Έχουμε κλείσει ήδη έναν μήνα από τη φονική έκρηξη της 26ης Ιανουαρίου στο εργοστάσιο της «Βιολάντα» στα Τρίκαλα, που όπως έχουμε εξηγήσει σε προηγούμενο άρθρο μας, αποτέλεσε ένα ακόμα εργοδοτικό έγκλημα στο βωμό των καπιταλιστικών κερδών. Από τότε, μέχρι και την ώρα που γράφεται αυτό το άρθρο, οι εξελίξεις είναι ραγδαίες, καθώς έρχονται στο φως της δημοσιότητας στοιχεία για φονική αμέλεια του ιδιοκτήτη καθώς και εγκληματική αδιαφορία της κυβέρνησης, του υπουργείου Ανάπτυξης και της περιφέρειας Θεσσαλίας, αλλά και ανεπαρκή λειτουργία των ελεγκτικών αρχών στην υπόθεση.
Στις 17 Φεβρουαρίου δημοσιοποιήθηκε μαρτυρία υδραυλικού που κλήθηκε για να συνδέσει εξωτερική δεξαμενή στο εργοστάσιο, ο οποίος ενημέρωνε τον ιδιοκτήτη για αναγκαίες παρεμβάσεις για την ασφάλεια της υποδομής και έλαβε την απάντηση από τον δεύτερο ότι «Εγώ είμαι το αφεντικό, θα κάνεις ό,τι σου λέω» και ότι δεν θα γίνουν επιπρόσθετες εργασίες. Την ίδια στιγμή, οι εργαζόμενοι καταθέτουν ότι υπήρχε έντονη οσμή αερίου ακόμη και 15 ημέρες πριν το δυστύχημα, ενώ νέο πόρισμα της Πυροσβεστικής δείχνει ότι η ηλεκτροβάνα διακοπής αερίου ήταν αποσυνδεδεμένη, με αποτέλεσμα τη συσσώρευση προπανίου. Παράλληλα, αποκαλύπτεται ότι από τον Ιούλιο είχαν επισημανθεί κενά ασφαλείας με τον ιδιοκτήτη να αδιαφορεί επιδεικτικά. Έτσι, στις 19 Φεβρουαρίου και μετά την απολογία του στον ανακριτή, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας κρίνεται προφυλακιστέος και οδηγείται στις φυλακές Τρικάλων.
Η παραπάνω αλαζονεία του ιδιοκτήτη δεν μπορεί να είναι καθόλου τυχαία, δεδομένου ότι κινείται στον χώρο των «γαλάζιων παιδιών», αφού όπως αποκάλυψε ο ίδιος, μελέτες για την αδειοδότηση της επιχείρησης το 2007 είχε υπογράψει ο νυν υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Δημήτρης Παπαστεργίου, όταν εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος μηχανικός.
Παράλληλα με την εργοδοτική αλαζονεία, τα στοιχεία που διαρκώς έρχονται στο προσκήνιο δείχνουν ένα εκρηκτικό μίγμα κρατικών ευθυνών και υποταγής στο καπιταλιστικό κέρδος. Έτσι, είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι το φονικό «εξαφανισμένο» υπόγειο των 400 τ.μ. με τις δεξαμενές δεν είχε δηλωθεί σε κανένα πολεοδομικό σχέδιο από την επιχείρηση, ούτε σε μελέτη πυρασφάλειας, από το 2007 μέχρι σήμερα. Επιπρόσθετα, στην τελευταία μελέτη πυρασφάλειας (Σεπτέμβριος 2025) είχαν εξαφανιστεί και οι δύο μοιραίες υπέργειες δεξαμενές προπανίου, ενώ υπήρχαν στην αμέσως προηγούμενη. Τέλος, η Πυροσβεστική είχε πραγματοποιήσει την τελευταία αυτοψία της μελέτης πυρασφάλειας το 2011, δηλαδή, για 14 χρόνια δεν έκανε καμία νέα αυτοψία στο εργοστάσιο.
Υπό το φως όλων των παραπάνω και της τεράστιας κοινωνικής δυσαρέσκειας που έχει προκαλέσει η υπόθεση και υπό τον φόβο επανάληψης κινήματος τύπου Τεμπών, η κυβέρνηση υποκριτικά σπεύδει να «αποδώσει δικαιοσύνη» για ένα έγκλημα στο οποίο είναι η ίδια συνυπεύθυνη. Έτσι, στις 22 Φεβρουαρίου η Περιφέρεια Θεσσαλίας επιβάλλει προσωρινό «λουκέτο» στο κεντρικό εργοστάσιο στα Τρίκαλα, ενώ την ίδια ώρα ο πρωθυπουργός δηλώνει, στα πλαίσια της εν λόγω υποκρισίας και για να υποβαθμίσει το έγκλημα, ότι «Η Ελλάδα παραμένει σταθερά μεταξύ των τριών ευρωπαϊκών χωρών με τα λιγότερα εργατικά δυστυχήματα στην ΕΕ».
Το συγκεκριμένο συμβάν δεν ήταν ένα «ατυχές γεγονός», αλλά αποτέλεσμα της συνειδητής επιλογής της επιχείρησης να μην επενδύσει στην ασφάλεια για να μειώσει το κόστος παραγωγής, αλλά και του αστικού κρατικού μηχανισμού που προμοτάρει την εργοδοτική-καπιταλιστική ασυδοσία κάνοντας «τα στραβά μάτια». Το εργατικό κίνημα με τις μαζικές του οργανώσεις οφείλει να διεκδικήσει τα εξής:
- Παραδειγματική τιμωρία της εργοδοσίας: πλήρη απόδοση ευθυνών στον ιδιοκτήτη και τα στελέχη της εταιρείας για τις παραλείψεις στα μέτρα ασφαλείας και την αγνόηση των προειδοποιήσεων για διαρροή αερίου.
- Επιβολή εργατικού ελέγχου στα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας σε συνεργασία με ειδικούς, ώστε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να έχουν το δικαίωμα να σταματούν την παραγωγή όταν διαπιστώνουν κίνδυνο.
- Ενίσχυση της επιθεώρησης εργασίας: άμεση στελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών με μόνιμο προσωπικό και τη διενέργεια ουσιαστικών, απροειδοποίητων ελέγχων.
- Κατάργηση των αντεργατικών νόμων: απόσυρση όλων των τελευταίων αντεργατικών νόμων που, απελευθερώνουν την εργοδοτική ασυδοσία.
- Πλήρη στήριξη των οικογενειών των θυμάτων: άμεσα μέτρα οικονομικής και ψυχολογικής στήριξης για τις οικογένειες των πέντε εργατριών που έχασαν τη ζωή τους.
- Κρατικοποίηση με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο στα εργοστάσια της Βιολάντα.
Ορέστης Δούλος