Από τα μέσα Οκτωβρίου, η Ιταλία έχει τυλιχτεί και αυτή στις φλόγες του ευρωπαϊκού «Κόκκινου Φθινοπώρου». Με αφετηρία τις κινητοποιήσεις των οδηγών στον τομέα των μεταφορών και των αγροτών στον Νότο, ενάντια στην ακρίβεια των καυσίμων, καθώς και τις μαθητικές κινητοποιήσεις στον Βορρά, ενάντια στις περικοπές και τη διάλυση της Εκπαίδευσης, έχει αναπτυχθεί ένα γενικευμένο κίνημα, που οδήγησε μέχρι και στην προκήρυξη γενικής απεργίας για τις 20 Νοεμβρίου.
Η εξάπλωση του κινήματος υπήρξε ταχύτατη. Στον Νότο, οι μαθητές και οι φοιτητές συμπαρατάχθηκαν με τους οδηγούς και τους αγρότες. Οι εργαζόμενοι, παρότι βρέθηκαν αντιμέτωποι με άδεια ράφια στα σούπερ μάρκετ, δεν στράφηκαν εναντίον των κινητοποιούμενων. Αντίθετα, αντιμετώπισαν τις μορφές πάλης τους ως παράδειγμα προς μίμηση για την ανάπτυξη ενός γενικευμένου αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση Μελόνι. Στον Βορρά, παρά την καταστολή και την κυβερνητική προπαγάνδα για τη «βία» και τις «καταστροφές» που δήθεν προκαλούν οι νεαροί διαδηλωτές, οι καταλήψεις σχολείων και οι διαδηλώσεις γίνονται ολοένα μαζικότερες, ενώ αρκετοί κλάδοι εργαζομένων κινητοποιούνται, ακόμη και με απεργίες, στο πλευρό της νεολαίας.
Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της CGIL, της μεγαλύτερης συνδικαλιστικής συνομοσπονδίας της χώρας, υπήρξε ιδιαίτερα απρόθυμη να αναλάβει πρωτοβουλίες για τη γενίκευση του κινήματος. Μάλιστα, μετά τις μαζικές συγκρούσεις των νέων με την αστυνομία στο Μιλάνο, στις 17 Οκτώβρη, κάλεσε σε συγκέντρωση για την υπεράσπιση της «κοινωνικής συνοχής»! Ωστόσο, κάτω από την τεράστια πίεση του εργατικού κινήματος, η ηγεσία της υποχρεώθηκε τελικά να προκηρύξει γενική απεργία για τις 20 Νοέμβρη, συνδέοντάς την μάλιστα με τις πανευρωπαϊκές κινητοποιήσεις της ίδιας ημέρας ενάντια στον μιλιταρισμό.
Το ιταλικό τμήμα της RCI, το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα, έχει βρεθεί στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Τα νεαρά μέλη της οργάνωσης έχουν πρωταγωνιστήσει σε συνελεύσεις στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Στη Μπολόνια, οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες βρέθηκαν στην ηγεσία της διαδήλωσης της 24ης Οκτώβρη και πήραν την πρωτοβουλία για τη διοργάνωση μιας ιδιαίτερα μαζικής συνέλευσης μετά την ολοκλήρωσή της.
Το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα προβάλλει ως κεντρικό στόχο του κινήματος την ανατροπή της αντιδραστικής κυβέρνησης Μελόνι, ένα αίτημα που έχει ήδη αναδειχθεί αυθόρμητα σε βασικό σύνθημα των κινητοποιήσεων. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, τονίζει την ανάγκη οργάνωσης, συντονισμού και όσο το δυνατόν μεγαλύτερης ενοποίησης του αγώνα. Η θέση αυτή έρχεται σε αντίθεση με την τακτική εκτόνωσης που ακολουθούν οι ηγεσίες διαφόρων συνδικαλιστικών οργανώσεων, καλώντας σε ξεχωριστές, ασύνδετες μεταξύ τους κινητοποιήσεις, αντί να οργανώσουν έναν ενιαίο και κλιμακούμενο αγώνα.
Παράλληλα, το κόμμα προβάλλει ένα σύνολο μεταβατικών, επαναστατικών διεκδικήσεων: τον διπλασιασμό των δαπανών για την Εκπαίδευση και την Υγεία, σε συνδυασμό με τη δραστική περικοπή των στρατιωτικών δαπανών· την αύξηση των μισθών και την αυτόματη αναπροσαρμογή τους με βάση τον πληθωρισμό· τη μείωση των ωρών εργασίας, ώστε να εξασφαλιστεί δουλειά για όλους τους ανέργους· ένα εκτεταμένο πρόγραμμα ανέγερσης κατοικιών για την κάλυψη των αναγκών των εργαζομένων, με παράλληλη απαλλοτρίωση των μεγάλων ιδιοκτητών ακινήτων· τη διαγραφή του κρατικού χρέους προς τις τράπεζες και τα κερδοσκοπικά επενδυτικά κεφάλαια· και την εθνικοποίηση, υπό εργατικό έλεγχο, των μεγάλων επιχειρήσεων που αποτελούν βασικούς μοχλούς της οικονομίας.
Στη βάση αυτού του προγράμματος, το ιταλικό τμήμα της Διεθνούς μας αναπτύσσει τις δυνάμεις του, θέτοντας τα θεμέλια για την οικοδόμηση ενός μαζικού επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος στην Ιταλία.
Ηλίας Κυρούσης
Πηγή: www.rivoluzione.red




