Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η τυχοδιωκτική περιπέτεια του Τραμπ στο Ιράν εξελίσσεται πλέον σε μια επίσημη ιστορική και στρατηγική ήττα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.
Ως αποτέλεσμα της στρατιωτικής αποτυχίας τής (εξαρχής ανόητης και αλαζονικής) απόπειρας των ΗΠΑ και Ισραήλ να ανατραπεί το ιρανικό καθεστώς με βομβαρδισμούς, και κάτω από την πίεση της άμεσης απειλής για μια τρομακτική ενεργειακή κρίση και ένα πρωτοφανές κύμα στασιμοπληθωρισμού, ο Τραμπ σύρεται πλέον σ’ έναν ταπεινωτικό συμβιβασμό μέσω ενός «μνημονίου κατανόησης» με το Ιράν. Αναγκάζεται να εγκαταλείψει πλήρως τις μεγαλόστομες διακηρύξεις που συνόδευαν την έναρξη του πολέμου, και υπογράφει μια συμφωνία που οι αστοί αναλυτές διεθνώς θεωρούν ότι «γέρνει» σαφώς υπέρ της Τεχεράνης. Οι υποχωρήσεις του μάλιστα, φαίνεται ότι περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων το «ξεπάγωμα» ιρανικών περιουσιακών στοιχείων και την άρση του ναυτικού αποκλεισμού, χωρίς το Ιράν να αποδεχτεί πλήρη παραίτηση από το πυρηνικό του πρόγραμμα.
Νέος διεθνής συσχετισμός δύναμης
Η αδυναμία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού να επιβάλει τους όρους του στο Ιράν με την στρατιωτική ισχύ, επιβεβαιώνει την ιστορική του παρακμή. Ο κόσμος, και τυπικά πλέον, δεν είναι μονοπολικός. Βρισκόμαστε επίσημα σε μια εποχή οξύτερων από ποτέ άλλοτε τα τελευταία 80 χρόνια ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, όπου περιφερειακές καπιταλιστικές δυνάμεις μπορούν, στον βωμό των δικών τους αστικών συμφερόντων, να ορθώσουν ανάστημα στην Ουάσινγκτον και να της αποσπάσουν παραχωρήσεις.
Η αποτυχία των ΗΠΑ στο Ιράν οξύνει όλων των ειδών τις αντιθέσεις στο εσωτερικό τους, αλλά και στο εσωτερικών όλων των διεθνών συμμάχων τους. Οι άρχουσες τάξεις σε Δύση και Ανατολή τείνουν να επανακαθορίζουν την εξωτερική τους πολιτική, βλέποντας ότι η «αμερικανική προστασία» είναι αποδεδειγμένα αμφίβολης αποτελεσματικότητας.
Οι κύριοι ωφελημένοι από την ήττα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι οι βασικοί του ανταγωνιστές, Κίνα και Ρωσία. Η Κίνα βγαίνει ενισχυμένη γιατί διασφαλίζει τις ενεργειακές της πηγές ως ο μεγαλύτερος εισαγωγέας ιρανικού πετρελαίου. Η αποτυχία του αμερικανικού αποκλεισμού και το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ εξασφαλίζουν την απρόσκοπτη τροφοδοσία της κινεζικής βιομηχανίας με φθηνή ενέργεια. Επιπλέον, η Κίνα συνεχίζει να εμφανίζεται ως ο «εγγυητής» της οικονομικής επιβίωσης του Ιράν.
Αυτή η νέα πραγματικότητα εκφράστηκε και στην πρόσφατη επίσκεψη του Τραμπ στην Κίνα, όπου πρακτικά ο Τραμπ είχε τον ρόλο του «ικέτη για σταθερότητα», ζητώντας τη μεσολάβηση του Σι Τζινπίνγκ για να «παγώσει» η κρίση στο Ιράν. Μάλιστα επανέφερε και τον όρο «G2», δείχνοντας ότι αναγνωρίζει επίσημα την Κίνα ως ισότιμο ιμπεριαλιστικό ανταγωνιστή.
