Μεθυσμένος από την επιτυχία του στη Βενεζουέλα, ο Τραμπ πίστεψε ότι οι ίδιες μέθοδοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να εξαναγκάσουν το Ιράν να υποταχθεί. Είτε μια απειλητική ναυτική δύναμη, που θα περικύκλωνε τη χώρα, θα οδηγούσε σε παράδοση, είτε μια σύντομη και αιφνιδιαστική επίθεση εξόντωσης της ηγεσίας θα προκαλούσε αλλαγή καθεστώτος μέσω της ανάδυσης μιας νέας ηγεσίας πρόθυμης να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών (μία «Ντέλσι Ροντρίγκεζ της Τεχεράνης», όπως το έθεσαν κάποιοι).
Αυτό ήταν μια πολύ λανθασμένη εκτίμηση. Ο Τραμπ πιθανότατα πίστεψε τις ίδιες του τις υπερβολές για μία εύκολη νίκη, παρά τις προειδοποιήσεις από την στρατιωτική ηγεσία των ΗΠΑ για το αντίθετο. «Γιατί δεν έχουν υποκύψει;» αναρωτήθηκε, πριν εξαπολύσει ένα κύμα καταστροφής στο Ιράν.
Στην ομιλία του στις 28/2, προέβλεψε έναν πόλεμο τριών ημερών, στον οποίο η ιρανική ηγεσία θα εξαλειφόταν, οδηγώντας τμήματα του καθεστώτος να συμφωνήσουν να συμμορφωθούν με τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ. Αν αυτό δεν συνέβαινε, μια λαϊκή εξέγερση θα παρήγαγε ένα φιλοδυτικό καθεστώς.
Η ανώτατη ηγεσία του Ιράν εξοντώθηκε, αλλά αυτό δεν οδήγησε σε παράδοση ούτε προκλήθηκε λαϊκή εξέγερση. Και τα δύο αυτά σενάρια μπορούσαν να προβλεφθούν πριν την επίθεση. Το καθεστώς κατανοεί ότι πρόκειται για έναν αγώνα επιβίωσης. Δεν εμπιστεύονται τις ΗΠΑ στις διαπραγματεύσεις — απόλυτα δικαιολογημένα — και είχαν προετοιμαστεί για πόλεμο. Είχαν επίσης προετοιμαστεί για μια επίθεση εξόντωσης της ηγεσίας. Ένα «Πρωτόκολλο Αποκεντρωμένης Μωσαϊκής Άμυνας» είχε ενεργοποιηθεί, δίνοντας ευρεία επιχειρησιακή αυτονομία σε τοπικές μονάδες, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας να εξαπολύουν πυραυλικές επιθέσεις, ώστε ο στρατός να μπορεί να συνεχίσει να μάχεται σε περίπτωση μερικής ή ολικής απώλειας των δυνατοτήτων διοίκησης και ελέγχου.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ διαθέτουν τεράστια στρατιωτική ισχύ. Μπορούν να βομβαρδίσουν το Ιράν. Μπορούν να προκαλέσουν εκτεταμένες ζημιές. Εκτός από το ότι σκότωσαν τον Ανώτατο Ηγέτη και μεγάλο μέρος της υπόλοιπης ηγεσίας της χώρας, έχουν σε μεγάλο βαθμό αχρηστεύσει την αεράμυνα, έχουν πλήξει ορισμένους εκτοξευτές πυραύλων, έχουν προκαλέσει σοβαρές ζημιές στο ιρανικό ναυτικό κ.λπ. Αλλά μπορούν να εξαναγκάσουν το Ιράν να υποταχθεί; Αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα.
Το Ιράν απαντά με μαζικά πλήγματα
Όπως είχε προειδοποιήσει, το Ιράν αποφάσισε να πλήξει στόχους σε όλες τις χώρες της περιοχής, ιδιαίτερα τις χώρες του Κόλπου, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας, καθώς και το Ισραήλ. Έχουν πλήξει τόσο στρατιωτικές εγκαταστάσεις (βάσεις και ραντάρ των ΗΠΑ) όσο και υποδομές (λιμάνια, αεροδρόμια), ιδιαίτερα κρίσιμες υποδομές για την οικονομία (διυλιστήρια πετρελαίου, εγκαταστάσεις φυσικού αερίου, κέντρα δεδομένων).
