Σε μια εποχή που το ζήτημα της εξουσίας τίθεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των αγωνιστών της Αριστεράς, είναι χρήσιμο να δούμε πως αντιμετώπιζε αυτό το ζήτημα το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα την εποχή του Λένιν. Μέσα από μια απλή ανάγνωση της σχετικής απόφασης του 1ου συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, οι φίλοι αναγνώστες μπορούν να αξιολογήσουν καλύτερα τις προτάσεις εξουσίας των σημερινών ηγεσιών της Αριστεράς και να βρουν μια κρυστάλλινη ταξικά και πολιτικά προσέγγιση σε αυτό το κεντρικό ζήτημα σήμερα.

Το εξαιρετικό κείμενο που δημοσιεύουμε σήμερα, γράφτηκε από τον Λένιν το Μάη του 1909 και δημοσιεύθηκε στο φύλλο 45 της εφημερίδας «Προλετάρι». Η επιμέλεια της ελληνικής μετάφρασης έχει γίνει από τον σ. Θεοδόση Θωμαδάκη.

Η αποκάλυψη όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές των πραγματικών προθέσεων της ηγεσίας της ΔΗΜΑΡ, έχει «ξεφουσκώσει» απότομα τα προ διμήνου υψηλά δημοσκοπικά της ποσοστά (όλες οι τελευταίες έρευνες πρόθεσης ψήφου πλέον της δίνουν 5-7%) και επίσης έχει προκαλέσει αξιοσημείωτες αντιδράσεις στο εσωτερικό του κόμματος, με παραιτήσεις στελεχών από τα ηγετικά όργανα.

Τα τελευταία χρόνια το Αριστερό Ρεύμα του ΣΥΝ σε στρατηγικής σημασίας ζητήματα, όπως είναι το πρόγραμμα, η πολιτική συμμαχιών του κόμματος και η εναλλακτική πρόταση εξουσίας, αλλά και σε ζητήματα δράσης και ταξικού προσανατολισμού, προβάλει σε γενικές γραμμές θέσεις που κινούνται αριστερότερα της ηγετικής πλειοψηφίας. Κορυφαία στιγμή αυτής της διαφοροποίησης ήταν η απόλυτα σωστή διακήρυξη της ανάγκης για στροφή του κόμματος στον επαναστατικό μαρξισμό στο τελευταίο συνέδριο. Παρόλα αυτά τα 2 περίπου χρόνια που έχουν περάσει από το συνέδριο, οι απόψεις που έχει εκφράσει δημόσια η ηγεσία του ΑΡ έχουν σε κάποια σημεία βρεθεί σε αντίφαση με τη σωστή εκείνη διακήρυξη.

Η τριτοβάθμια εκπαίδευση δε θα μπορούσε να ξεφύγει από τις διαλυτικές συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης. Τα πράγματα γίνονται πολύ ξεκάθαρα αν ρίξουμε μια ματιά στο προϋπολογισμό του 2012 που ενώ προβλέπει αύξηση των δαπανών για εξοπλιστικά προγράμματα και δυνάμεις καταστολής, οι δαπάνες για την Παιδεία κατρακυλούν στο 2,75% του ΑΕΠ, το χαμηλότερο ποσοστό των τελευταίων δεκαετιών. Η μείωση στη τριτοβάθμια εκπαίδευση υπολογίζεται γύρω στα 80 εκατομμύρια ευρώ. Αν αναλογιστεί κανείς ότι με τις περσινές περικοπές εμφανίστηκε αδυναμία λειτουργίας αρκετών ιδρυμάτων, η φετινή χρονιά διαφαίνεται ιδιαίτερα κρίσιμη.

Οι μαρξιστές του ΣΥΝ προβάλλουμε σήμερα τη ζωτική διεκδίκηση της σοσιαλιστικής συμμαχίας ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ, γιατί θεωρούμε πως αυτή είναι η μόνη λύση για τους εργαζόμενους στον δρόμο προς τις εκλογές και όχι γιατί τρέφουμε αυταπάτες ότι οι ηγεσίες μπορούν ξαφνικά να υπερβούν τις λαθεμένες πολιτικές τους και να την υιοθετήσουν άμεσα. Πιστεύουμε ότι η βάση και των δύο κομμάτων και κάθε απλός αριστερός αγωνιστής πρέπει να παλέψουν για να επιβληθεί αυτή η λύση, με τη δική τους πρωτοβουλία.

Η πλειονότητα των πορτογαλικών μέσων μεταφοράς, συμπεριλαμβανομένων των λιμανιών της χώρας, παρέλυσαν στις 22 Μαρτίου, λόγω της γενικής απεργίας που κάλεσε το μεγαλύτερο συνδικάτο της χώρας, το CGTP (Γενική Συνομοσπονδία Πορτογάλων Εργαζομένων), που έχει 700.000 μέλη. Δυστυχώς, η δεύτερη σε μέλη εργατική συνομοσπονδία, η UGT (Γενική Συνομοσπονδία Εργαζομένων), με τα 500.000 μέλη της, δεν υποστήριξαν την απεργία. Αυτό εξηγεί και τη μικρότερη έκταση της τελευταίας απεργίας.

Δημοσιεύουμε σήμερα ένα εξαιρετικό κείμενο γραμμένο το 1897 από τον μεγάλο Ιρλανδό επαναστάτη Τζέιμς Κόνολι, στο οποίο ξεσκεπάζεται η υποκρισία του αστικού και μικροαστικού πατριωτισμού. Για τον μάρτυρα της περίφημης Πασχαλινής Εξέγερσης του 1916 στο Δουβλίνο, δεν μπορεί να υπάρξει καμία «πατριωτική πολιτική» χωρίς το ξερίζωμα του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής δημοκρατίας.

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε δει επιχειρήσεις να κλείνουν και τράπεζες να βρίσκονται στο χείλος της καταστροφής. Ωστόσο η χρεοκοπία μιας ολόκληρης χώρας, όπως στη περίπτωση της Ισλανδίας, δεν πρόκειται για καθημερινό φαινόμενο. Μέχρι το 2008, η Ισλανδία παρουσιαζόταν ως το ιδανικό μέρος για να μένει κανείς και σαν μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης και σταθερότητας που όφειλε να ακολουθήσει κάθε σύγχρονη οικονομία. Τελικά, ο παραδεισένιος κόσμος της πιο απομακρυσμένης περιοχής της ευρωπαϊκής ηπείρου έγινε θρύψαλα κάτω από το βάρος των τεράστιων χρεών στα οποία είχε βασιστεί.

Η πρωτοφανής δημοσκοπική άνοδος της Αριστεράς και η συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δείχνουν ότι είναι πλέον ώριμες οι συνθήκες για μία λύση εξουσίας της Αριστεράς. Το χτίσιμο ενός ενιαίου μετώπου της Αριστεράς και των συνδικάτων θα ενθουσίαζε τους εργαζόμενους, που παρά τους ηρωικούς τους αγώνες – εξαιτίας της ηγεσίας τους - γνωρίζουν τα τελευταία χρόνια μόνο ήττες. Η εφαρμογή ενός σοσιαλιστικού προγράμματος θα έβαζε τις βάσεις για την δραστική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων και θα δημιουργούσε ένα κύμα ενθουσιώδους υποστήριξης από τους εργαζόμενους ολόκληρης της Ευρώπης.