαιολογήσει τις απαγορεύσεις διαδηλώσεων, την αστυνομική βία και τις δικαστικές διώξεις. Το τελευταίο διάστημα εντείνεται η εκστρατεία εναντίον της LFI και του Μελανσόν, με κατηγορίες ότι υποκινούν τη βία. Οι προτάσεις για απαγόρευση του κόμματος εξυπηρετούν κυρίως εκλογικές σκοπιμότητες της Δεξιάς. Την ίδια εχθρική στάση με την κυβέρνηση απέναντι στο κίνημα και την Αριστερά κρατούν ο Εθνικός Συναγερμός και η Μαρίν Λεπέν, αποδεικνύοντας στη γαλλική εργατική τάξη και τη νεολαία ότι η Ακροδεξιά είναι πλήρως συστημική.


Ταυτόχρονα με αυτή τη σκληρή στάση, και κάτω από την πίεση του εργατικού κινήματος, ο πρωθυπουργός Σεμπαστιέν Λεκορνί ανακοίνωσε στις 26 Οκτώβρη ότι θα πραγματοποιηθεί ένας «κοινωνικός διάλογος» για τους μισθούς. Πρόκειται για έναν ελιγμό που έχει ως μοναδικό στόχο να κερδίσει χρόνο και να αποδυναμώσει το κίνημα. Με άλλα λόγια, έχουμε το στήσιμο της παράστασης ενός λεγόμενου «διαλόγου», από τον οποίο δεν πρόκειται να προκύψει τίποτα θετικό για τους νέους και τους εργαζομένους.


Οι βασικές διεκδικήσεις του κινήματος περιλαμβάνουν πλέον αυξήσεις μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών, ενίσχυση της δημόσιας Εκπαίδευσης και Υγείας, πάγωμα των τιμών, προστασία των θέσεων εργασίας και τερματισμό των περικοπών στις δημόσιες υπηρεσίες. Στο πλαίσιο αυτό προβάλλεται και η ανάγκη εθνικοποίησης της Total Energies.


Η κυβέρνηση, ωστόσο, επιμένει στη λιτότητα, επιδιώκοντας να ικανοποιήσει τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Μπροστά σε μια γενική απεργία διαρκείας, η αστική τάξη ενδέχεται να προτιμήσει την πολιτική απομάκρυνση του Μακρόν αντί να αποδεχθεί ουσιαστικές κοινωνικές παραχωρήσεις.


Ένα κίνημα αντίστοιχο με τον Μάη του 1968 θα μπορούσε να οδηγήσει στην παράλυση της οικονομίας και να θέσει ευθέως το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας: ποια τάξη θα διευθύνει την κοινωνία; Η αστική τάξη που ιδιοποιείται τον πλούτο ή η εργατική τάξη που τον παράγει;


Το γαλλικό τμήμα της RCI, το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα, τονίζει ότι για να είναι νικηφόρο το κίνημα, ο αγώνας πρέπει να προχωρήσει σε γενική απεργία διαρκείας, με πολιτικό στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης των καπιταλιστών και τη δημιουργία μιας εργατικής κυβέρνησης. Κανένας «κοινωνικός διάλογος» δεν μπορεί να οδηγήσει το εργατικό κίνημα στη νίκη και σε πραγματικές υλικές κατακτήσεις για την πλειοψηφία της κοινωνίας.


Κωνσταντίνος Αυγέρος

Πρόσφατα Άρθρα

Σχετικά άρθρα