Επίσης ωφελημένη είναι σαφώς και η Ρωσία, αφού εισέπραξε μεγάλα κέρδη από τη διεθνή άνοδο των τιμών ενέργειας και εμφανίστηκε ως ο πλέον ασφαλής τροφοδότης ενέργειας της Κίνας. Και σε αντίθεση με την αποτυχία του Τραμπ να υπογράψει μια συγκεκριμένη συμφωνία με την Κίνα, ο Πούτιν και ο Σι, μόλις 4 μέρες μετά την επίσκεψη του επικεφαλής του Λευκού Οίκου στο Πεκίνο, υπέγραψαν εκεί μια βαρυσήμαντη κοινή διακήρυξη που ορίζει τη Ρωσία και την Κίνα ως τους «κεντρικούς πόλους ισχύος σε έναν πολυπολικό κόσμο», αλλά και πάνω από 200 διμερείς συμφωνίες. Βέβαια, η επίσκεψη αυτή έδειξε επίσης και τον αληθινό συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στον κινέζικο και τον ρωσικό ιμπεριαλισμό. Η Ρωσία, εξαιτίας της οικονομικής της απομόνωσης από τη Δύση, εξαρτάται όλο και περισσότερο από τα κινεζικά κεφάλαια και την κινεζική τεχνολογία. Η Κίνα είναι αναμφισβήτητα ο «μεγάλος αδελφός» ή κυνικότερα, το «μεγάλο αφεντικό» αυτής της συμμαχίας.
Η «εθνική ενότητα» ξεθωριάζει, η ταξική πάλη δυναμώνει
Η λήξη της τρέχουσας πολεμικής περιπέτειας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη Μ. Ανατολή, σηματοδοτεί το τέλος μιας περιόδου όπου οι αστικές κυβερνήσεις μπορούσαν να επικαλούνται στο εσωτερικό των χωρών τους τον άμεσο κίνδυνο της γενίκευσης του πολέμου ως πρόσχημα για «εθνική ενότητα» και ταξική ειρήνη. Μετά από τρεις μήνες η προσοχή των εργατικών μαζών διεθνώς αρχίζει να επιστρέφει βίαια στην εσωτερική κοινωνική πραγματικότητα.
Η στρατιωτική αποτυχία των ΗΠΑ ανοίγει έναν τεράστιο πολιτικό και κοινωνικό πόλεμο στο εσωτερικό τους. Οι διαιρέσεις στο ρεπουμπλικανικό στρατόπεδο και το κίνημα MAGA εντείνονται, καθώς ο Τραμπ εμφανίζεται ταπεινωμένος, έχοντας σπαταλήσει τεράστιους στρατιωτικούς και οικονομικούς πόρους χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Πάνω απ’ όλα, στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, η μεταφορά του κόστους του πολέμου στις πλάτες της εργατικής τάξης, με αχαλίνωτη και ληστρική ακρίβεια, έχει ήδη στρώσει τον δρόμο για μεγάλες ταξικές συγκρούσεις και μια νέα φάση ριζοσπαστικοποίησης των εργατικών μαζών.
Ακόμα και στο Ιράν, αναπόφευκτα η προσωρινή συσπείρωση γύρω από το αντιδραστικό καθεστώς των Μουλάδων λόγω της αμερικανικής επιθετικότητας, θα δώσει τη θέση της στην έκφραση της δυσαρέσκειας των εργαζόμενων και της νεολαίας. Έχοντας υποστεί τα δεινά του πολέμου και της οικονομικής εξαθλίωσης, θα τείνουν να βρεθούν ξανά αντιμέτωποι με τον δικό τους άμεσο εχθρό, την ντόπια θεοκρατική και καπιταλιστική κλίκα.
Πληθωρισμός: μια καθημερινή ληστεία των καπιταλιστών σε βάρος μας
Παρά τη διαφαινόμενη συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν, οι τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου παραμένουν σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Οι γενικότερες διεθνείς οικονομικές επιπτώσεις του πολέμου στο Ιράν και του παρατεταμένου αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ απέδειξαν για μία ακόμα φορά το πόσο εύθραυστες είναι οι παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού σε συνθήκες καπιταλισμού.
Η ενέργεια χρησιμοποιείται αποκλειστικά ως εργαλείο κερδοσκοπίας από τα μεγάλα μονοπώλια. Την ώρα που οι εργαζόμενοι παγκοσμίως παγώνουν ή αδυνατούν να μετακινηθούν, οι ενεργειακοί κολοσσοί όπως η Exxon Mobil, η Chevron και η Total καταγράφουν κέρδη-ρεκόρ. Αυτή η νέα διεθνής άνοδος πληθωρισμού δεν είναι λοιπόν «φυσικό φαινόμενο». Είναι μια παγκόσμια ληστεία της εργατικής τάξης μέσω της αχαλίνωτης και απότομης αύξησης των τιμών.
