Με αφορμή την πρόσφατη επιτυχημένη απεργία της ΠΟΕ-ΟΤΑ στις 24 Απριλίου συναντήσαμε την Κανέλλα, εργαζόμενη συμβασιούχο στην καθαριότητα του Δήμου Αθηναίων και μητέρα ενός παιδιού, για να συζητήσουμε για τον αγώνα των εργαζόμενων και τα προβλήματά τους.
Κ.Ε: Πώς πήγε η απεργία σε συμμετοχή; Ποια είναι τα βασικά αιτήματα;
Κ: Η απεργία είχε καθολική συμμετοχή και αφορούσε βεβαίως, και την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού για όλους του δημοσίους υπαλλήλους. Αλλά συγκεκριμένα για εμάς τους εργαζόμενους συμβασιούχους, που καλύπτουμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες το αίτημα ήταν και είναι οι συμβάσεις μας να μετατραπούν σε αορίστου χρόνου. Με το σημερινό άδικο καθεστώς, εγώ π.χ. συμπληρώνω 3 χρόνια και δεν δικαιούμαι τριετία, δεν τη δίνουνε τα δικαστήρια. Είμαστε μια κατηγορία εργαζόμενων δεύτερης ταχύτητας, με σύμβαση 8μηνη, που είμαστε στον αέρα με τη διαβόητη διάταξη Βορίδη. Αυτή τώρα είναι το βασικό μας εμπόδιο.
Κ.Ε: Οι μόνιμοι;
Κ: Τα παιδιά που είναι μόνιμα, δουλεύουν υπερωρίες και Κυριακές. Τους βγαίνει το λάδι, καθώς η καθαριότητα είναι 24/7 και αργίες. Στην περιοχή μας (Κυψέλη), που είναι πάρα πολύ πυκνοκατοικημένη, η κατάσταση είναι στο απροχώρητο. Χρειάζεται οπωσδήποτε προσλήψεις η καθαριότητα! Οι τελευταίες καθαρίστριες που γίναμε αορίστου χρόνου ήταν εδώ και πάνω από μια δεκαετία!
Κ.Ε: Πώς είναι η καθημερινότητά σου σαν εργαζόμενη μητέρα με την ακρίβεια;
Κ: Εμένα ο μισθός μου ήδη σήμερα που μιλάμε, έχει σωθεί και έχω πληρωθεί πριν από 10 μέρες! Έχω ένα γιό που κάθε μέρα τον πηγαινοφέρνω στο σχολείο με το αυτοκίνητο, και πλέον σκέφτομαι τα καύσιμα. Με δύο βασικούς μισθούς που μπαίνουν στο σπίτι μας, μια οικογένεια με παιδί δεν ζει. Ευτυχώς που έχουμε δικό μας σπίτι, γιατί αν αυτό δεν συνέβαινε θα μέναμε στον δρόμο!
Κ.Ε: Οι συνθήκες εργασίας πώς είναι;
Κ: Από τη συμπεριφορά των εργαζόμενων στελεχών του Δήμου δεν έχουμε κάποια παράπονα, αλλά π.χ. εμείς εδώ στον τομέα μας, δεν έχουμε τουαλέτα και πρέπει να εξυπηρετούμαστε από μαγαζιά εστίασης. Παπούτσια εργασίας, δυστυχώς, έχουμε πάρει μόνο μία φορά σε αυτά τα τρία χρόνια που εργάζομαι. Βέβαια εγώ, αν δεν είχαμε την ανασφάλεια της σύμβασης και επαρκούσε ο μισθός, δεν θα είχα πρόβλημα με τα παπούτσια, αλίμονο.
Κ.Ε: Πως βλέπετε το μέλλον; Είστε αποφασισμένες να παλέψετε μέχρι τη δικαίωση για σταθερή και αξιοπρεπή δουλειά;
Κ: Ναι είμαστε αποφασισμένες. Ειδικά το νόμο Βορίδη πρέπει να τον καταργήσουμε! Πρέπει να είμαστε ενωμένα όλα τα σωματεία του χώρου και μέχρι τώρα είμαστε.
Κ.Ε: Βλέπεις κάποια πολιτική λύση στον ορίζοντα για τους εργαζόμενους;
Κ: Δυστυχώς, δεν βλέπω κάποια πολιτική ελπίδα για τα συμφέροντα των εργαζόμενων, αλλά και των υπολοίπων λαϊκών στρωμάτων. Ο γιός μου συμμετείχε στις διαδηλώσεις για τα Τέμπη, κατέβηκε μαζί με τους φίλους του, και εγώ συμμερίζομαι τον πόνο και τα αιτήματα των μανάδων. Το κίνημα αυτό θα έπρεπε να έχει συνέχεια, χωρίς «καπέλωμα» βέβαια από κάποιο κόμμα, αλλά για να μην ξαναγίνουν τέτοια εγκλήματα.
Κ.Ε: Την εφημερίδα μας τη διαβάζεις; Πώς σου φαίνεται;
Κ: Είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα, αλλά δυστυχώς, δεν προλαβαίνω πάντα λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων να εξαντλώ την ύλη. Ελπίζω με τη δική μου συνέντευξη να γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα (γέλια!). Ευχαριστούμε σε κάθε περίπτωση για την ανάδειξη των προβλημάτων μας!
Σ.Κ.