Ο στόχος είναι σαφής. Πρώτον, επιδιώκουν να επιφέρουν τη μέγιστη δυνατή ζημιά σε αυτούς τους συμμάχους των ΗΠΑ, στο σημείο που να ασκήσουν πίεση στην Ουάσινγκτον να τερματίσει την επίθεση κατά του Ιράν, ή ακόμη και να επανεξετάσουν αν αξίζει το κόστος να φιλοξενούν αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στο έδαφός τους.
Οι οικονομίες αυτών των χωρών βασίζονται στη σταθερότητα και την ειρήνη, που εγγυώνται ξένες επενδύσεις, τουρισμό και εξαγωγές ενέργειας. Όλα αυτά πλέον βρίσκονται σε κίνδυνο. Το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ αποτελεί τεράστιο πλήγμα για τη Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν, το Κατάρ, το Ντουμπάι και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Πέρα από αυτό, όμως, το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ στοχεύει στην επιβολή τεράστιου οικονομικού κόστους στους Αμερικανούς για την επιθετικότητά τους. Το 25% του παγκόσμιου θαλάσσιου πετρελαίου μεταφέρεται μέσω αυτής της περιοχής, καθώς και το 20% του παγκόσμιου υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Επιπλέον, το Κατάρ υπέστη πλήγμα στο μεγαλύτερο εργοστάσιο υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) στον κόσμο, αναγκάζοντας το να κλείσει. Το μεγαλύτερο διυλιστήριο πετρελαίου στον κόσμο έχει πληγεί στη Σαουδική Αραβία. Παράλληλα, έχει αρχίσει πλήρης διακοπή της παραγωγής πετρελαίου στο Ιράκ.
Αυτό έχει ήδη επιφέρει μεγάλο αντίκτυπο στις τιμές του πετρελαίου και του αερίου σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ οι μετοχές κινούνται πτωτικά παντού.
Ιδιαίτερα πλήττεται η Ασία. Ενώ η Κίνα έχει αποθηκεύσει μεγάλες ποσότητες πετρελαίου και είναι σε μεγάλο βαθμό ενεργειακά ανεξάρτητη, χώρες όπως η Νότια Κορέα, η Ιαπωνία και η Ταϊβάν εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικά από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής. Οι τιμές των μετοχών στον δείκτη KOSPI της Νότιας Κορέας έχουν υποχωρήσει περισσότερο από 18%, περιλαμβάνοντας μια ρεκόρ πτώση 12% μέσα σε μία ημέρα την περασμένη Τρίτη.
Όμως, ίσως η μεγαλύτερη κρίση που πλησιάζει αφορά την Ευρώπη. Οι τιμές του αερίου στην Ευρώπη έχουν εκτοξευθεί σε επίπεδα υψηλότερα απ’ ό,τι κατά το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022. Η τιμή αναφοράς φυσικού αερίου της Ευρώπης, το ολλανδικό TTF, έχει σχεδόν διπλασιαστεί από λίγο πάνω από 30€ ανά μεγαβατώρα σε πάνω από 60€.
Ένας πόλεμος φθοράς
Μετά το αρχικό σοκ, η σύγκρουση έχει μετατραπεί σε πόλεμο φθοράς ανάμεσα στους πυραύλους και τα drones του Ιράν και τα αμερικανικά συστήματα αναχαίτισης.
Υπάρχει περιορισμένη προμήθεια των πολύ ακριβών πυραύλων που χρησιμοποιούνται στα συστήματα αεράμυνας, ενώ το Ιράν διαθέτει μεγάλο αριθμό πυραύλων διαφορετικών τύπων και σχεδόν απεριόριστη προμήθεια πολύ φθηνών επιθετικών drone. Ένα επιθετικό drone Shahed μπορεί να κοστίζει ακόμη και 20.000 δολάρια, ενώ ένας πύραυλος Patriot έχει τιμή πάνω από 4 εκατομμύρια δολάρια. Αυτή η αναλογία 1 προς 200 οδήγησε έναν ειδικό να σχολιάσει ότι είναι σαν «να εκτοξεύεις Φεράρι για να σταματήσεις ποδήλατα».
Το Ιράν δεν έχει χάσει την ικανότητα να εκτοξεύει πυραύλους αλλά φαίνεται να ακολουθεί μια πολιτική διαφύλαξής τους, ενώ εκτοξεύει τεράστιο αριθμό drone που είναι πολύ πιο δύσκολο να αναχαιτιστούν και εξακολουθούν να μπορούν να προκαλέσουν ζημιές. Μερικές φορές οι πύραυλοι συνοδεύονται από σμήνος drone, υπερφορτώνοντας την ικανότητα των συστημάτων αεράμυνας να πλήττουν τους στόχους τους αποτελεσματικά.