Ο πληθωρισμός, ασχέτως της αφορμής που τον πυροδοτεί, είναι πάντα ένας έμμεσος τρόπος μείωσης των πραγματικών μισθών χωρίς να χρειαστεί οι καπιταλιστές να μειώσουν την ονομαστική τους αξία, οδηγώντας την εργατική τάξη σε συνθήκες σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης.
Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να δείξουν και δεν θα δείξουν καμία ανοχή στον άνισο καθημερινό πόλεμο που διεξάγουν εναντίον τους τα μεγάλα καπιταλιστικά μονοπώλια της ενέργειας, των τροφίμων και των υπολοίπων αναγκαίων ειδών και υπηρεσιών διαβίωσης. Η κοινή διεθνής τους απάντηση στην ακρίβεια και τη μαζική εξαθλίωση που αυτή παράγει καθημερινά, πρέπει να είναι η πάλη για την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων και τον σοσιαλιστικό σχεδιασμό της οικονομίας.
Ελληνική άρχουσα τάξη: παρακμή – παρασιτισμός – αλληλοσπαραγμός
Η πλήρης ευθυγράμμιση της ελληνικής άρχουσας τάξης και της κυβέρνησής της με την αποτυχημένη ιμπεριαλιστική εκστρατεία των ΗΠΑ στο Ιράν, ξεσκέπασε την ιστορική της χρεοκοπία και παρακμή. Παρά τα ψεύτικα πατριωτικά της αφηγήματα αποδεικνύεται ότι η «πατρίδα» για εκείνην, είναι, εκτός από πεδίο αλλά και περιφερειακό ορμητήριο σκληρής εκμετάλλευσης και κερδοσκοπίας, και ένα οικόπεδο ανεξέλεγκτων ΝΑΤΟϊκών σχεδιασμών και πλέον, και μια τεράστια αποθήκη ακριβού αμερικανικού LNG.
Η κυβέρνηση της Ν.Δ. σπαταλά δισεκατομμύρια για φρεγάτες και εξοπλισμούς στην Ερυθρά Θάλασσα και τον Περσικό, την ώρα που το ΕΣΥ καταρρέει. Το ελληνικό αστικό κράτος την ώρα που αποδεικνύεται ανίκανο να προστατεύσει τον λαό από συνηθισμένα φυσικά φαινόμενα και να διεξάγει με ασφάλεια ένα δρομολόγιο τρένου μεταξύ των δυο μεγαλύτερων πόλεων της χώρας, αποδεικνύεται υπερβολικά ικανό να υποστηρίζει και να χρηματοδοτεί σημερινούς ή αυριανούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Και την ώρα που το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ ως αποτέλεσμα αυτών των πολέμων εκτίνασσε την ακρίβεια για τον ελληνικό λαό, οι Έλληνες εφοπλιστές θησαύριζαν από τα αυξημένα ναύλα και το λαθρεμπόριο καυσίμων.
Ταυτόχρονα και συνολικότερα, σύμφωνα με τη μακροοικονομική βάση δεδομένων της Κομισιόν, ο δείκτης κερδών του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα αναμένεται να έχει αναρριχηθεί στο τέλος του 2026 στην πρώτη θέση της ΕΕ. Πρωταγωνίστριες οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες, 80 εκ των οποίων θα μοιράσουν το 2026 μερίσματα ύψους 6,1 δισ. ευρώ, έναντι 1,7 δισ. ευρώ το 2021. Μερίσματα που ας μην ξεχνάμε, φορολογούνται από το ελληνικό κράτος προκλητικά, με έναν από τους χαμηλότερους συντελεστές στην ΕΕ, με μόλις 5%, την ώρα που το ψωμί και το λάδι φορολογούνται με 13%.
Και όσο μεγαλύτερο είναι το κερδοσκοπικό όργιο της ελληνικής άρχουσας τάξης τόσο πιο σφοδροί είναι οι διαξιφισμοί και οι συγκρούσεις μέσα στο ίδιο το στρατόπεδό της, όπου κυριαρχούν οι αυξανόμενες συγκρούσεις για τα «πακέτα» του Ταμείου Ανάκαμψης και τις πάσης φύσεως ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, αλλά και για τον ίδιο τον γενικότερο προσανατολισμό της καπιταλιστικής Ελλάδας μέσα στον νέο διεθνή ιμπεριαλιστικό συσχετισμό δύναμης, με στρατηγικού χαρακτήρα διλήμματα όπως «με τις ΗΠΑ ή με την ΕΕ;», «μεγαλύτερη προσέγγιση ή όχι με την Ρωσία και την Κίνα;» να προστίθενται στα μέχρι πρότινος κυρίαρχα, τοπικού χαρακτήρα διλήμματα όπως εκείνο για μια «μεγαλύτερη προσέγγιση ή όχι με την Τουρκία;».
