Σε μια εποχή θεμελιακής κρίσης της καπιταλιστικής κοινωνίας, η Αριστερά έχει χρέος να πει την αλήθεια στην εργατική τάξη : ο καπιταλισμός είναι  ταυτισμένος με την κρίση, την ανεργία, τη φτώχεια, την κερδοσκοπία. Έτσι το πρόγραμμα της Αριστεράς πρέπει να είναι ένα πρόγραμμα θεμελιακών αλλαγών στην κοινωνία, που θα συνδέει τις στοιχειώδεις, ζωτικές διεκδικήσεις των μαζών ενάντια στη φτώχεια και την ανεργία, με το ιστορικό καθήκον του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας.

 

 

 

 

 

Η επίσημη προσφυγή της κυβέρνησης στο τοκογλυφικό «σχέδιο διάσωσης» της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ οριστικοποιεί την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος λιτότητας χωρίς τέλος για την εργατική τάξη της χώρας, αλλά και εγγυημένης κερδοσκοπίας και ασυδοσίας για το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο. Μόνο η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΚΕ και μια σοσιαλιστική λύση εξουσίας μπορεί να είναι η απάντηση που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζόμενων και της νεολαίας.

 

 

 

 

Το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε στη Βουλή, χαρακτηρίστηκε από τον υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου (29/3) ως «…επανάσταση (!) που καλύπτει σχεδόν όλες τις πτυχές του φορολογικού συστήματος…». Η αλήθεια είναι πως θέλει πολύ φαντασία για να το χαρακτηρίσει κανείς επαναστατικό. Πρόκειται για ένα ταξικό, πολύπλοκο και γραφειοκρατικό πλαίσιο, το οποίο δεν ανατρέπει σε τίποτα την υφιστάμενη κατάσταση της υψηλής φορολόγησης της εργασίας και των μεγάλων φοροαπαλλαγών για το κεφάλαιο, τη μεγάλη ιδιοκτησία και την Εκκλησία.

Δηλώνουμε την πλήρη υποστήριξή μας, για τη δημιουργία μιας βασισμένης στις μάζες επαναστατικής Διεθνούς, και θα διατυπώσουμε σαφείς προτάσεις για το πρόγραμμα και τις ιδέες που νομίζουμε, ότι πρέπει να έχει η νέα Διεθνής. Δεν επιδιώκουμε να επιβάλουμε τις απόψεις μας σε κανέναν. Η Διεθνής, και τα μέρη που την απαρτίζουν, θα καταλήξει στις πολιτικές της θέσεις μετά από μια περίοδο, μέσα από δημοκρατικό διάλογο, αλλά και με βάση την κοινή εμπειρία.

Πριν από 5 χρόνια, ο Kurmanbek Bakiyev ήρθε στην εξουσία με την λεγόμενη «επανάσταση της τουλίπας». Εξυπηρετώντας πιστά τα συμφέροντα τόσο του ξένου κεφαλαίου, όσο και της ντόπιας αστικής τάξης, «ξεζούμισε» το λαό του Κιργιστάν βάρβαρα και τον καταδίκασε στη μαζική φτώχεια και εξαθλίωση. Πέντε χρόνια μετά την εκλογή του, η εργατική τάξη του Κιργιστάν έχει ξεσηκωθεί. Ο λαός έχει γεμίσει τους δρόμους του Κιργιστάν, εισβάλλει σε κυβερνητικά κτίρια καταλαμβάνοντάς τα και συγκρούεται άφοβα με την αστυνομία. Σήμερα η κυβέρνηση του Kurmanbek Bakiyev έχει ανατραπεί και η αντιπολίτευση με ηγέτη την Roza Otunbaeva έχει πάρει την εξουσία. Πλέον είναι ξεκάθαρο, ότι η επανάσταση στο Κιργιστάν έχει ξεκινήσει.

Χθες η ΕΕ ανακοίνωσε τη συγκεκριμενοποίηση των όρων για την υποτιθέμενη διάσωση της Ελλάδας από την χρεοκοπία. Αν η ελληνική κυβέρνηση ζητήσει να κάνει χρήση του σχεδίου, το συνολικό ποσό του δανεισμού της θα φθάσει για φέτος τα 45 δις ευρώ. Η ΕΕ θα δανείσει την Ελλάδα 30 δις ευρώ με επιτόκιο 5%, ενώ το ΔΝΤ θα διαθέσει περίπου 15 δις ευρώ, με επιτόκιο κοντά στο 3%.  Για τα επόμενα δύο χρόνια, το σχέδιο προβλέπει δυνατότητα επιπλέον δανεισμού με 35 δις ευρώ.

 

 

 

Αναδημοσιεύουμε από τη σημερινή Αυγή το άρθρο του Χρήστου Πιλάλη, μέλους της Ε.Γ. του ΣΥΝ και πρώην μέλους του Γ.Σ. της ΑΔΕΔΥ, σχετικά με τη συμμετοχή της Αυτόνομης Παρέμβασης στο προεδρείο της  ΓΣΣΕ. Ο σ. Πιλάλης συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση του ΣΥΝ.

"...Σήμερα το μεσημέρι συγκαλείται η ολομέλεια της Διοίκησης της ΓΣΕΕ που προέκυψε από το κωμικοτραγικό  34ο συνέδριο της Χαλκιδικής, με θέμα τη συγκρότηση της Διοίκησης σε Σώμα. Ήταν ένα συνέδριο που νομιμοποίησε συνέδρους με στοιχειοθετημένες καταγγελίες για νοθεία, με διαβλητές διαδικασίες και που χαρακτηρίστηκε από την για άλλη μια φορά πλήρη ταύτιση της ηγεσίας της ΠΑΣΚΕ - δηλαδή της ηγεσίας της ΓΣΕΕ- με την κυβέρνηση..."

Η κρίση του καπιταλισμού δημιουργεί μία ασταθή κοινωνική και πολιτική κατάσταση στη Γερμανία. Μέσα στην κυβέρνηση συνασπισμού, η οποία εκλέχτηκε μόλις πέρυσι, αναδύονται εντάσεις. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι αυτή η κατάσταση έχει ως αποτέλεσμα τη ριζοσπαστικοποίηση στο εσωτερικό του DIE LINKE, το οποίο ωθείται αριστερά αλλά και δεξιά, με κάποιους από την ηγεσία να ελκύονται από τις πολιτικές του συνασπισμού, ενώ η πιο ριζοσπαστική βάση αντιδρά κα ψάχνει εναλλακτική λύση στα αριστερά.