Ήδη, τα κράτη του Κόλπου παραπονιούνται για την εξάντληση των αποθεμάτων και το γεγονός ότι οι ΗΠΑ δεν είναι πολύ πρόθυμες να τα αντικαταστήσουν.
Ο αναλυτής Σουλεϊμάν Αλ-Ακίλι, σε συνέντευξή του στο Αλ Τζαζίρα είπε πως «Η Αμερική μας έχει εγκαταλείψει και έχει επικεντρώσει τα αμυντικά της συστήματα στην προστασία του Ισραήλ, αφήνοντας τα κράτη του Κόλπου που φιλοξενούν τις στρατιωτικές της βάσεις στο έλεος των ιρανικών πυραύλων και drone».
Αυτό είναι ακριβώς το θέμα. Με το να εξαπολύουν επιθέσεις σε όλους τους συμμάχους των ΗΠΑ ταυτόχρονα, οι Ιρανοί τους λένε: «κοιτάξτε, οι ΗΠΑ δεν μπορούν να σας υπερασπιστούν».
«Τα αποθέματα πυρομαχικών των Ηνωμένων Πολιτειών, σε μεσαίο και ανώτερο επίπεδο, δεν ήταν ποτέ υψηλότερα ή καλύτερα», ανήρτησε ο Τραμπ εξοργισμένος στο Τρουθ Σόσιαλ. Το να κάνει τέτοιες υπερβολικές δηλώσεις δείχνει πόσο ανήσυχος είναι. Τα γεγονότα διαψεύδουν τις υπερβολές του και οι ΗΠΑ ακόμη συζητούν τη μεταφορά συστημάτων Patriot και THAAD από τη Νότια Κορέα στη Μέση Ανατολή.
Είναι σαφές ότι, αφού απέτυχαν να ανατρέψουν το καθεστώς, η κυβέρνηση Τραμπ βρίσκεται σε σύγχυση χωρίς εμφανές σχέδιο εξόδου. Αυτός είναι ο κύριος λόγος της επικοινωνιακής σύγχυσης από τη διοίκηση Τραμπ. Τη μία μέρα αυτό είναι μια εκστρατεία τριών ημερών, την επόμενη είναι πόλεμος χωρίς τέλος, τη μια μέρα «όχι στρατεύματα στο έδαφος», την άλλη δεν αποκλείεται κάτι τέτοιο, τη μια μέρα «θέλουν να διαπραγματευτούν», την άλλη «δεν θέλουμε να μιλήσουμε μαζί τους». Τη μια μέρα ο Μάρκο Ρούμπιο λέει ότι επιτέθηκαν γιατί είχαν αποφασίσει να επέμβουν οι Ισραηλινοί και την άλλη λέει ότι δεν είχε πει ποτέ κάτι τέτοιο. Τη μία μέρα ο στόχος είναι η αλλαγή καθεστώτος, την άλλη είναι το πλήγμα στο πυραυλικό σύστημα του Ιράν.
Αυτός είναι ήδη ένας πολύ αντιδημοφιλής πόλεμος στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Το 59% αντιτίθεται σε αυτόν. Δημιουργεί πλέον τεράστιες ρωγμές μέσα στον στη βάση του MAGA (Make America Great Again). Αυτό θα μπορούσε να είναι διαχειρίσιμο αν επρόκειτο για μια σύντομη εκστρατεία που θα οδηγούσε σε αποφασιστική νίκη. Όμως αυτό αποκλείεται.
Ένας από τους λόγους που ο Τραμπ επιδόθηκε σε αυτή την περιπέτεια ήταν ακριβώς για να στηρίξει τα καταρρέοντα ποσοστά αποδοχής του στο εσωτερικό. Καθώς ο πόλεμος θα παρατείνεται και θα αρχίσει να επηρεάζει την οικονομία μέσω της αύξησης των τιμών της ενέργειας, θαμετατρέπεται σε εφιάλτη γι’ αυτόν.
Ευρωπαϊκή αδυναμία
Ο πόλεμος αποκάλυψε επίσης την ανικανότητα των ευρωπαϊκών δυνάμεων, που βρέθηκαν σε μεγάλη σύγχυση. Δεν ρωτήθηκαν ούτε ενημερώθηκαν για την επίθεση. Ο Ιταλός υπουργός Άμυνας ήταν μάλιστα σε διακοπές στο Ντουμπάι εκείνη την περίοδο! Παρ’ όλα αυτά, ο Ντόναλντ Τραμπ απαίτησε τη συνεργασία τους και τη χρήση ευρωπαϊκών στρατιωτικών βάσεων.