Η πρόσφατη εικόνα της φυσικής «σύρραξης» μεταξύ του «δεξιού χεριού» του πρωθυπουργού και του μεγαλύτερου ολιγάρχη της χώρας σε κοινή θέα μέσα σε ένα γήπεδο, είναι η πιο παραστατική και ακραία αντανάκλαση αυτών των σφοδρών ενδοαστικών συγκρούσεων. Η εικόνα Βαβέλ που εμφανίζει το αστικό στρατόπεδο είναι πλέον η πολιτική τους έκφραση.
Έτσι, η Ν.Δ. του Κυρ. Μητσοτάκη δεν είναι πλέον η αποκλειστική επιλογή της ελληνικής άρχουσας τάξης, με τμήματά της να πιέζουν ανοικτά τον Α. Σαμαρά και τον Κ. Καραμανλή – όπως φάνηκε στις τελευταίες δημόσιες παρεμβάσεις τους – να κάνουν το δικό τους «πατριωτικό κόμμα», και άλλα να φαίνεται ότι προτιμούν τη δοκιμασμένη – παρότι ξεθωριασμένης απήχησης – συνταγή της «υπεύθυνης» κυβερνώσας σοσιαλδημοκρατίας, υπό τον υποδυόμενο τη «μετενσάρκωση» του Ανδρέα Παπανδρέου, συστημικό καριερίστα Αλέξη Τσίπρα.
Συστημική και «αντισυστημική» αντιπολίτευση ανασυνθέτουν τη χρεοκοπία τους στο φόντο της λαϊκής απελπισίας
Η παραδοσιακή και η «νέα» σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και οι διασπάσεις τους), έχοντας εδώ και δεκαετίες μετατραπεί σε χρήσιμο και οργανικό εξάρτημα του αστικού κράτους και της επίθεσης της άρχουσας τάξης στο βιοτικό επίπεδο του εργαζόμενου λαού, πλειοδοτεί σε δημαγωγικά τεχνάσματα εκμετάλλευσης της απελπισίας που αυτός βιώνει από τη ληστρική ακρίβεια και την ακραία διαφθορά της κυβέρνησης.
Ο πραγματικός και αποκλειστικός της σκοπός όπως πάντα, δεν είναι ούτε η πρόοδος, ούτε η πραγματική δημοκρατία, ούτε η ηθικοποίηση της πολιτικής ζωής. Γιατί όλα αυτά είναι ασυμβίβαστα με το καπιταλιστικό σύστημα και τους κρατικούς θεσμούς του, που η σοσιαλδημοκρατία υπερασπίζει πιστά. Το μόνο που αληθινά επιθυμεί είναι να διασφαλίσει το κυβερνητικό και κοινοβουλευτικό της μέλλον.
Έτσι, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ διαβεβαιώνει πως δεν θα συγκυβερνήσει με τη Ν.Δ. ενώ όλοι γνωρίζουν ότι αυτό έχει συμβεί επανειλημμένα, με κεντρικά της στελέχη μάλιστα να έχουν πάρει υπουργικούς και κρατικούς θώκους σε τέτοιες συγκυβερνήσεις χωρίς ποτέ να τις έχουν αποκηρύξει, και ενώ επίσης όλοι γνωρίζουν ότι η ίδια η σημερινή κυβέρνηση του Κυρ. Μητσοτάκη απαρτίζεται σε σημαντικό βαθμό από επίλεκτα στελέχη του λεγόμενου «εκσυγχρονιστικού», «σημιτικού» ΠΑΣΟΚ.
Ταυτόχρονα, εκτοξεύει εκλογικά πυροτεχνήματα για μείωση του χρόνου εργασίας, διαβεβαιώνοντας όμως τους καπιταλιστές ό,τι δεν θα γίνει τίποτα τέτοιο χωρίς την άδειά τους, ενώ υπόσχεται μέτρα «για την προστασία και την ενίσχυση του εργατικού εισοδήματος και την υπεράσπιση του δικαιώματος στη στέγη» που ισοδυναμούν με ασπιρίνες για την αντιμετώπιση του καρκίνου.
