Στη Συρία προετοιμάζεται μια σφαγή στην κουρδική Ροζάβα. Το ισλαμιστικό καθεστώς, με επικεφαλής τον Άχμεντ αλ-Σαράα (πρώην ηγετικό στέλεχος της Αλ Κάιντα και του ΙSIS, γνωστό ως Τζολάνι) και με τη στήριξη της Δύσης, εξαπέλυσε επίθεση στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας και έχει περικυκλώσει την ιστορική κουρδική πόλη Κομπάνι.
Όταν το καθεστώς Άσαντ κατέρρευσε στα τέλη του 2024, οι δυτικοί ιμπεριαλιστές μίλησαν για μια «ελεύθερη, σταθερή, πλουραλιστική» Συρία υπό το νέο καθεστώς. Ο επικηρυγμένος τρομοκράτης Άχμεντ αλ-Σαράα, ο οποίος ανέβηκε στην εξουσία υπό την προστασία του τουρκικού ιμπεριαλισμού, παρουσιάστηκε ως «μετριοπαθής» ηγέτης. Όπως είχαμε προβλέψει στα άρθρα μας τότε, η άνοδος αυτών των παρανοϊκών τζιχαντιστών στην εξουσία θα οδηγούσε σε αιματηρό εμφύλιο. Παρά τις διακηρύξεις περί «ενωμένης Συρίας», το νέο καθεστώς προχώρησε σε σφαγές χιλιάδων Αλαουιτών και Δρούζων. Η επίθεση ενάντια στην κουρδική SDF είναι η φυσική κατάληξη αυτής της πορείας.
Ο ρόλος Τουρκίας και ΗΠΑ
Ο Ερντογάν βλέπει τους Κούρδους ως εσωτερικό εχθρό και εμπόδιο στο όραμά του για μια «μεγάλη Τουρκία». Η HTS (οργάνωση του αλ-Σαράα), καθοδηγούμενη από την Άγκυρα, πήρε την εντολή να συντρίψει τη Ροζάβα – μια αυτόνομη κουρδική κρατική οντότητα στα σύνορά του. Αυτό βέβαια δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ.
Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, αφού χρησιμοποίησε τους Κούρδους των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) ως πιόνια στον εμφύλιο πόλεμο ενάντια στον Άσαντ, τους εγκαταλείπει κυνικά. Σύμφωνα με την Ουάσιγκτον, η ανάγκη για τις SDF στη Συρία, έχει «εκπνεύσει». Οι ενέργειες του αμερικανικού ιμπεριαλισμού μέσα σε αυτά τα γεγονότα αναδεικνύουν τον κυνισμό του, ωστόσο δεν θα έπρεπε να προκαλούν έκπληξη σε κανέναν. Όπως είχε γράψει ο Λένιν: «Τα ιμπεριαλιστικά κράτη χρησιμοποιούν τα εθνικά κινήματα των μικρών λαών ως διαπραγματευτικά χαρτιά, ως ψιλά ρέστα, στον αγώνα τους ενάντια σε αντίπαλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις».
Τα σοβαρά λάθη της κουρδικής ηγεσίας
Η ευθύνη για τη σημερινή καταστροφή βαραίνει την ηγεσία των Κούρδων. Το PKK (Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν), διεξήγαγε τον κουρδικό αγώνα ως καθαρά εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα χωρίς μια επεξεργασμένη διεθνιστική ταξική πολιτική και, ακόμα χειρότερα, στράφηκε στη συμμαχία με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Αυτό απομόνωσε το κουρδικό κίνημα από την εργατική τάξη της περιοχής που μισεί τον δυτικό ιμπεριαλισμό.
Η μόνη διέξοδος από αυτό το αντιδραστικό τέλμα είναι μία δραστική αλλαγή πορείας, με την αναγνώριση ότι ο αγώνας για μια κουρδική πατρίδα δεν μπορεί να λυθεί στη βάση ενός εθνικού στρατιωτικού αγώνα με συμμάχους τους ιμπεριαλιστές «φίλους». Μπορεί να γίνει πραγματικότητα με τη ρήξη με τον ιμπεριαλισμό και με τη διεξαγωγή ενός επαναστατικού αγώνα, κουρδικών και μη κουρδικών μαζών, για την ανατροπή του Ερντογάν στην Τουρκία και των ισλαμιστών στη Συρία, μαζί με το σάπιο σύστημά τους. Αυτό θα άνοιγε τον δρόμο για την ανατροπή του ενός αντιδραστικού καθεστώτος μετά το άλλο σε ολόκληρη την περιοχή και την προοπτική για μια σοσιαλιστική ομοσπονδία σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Βίκτορ Μάρεϊ Βέντσο
Μετάφραση – σύνοψη: Η.Κ.