Ο Κιρ Στάρμερ προσωποποιεί το αδιέξοδό τους: αρχικά αρνήθηκε να επιτρέψει τη χρήση βάσεων του Ηνωμένου Βασιλείου επικαλούμενος τη «νομιμότητα» της επίθεσης, με το βλέμμα όμως στραμμένο στο εκλογικό του σώμα και στους βουλευτές της παράταξής του. Στη συνέχεια, μέσα σε 24 ώρες, έκανε πλήρη αναδίπλωση. Πλέον δηλώνει ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν συμμετέχει στην επίθεση κατά του Ιράν, αλλά μόνο στην υπεράσπιση των συμμάχων του στην περιοχή, οι οποίοι δέχονται επιθέσεις από το Ιράν. Όμως, προφανώς το Ιράν αντεπιτίθεται επειδή πρώτα δέχθηκε επίθεση από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ!
Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, ο πόλεμος είχε τεράστιο αντίκτυπο στις τιμές χονδρικής του φυσικού αερίου στην Ευρώπη — σε μια ήπειρο που σε μεγάλο βαθμό αποκόπηκε από τις εισαγωγές φθηνού ρωσικού αερίου, οι οποίες αντιπροσώπευαν το 50% της προμήθειάς της πριν από το 2022, κάτι που οδήγησε στην αύξηση της αγοράς του πολύ πιο ακριβού LNG από τις ΗΠΑ. Τη στιγμή που ο πληθωρισμός φαινόταν πως υποχωρούσε ελαφρώς, ήρθε ένα νέο σοκ που θα το πληρώσουν τα εργατικά νοικοκυριά και θα οδηγήσει σε αναζωπύρωση της ταξικής πάλης για την υπεράσπιση του βιοτικού τους επιπέδου.
Η στάση του Πέδρο Σάντσεθ αξίζει ιδιαίτερου σχολιασμού. Αρνήθηκε κατηγορηματικά τη χρήση των από κοινού διαχειριζόμενων στρατιωτικών βάσεων στην Ισπανία για την επίθεση στο Ιράν, κάτι που οδήγησε τον Τραμπ να απειλήσει με «διακοπή όλων των εμπορικών σχέσεων με την Ισπανία». Ο Σάντσεθ είναι επικεφαλής μιας αδύναμης κυβέρνησης συνεργασίας και γνωρίζει ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλής στο εκλογικό του σώμα.
Η θέση του είναι η ίδια με αυτή των ευρωπαϊκών του εταίρων: αμφισβητεί τη νομιμότητα της αμερικανικής επίθεσης. Όμως πρέπει να ειπωθεί ότι είναι ο μόνος που έχει πράγματι λάβει κάποια συγκεκριμένα μέτρα γι’ αυτό.
Παραμένουμε όμως βαθιά σκεπτικιστές για τις πρακτικές συνέπειες της άρνησης του Σάντσεθ. Το ιστορικό του στη Γάζα δεν είναι καλό. Αρχικά είχε πει ότι η Ισπανία μπλόκαρε τις πωλήσεις όπλων στο Ισραήλ, και έπειτα οι δημοσιογράφοι ανακάλυψαν ότι στην πραγματικότητα επρόκειτο απλώς για μη χορήγηση νέων αδειών εξαγωγής όπλων. Έπειτα, υπό τεράστια πίεση της κοινής γνώμης, κήρυξε πραγματικό εμπάργκο στις εξαγωγές όπλων προς το Ισραήλ… αλλά η Ισπανία παρέμεινε ο μεγαλύτερος ευρωπαϊκός εισαγωγέας ισραηλινών όπλων, χρηματοδοτώντας έτσι τη γενοκτονική πολεμική μηχανή του Ισραήλ.
Ενώ ο Σάντσεθ έχει απαγορεύσει τη χρήση των αμερικανικών βάσεων στην Ισπανία για την επίθεση κατά του Ιράν, αυτή η απόφαση άρχισε να ισχύει μόλις το Σάββατο. Οι ΗΠΑ είχαν καταφέρει να χρησιμοποιήσουν τις βάσεις πολύ αποτελεσματικά για τη συγκέντρωση δυνάμεων πριν από την επίθεση. Ήταν αυτό νόμιμο κατά το διεθνές δίκαιο; Νομίζει ο Σάντσεθ ότι απλώς πήγαν στη Μέση Ανατολή για περίπατο;
Τώρα η ισπανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα στείλει στρατιωτική βοήθεια για την άμυνα της Κύπρου. Στην πράξη, λοιπόν, η Ισπανία θα είναι μέρος της ιμπεριαλιστικής στρατιωτικής επίθεσης κατά του Ιράν.