Ωστόσο, αυτά τα σημερινά φαντάσματα του παλιού ΠΑΣΟΚ, που μπροστά τους ο ρεφορμιστής και πλήρως συμβιβασμένος με τον καπιταλισμό και τον δυτικό ιμπεριαλισμό ιδρυτής του, Ανδρέας Παπανδρέου, μοιάζει με αδιάλλακτο επαναστάτη, έχουν πλέον αποκτήσει και πάλι σοβαρό ανταγωνιστή. Πρόκειται για το νέο προσωποπαγές κομματικό μόρφωμα του Αλέξη Τσίπρα, του ηγέτη που μέσα σε λιγότερο από 10 χρόνια κατάφερε να προδώσει και να απογοητεύσει ένα πανίσχυρο μαζικό κίνημα και να οδηγήσει τον πολιτικό του εκφραστή σε απανωτές εκλογικές συντριβές, στην πολυδιάσπαση και στην περιθωριοποίηση.
Το γεγονός ότι ο αποδεδειγμένα ανίκανος και αναξιόπιστος αυτός ηγέτης προωθείται ανοικτά από τμήματα και επιφανείς εκπροσώπους της άρχουσας τάξης ως «χαρισματικός», υπογραμμίζει το μέγεθος του πολιτικού αδιεξόδου που βιώνει το αστικό πολιτικό στρατόπεδο σήμερα.
Αλλά και από την άλλη πλευρά, επίσης εύγλωττο πολιτικά και κοινωνικά είναι και το γρήγορο πέρασμα του νέου του κομματικού μορφώματος στη δεύτερη θέση των προτιμήσεων των ψηφοφόρων στις δημοσκοπήσεις, παρότι εμφανίζεται πολιτικά στηριγμένο αποκλειστικά σε αριστερίζοντα ευχολόγια ηθικοποίησης του καπιταλισμού και σε έναν αγοραίο πατριωτισμό που καταλαμβάνουν τη θέση ενός στοιχειωδώς συγκεκριμένου αριστερού προγράμματος, στους επικοινωνιακού χαρακτήρα «αντιστασιακούς» συνειρμούς που δημιουργεί το όνομά του και σε μια χυδαία προσωποκεντρική (στην πραγματικότητα αντι-κομματική) οργανωτική μορφή δια αποστάσεως μελών-χειροκροτητών του αρχηγού χωρίς στοιχειώδεις συλλογικές διαδικασίες. Είναι ένα φαινόμενο που εκφράζει το μέγεθος της απελπισίας και της απόγνωσης του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας, που ασφυκτιώντας από τις αντεργατικές-αντιλαϊκές πολιτικές και τα μαφιόζικα σκάνδαλα της κυβέρνησης της Ν.Δ. γυρεύει μια πολιτική ελπίδα σαν τον πνιγμένο που για να σωθεί επιχειρεί να πιαστεί από τα μαλλιά του.
Ο ανταγωνιστής της συστημικής, σοσιαλδημοκρατικής αντιπολίτευσης στην υπόθεση της διεκδίκησης ψήφων απελπισίας για να διασωθεί ο καπιταλισμός και το αστικό καθεστώς από την οργή των εργατικών και φτωχών λαϊκών μαζών είναι η δημαγωγική ψευτοαντισυστημική αντιπολίτευση. Αυτή, πλάι στην κύρια ακροδεξιά της έκφραση έως τώρα, το κόμμα του ακροδεξιού πολιτικού σαλτιμπάγκου Βελόπουλου και της χριστιανοφονταμενταλιστικής Νίκης, απέκτησε μια νέα πολιτική δύναμη, ένα νέο κομματικό μόρφωμα που φαίνεται ότι επισκιάζει απόλυτα τους προκατόχους του. Πρόκειται για την «Ελπίδα» της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία βυσοδομώντας πάνω στο μαζικό και αληθινά αντισυστημικό κίνημα των Τεμπών επιχειρεί να το μετατρέψει σε πολιτικό όχημα για τη δημιουργία μιας ισχυρής ελληνικής ακροδεξιάς που θα ανανεώσει την απήχηση των παραδοσιακών αντιδραστικών ιδεών και αξιών του ελληνικού καπιταλισμού για την Πατρίδα, τη Θρησκεία και την Οικογένεια.
Ένας εσμός παλιών ακροδεξιών πολιτευτών, θαυμαστών του Πούτιν, αντιεμβολιαστών σκοταδιστών, πατενταρισμένων δεξιών ή και «αριστερών» εθνικιστών και άλλων γραφικών, ανόητων αλλά επικίνδυνων για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και της νεολαίας μεγαλοαστών ή μικροαστών «παραγόντων», στοιχίζονται πίσω από την Καρυστιανού, ρίχνοντας τη δική τους ζαριά για να απολαύσουν κοινοβουλευτικά και άλλα προνόμια μέσα στο καθεστώς, καλυπτόμενοι πίσω από αόριστες κραυγές για δικαιοσύνη. Στην περίπτωση τους, η δικαιοσύνη δεν είναι η έννοια που έχουν στο μυαλό τους οι απλοί εργαζόμενοι και νέοι που πλημμύρισαν τις πλατείες στο κίνημα των Τεμπών. Αντίθετα, η δικαιοσύνη του νέου κομματικού εσμού της Καρυστιανού αποτελεί ένα δισάκι όπου ο κάθε αντιδραστικός χώνει ύπουλα και ανενόχλητα τις αποσκευές του.
Είναι τόσο μεγάλη μάλιστα η αντιδραστική ανοησία και γραφικότητα που συγκεντρώνει στις τάξεις του αυτό το νέο μόρφωμα από τα πρώτα του βήματα, που έχει πλέον προβληματίσει σοβαρά ακόμα και εκείνους τους εκπροσώπους της άρχουσας τάξης που το έβλεπαν σαν έναν φορέα που θα μπορούσε υπό όρους να ανανεώσει σε έναν βαθμό το βαλτωμένο αστικό πολιτικό σύστημα. Συνειδητοποιούν από τα πρώτα του κιόλας βήματα, ότι με τον αλλοπρόσαλλο, πολιτικά παρδαλό και καιροσκοπικό του χαρακτήρα, αυτό το μόρφωμα θα μπορούσε ένα αποτελέσει ένα ακόμα κόμμα περιορισμένης διάρκειας, που με μια πρόσκαιρη εκλογική επιτυχία αντί να εξομαλύνει θα κάνει ακόμα πιο ασταθή και αβέβαια τα πράγματα στο αστικό στρατόπεδο.
Καμία εμπιστοσύνη σε μορφώματα αυτόκλητων «σωτήρων»!
Οι επαναστάτες κομμουνιστές καλούμε τους εργαζόμενους και τη νεολαία να μην εμπιστεύονται κανέναν αυτόκλητο σωτήρα. Οι ιδέες τους «βρωμάνε» καθεστωτισμό και συντήρηση, δεν έχουν καμία σχέση με την πρόοδο, τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία, όπως τις αντιλαμβάνονται οι απλοί άνθρωποι του καθημερινού μόχθου.
Για αυτούς τους τελευταίους, πρόοδος σημαίνει ριζική ανατροπή ενός κοινωνικοοικονομικού συστήματος που τους πνίγει. Δικαιοσύνη σημαίνει ξερίζωμα των αβυσσαλέων ταξικών ανισοτήτων και διακρίσεων. Δημοκρατία σημαίνει δημοκρατική οργάνωση του αγώνα για να αντικατασταθεί το ολιγαρχικό κράτος του κεφαλαίου με γνήσιους θεσμούς άμεσης άσκησης της εξουσίας από τον εργαζόμενο λαό στους χώρους όπου ζει και εργάζεται. Και όλα αυτά για να είναι σταθερά θα πρέπει να κατακτηθούν όχι μόνο στα στενά πλαίσια μιας μικρής χώρας της Μεσογείου και των Βαλκανίων αλλά να εξαπλωθούν και να εδραιωθούν σε διεθνές επίπεδο.
Μια τέτοια αναγκαία λύση όμως είναι ασυμβίβαστη με τις φιλοκαπιταλιστικές ιδέες των σοσιαλδημοκρατικών και ακροδεξιών δημαγωγικών μορφωμάτων. Αντιπροσωπεύεται αυθεντικά μόνο από τις αντικαπιταλιστικές ιδέες και αρχές του επαναστατικού κομμουνισμού και απαιτεί τη διεθνή κινητοποίηση και οργάνωση της ίδιας της εργατικής τάξης για μια βαθιά επαναστατική αλλαγή στην κοινωνία, την ανάθεση της «σωτηρίας» σε κάποιους δημαγωγούς «σωτήρες». Εμπιστεύσου λοιπόν τις επαναστατικές δυνατότητες της δικής σου τάξης, της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειονότητας! Έλα μαζί μας σε αυτόν τον αγώνα! Οργανώσου στην Επαναστατική Κομμουνιστική Διεθνή και το ελληνικό της τμήμα!
Σταμάτης Καραγιαννόπουλος