Οι Κούρδοι
Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός προσπαθεί να φτιάξει μία νέα στρατηγική μετά την αποτυχία του αρχικού πλήγματος. Κυκλοφορούν φήμες για μια κουρδική ένοπλη εισβολή στο Ιράν. Αναμφίβολα υπάρχει ισχυρό στοιχείο ευσεβούς πόθου και υπερβολής σε αυτό. Ωστόσο, η Μοσάντ, και πιο πρόσφατα η CIA και ο Τραμπ, επιχειρούν να ωθήσουν τον πόλεμο προς αυτή την κατεύθυνση.
Αυτή την βδομάδα, μια νέα συμμαχία έξι ιρανικών κουρδικών ομάδων που δραστηριοποιούνται στο Ιράν ανακοίνωσε ότι ενοποιούνται και κάλεσαν σε λιποταξίες από τον ιρανικό στρατό. Παράλληλα, ο ίδιος ο Τραμπ είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τους δεξιούς Κούρδους ηγέτες του Ιράκ Μασούντ Μπαρζανί και Μπαφέλ Ταλαμπάνι, προσπαθώντας να τους πείσει να μπουν στον πόλεμο.
Παρά την πίστη τους προς τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, αποδείχθηκαν λιγότερο πρόθυμοι για κάτι τέτοιο — και είναι εύκολο να μαντέψει κανείς γιατί. Οι Ιρανοί έχουν ήδη βομβαρδίσει την Ερμπίλ, και σύντομα οι Κούρδοι θα μπορούσαν να γίνουν στόχοι όχι μόνο του Ιράν, αλλά και παραστρατιωτικών οργανώσεων που ευθυγραμμίζονται με το Ιράν μέσα στο Ιράκ, καθώς και της κυβέρνησης της Τουρκίας, η οποία είναι εξαιρετικά εχθρική προς κάθε κουρδική αποσχιστική τάση.
Είναι αλήθεια ότι, αν υπάρχει ένα μέρος στο Ιράν όπου μια ένοπλη εξέγερση εναντίον του καθεστώτος είναι πιο πιθανή, αυτό είναι οι κουρδικές περιοχές. Από το 2018, κατά τη διάρκεια των επαναλαμβανόμενων εξεγέρσεων ενάντια στο ιρανικό καθεστώς, οι κουρδικές περιοχές βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή. Σε πολλές περιπτώσεις, ένοπλες κουρδικές ομάδες κατάφεραν προσωρινά να απωθήσουν τις δυνάμεις της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Ωστόσο, οι κουρδικές μάζες πάντα αρνούνταν τις κατηγορίες της Ισλαμικής Δημοκρατίας ότι είχαν αυτονομιστικές προθέσεις. Οι προοδευτικοί Κούρδοι εργάτες και νέοι καταλάβαιναν ενστικτωδώς ότι η δύναμη των κινημάτων τους εξαρτιόταν από την ενότητά τους με τους αδελφούς και τις αδελφές τους σε όλο το Ιράν που ήθελαν την πτώση του καθεστώτος.
Είναι σαφές, ωστόσο, ότι η Μοσάντ έχει καλλιεργήσει συνδέσεις με ένοπλες ομάδες, οι οποίες αφήνονται να χειραγωγηθούν από τον αμερικανο-ισραηλινό ιμπεριαλισμό.
Το αν όλα αυτά θα οδηγήσουν κάπου ή όχι απομένει να φανεί, αλλά ήδη μπορούν να γίνουν δύο παρατηρήσεις.
Η πρώτη είναι ότι οι Κούρδοι δεν πρέπει να εμπιστεύονται τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Το 1991, κατά τον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου, ο Τζορτζ Μπους (πρεσβύτερος) κάλεσε τους Κούρδους (και τους σιίτες) να εξεγερθούν εναντίον του Σαντάμ Χουσεΐν. Όταν το έκαναν, οι ΗΠΑ τους εγκατέλειψαν και επέτρεψε τη σφαγή τους. Δεκάδες χιλιάδες σκοτώθηκαν. Πιο πρόσφατα, η Ουάσινγκτον πρόδωσε τους Κούρδους της Ροτζάβα αφού δεν τους χρειαζόταν πια. Τα μαθήματα είναι σαφή. Τα δικαιώματα των καταπιεσμένων εθνών είναι απλώς ψίχουλα στα παζάρια των μεγάλων δυνάμεων.
Η δεύτερη είναι ότι ο τελικός στόχος των ΗΠΑ δεν συμπίπτει πλήρως με αυτόν του Ισραήλ. Οι ΗΠΑ θέλουν ένα συμμορφωμένο καθεστώς στην Τεχεράνη. Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ο Τραμπ για να υποτάξει τη Βενεζουέλα στηρίζονταν σε μαθήματα από την αλλαγή καθεστώτος στο Ιράκ και τη Λιβύη. Στο Ιράν ενδέχεται να παγιδευτούν ακριβώς στο σενάριο που ήθελαν να αποφύγουν.
Η πρόκληση μιας κουρδικής ένοπλης ανταρσίας μπορεί να οδηγήσει σε ένα διαμελισμό της χώρας και την επανάληψη μίας εφιαλτικής κατάστασης όπως αυτή που διαμορφώθηκε στη Λιβύη. Αυτό όμως βολεύει το Ισραήλ, το οποίο θέλει την καταστροφή και τον διαμελισμό του Ιράν και κάθε άλλης χώρας στην περιοχή που μπορεί να αμφισβητήσει τη δύναμή του.
Πρέπει να είμαστε σαφείς. Ποτέ η ελευθερία ή η δημοκρατία δεν ήρθαν ως αποτέλεσμα της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας.
Απερισκεψία
Σαν τζογαδόρος, ο Ντόναλντ Τραμπ προσπαθεί να «ρεφάρει» σπαταλώντας κι άλλα χρήματα σε ένα χαμένο στοίχημα. Δημιουργεί μια ακόμη πιο καταστροφική συγκυρία στην οποία τα συμφέροντα των ΗΠΑ θα υποστούν συντριπτικό πλήγμα.
Ο μαζικός βομβαρδισμός της Τεχεράνης ενίσχυσε τη στήριξη για το καθεστώς. Η δολοφονία του Χαμενεΐ τον μετέτρεψε σε μάρτυρα, ενώ άνοιξε την πόρτα σε έναν διάδοχο που ενδέχεται πλέον να επιθυμεί πραγματικά την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων. Η απερισκεψία στη διαχείριση του κουρδικού ζητήματος απειλεί να εμπλέξει την Τουρκία, ενώ βυθίζει το Ιράκ σε έναν νέο εμφύλιο πόλεμο.
Μαζικές διαδηλώσεις, στα όρια της εξέγερσης, ξέσπασαν στο Μπαχρέιν. Αμερικανικές πρεσβείες αναγκάζονται να κλείσουν σε ολόκληρη την περιοχή. Και ολόκληρη η παγκόσμια οικονομία έχει μπει σε καθοδική δίνη.
Για ποιον λόγο;
Είναι προφανές σε εκατομμύρια ανθρώπους ότι πρόκειται για ζήτημα ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Για πολλούς αυτό συνδέεται με το σκάνδαλο του Τζέφρι Έπσταϊν. Κυβερνιόμαστε από μία τάξη δισεκατομμυριούχων, την «τάξη Έπσταϊν», που δεν διστάζει να διαπράξει οποιαδήποτε φρικαλεότητα εναντίον απλών ανθρώπων στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό. Αυτό προετοιμάζει τη διάλυση του MAGA και μια μαζική στροφή προς τα αριστερά στις Ηνωμένες Πολιτείες και πέρα από αυτές.
Το στοίχημα του Τραμπ με την επίθεση κατά του Ιράν μπορεί να αποβεί καθοριστικός παράγοντας για την αρχή του τέλους της προεδρίας του.
Δεν υπήρξε ποτέ ευκολότερο να εξηγήσουμε ότι πρέπει να οργανωθούμε για να ανατρέψουμε την τάξη των δισεκατομμυριούχων και το ιμπεριαλιστικό καπιταλιστικό τους σύστημα, ώστε η ανθρωπότητα να μπορεί να ζει ειρηνικά σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Λέμε: κάτω τα χέρια από το Ιράν! Κάτω ο αμερικανο-ισραηλινός ιμπεριαλισμός!
Χόρχε Μαρτίν και Μπεν Κάρι
05 Μαρτίου 2026