Οι φοιτητικές εκλογές της 13ης Μάη αποτελούν μια σημαντική πολιτική μάχη. Διεξάγονται σε μια περίοδο ολομέτωπης επίθεσης ενάντια στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση με αποκορύφωμα τις διαγραφές όσων φοιτητών έχουν υπερβεί τα ν+2 έτη φοίτησης. Διεξάγονται σε συνθήκες διαρκών επιθέσεων στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων και περίοδο όξυνσης των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων και πολέμων. Με λίγα λόγια διεξάγονται σε μία περίοδο ιστορικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες το πρώτο καθήκον των φοιτητών και των φοιτητριών είναι να μαυρίσουν τη ΔΑΠ, την παράταξη που στηρίζει όλες τις αντιεκπαιδευτικές και αντεργατικές μεταρρυθμίσεις μέσα στους Φοιτητικούς Συλλόγους (ΦΣ).
Σε αυτές τις εκλογές πρέπει επίσης να διατηρηθεί η ιστορική κατάκτηση της πρωτιάς της Αριστεράς στα πανεπιστήμια, κάτι που επιτεύχθηκε πριν από 4 χρόνια μετά από 35 χρόνια πρωτοκαθεδρίας της ΔΑΠ. Αυτή η πρωτιά είναι προϋπόθεση για ζωντανούς και μαχητικούς ΦΣ καθώς και για την προετοιμασία νέων νικηφόρων αγώνων. Πρέπει λοιπόν να ενισχυθούν οι δυνάμεις που αγωνίστηκαν ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης και τις διαγραφές φοιτητών. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό. Για να είναι νικηφόροι οι επερχόμενοι αγώνες πρέπει να βγάλουμε τα απαραίτητα συμπεράσματα από τα αίτια των ηττών του φοιτητικού κινήματος κατά το παρελθόν και να διορθώσουμε τις όποιες αδυναμίες και λάθη.
Ο βασικός λόγος για τον οποίο το φοιτητικό κίνημα δεν έχει καταφέρει να σημειώσει σημαντικές νίκες τα τελευταία 15 χρόνια είναι διότι δεν έχει καταφέρει να συνδεθεί με πλατύτερα στρώματα της κοινωνίας και ιδιαίτερα με το εργατικό κίνημα, τη δύναμη εκείνη που είναι ικανή να παραλύσει την οικονομία και τα κέρδη των αφεντικών της κυβέρνησης. Τη βασική ευθύνη που ένα τέτοιο μέτωπο φοιτητών και εργαζόμενων δεν έχει γίνει πραγματικότητα φέρουν οι χρεοκοπημένες ηγεσίες του εργατικού κινήματος. Ωστόσο, οι ηγεσίες της φοιτητικής Αριστεράς φέρουν επίσης μεγάλες ευθύνες.
Οι αριστερές παρατάξεις
Οι βασικές αριστερές παρατάξεις (ΠΚΣ και ΕΑΑΚ), στους κρίσιμους αγώνες του φοιτητικού κινήματος, όχι μόνο δεν έκαναν σοβαρές προσπάθειες για συντονισμό με το εργατικό κίνημα ξεκινώντας από τους εργαζομένους στα πανεπιστήμια και τα σχολεία, αλλά δεν προχώρησαν σε κανένα σοβαρό δημοκρατικό συντονισμό του ίδιου του φοιτητικού κινήματος.
Παρά το γεγονός ότι η ΠΚΣ (ΚΝΕ) έχει αναδειχθεί σε πρώτη δύναμη πανελλαδικά δεν υπήρξε καμία ουσιαστική προσπάθεια κλιμάκωσης των αγώνων και είμαστε αντιμέτωποι με μια σειρά ηττών. Η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων και οι διαγραφές των φοιτητών αποδεικνύουν τα όρια μιας τακτικής που βασίζεται σε αποσπασματικές κινητοποιήσεις.
Αντί για στοιχειώδη συντονισμό και ενότητα των αριστερών παρατάξεων είχαμε διάσπαση, ξεχωριστά συντονιστικά αγώνα και κορύφωση της αντιπαράθεσης με εκφυλιστικές πρακτικές φυσικής βίας. Αυτά τα εκφυλιστικά φαινόμενα, έχουν διαχρονικά λειτουργήσει διαλυτικά για τις συγκεντρώσεις και τη μαζικότητα του φοιτητικού κινήματος και της συμμετοχής των φοιτητών σε διαδικασίες των ΦΣ, όπως οι Γενικές Συνελεύσεις (ΓΣ).
Τα συντονιστικά καταλήψεων δεν ήταν παρά διευρυμένα συντονιστικά παρατάξεων. Η συμμετοχή σε αυτά δεν ήταν αντιπροσωπευτική αλλά πρωτοβουλιακή. Αυτό υποτίθεται ότι θα εξασφάλιζε την «αμεσοδημοκρατική» λειτουργία τους. Στην πραγματικότητα δεν μπορεί να υπάρξει αμεσοδημοκρατική διαδικασία που θα συμπεριλάβει τους δεκάδες χιλιάδες φοιτητές που συμμετέχουν στο κίνημα. Τα συντονιστικά μπορούν να λειτουργήσουν δημοκρατικά μόνο στη βάση εκλεγμένων και ανακλητών αντιπροσώπων από τις ΓΣ των ΦΣ.
Επιπρόσθετα, τα αιτήματα που κυριαρχούν στη φοιτητική Αριστερά είναι αιτήματα για επιμέρους διεκδικήσεις. Παρότι το φοιτητικό κίνημα πρέπει να αγωνίζεται για την κάθε μικρή κατάκτηση, δεν πρέπει να έχει αυταπάτες για το γεγονός ότι, στην εποχή της ιστορικής κρίσης του συστήματος, ο αγώνας για την παραμικρή επιμέρους διεκδίκηση συνδέεται στενά με τον αγώνα ενάντια στην πηγή του προβλήματος, δηλαδή το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Το φοιτητικό κίνημα δεν μπορεί να παλεύει για ένα «ιδανικό» δημόσιο πανεπιστήμιο σε συνθήκες όξυνσης της φτώχειας, της προσφυγιάς, των πολέμων και όλων των άλλων συμπτωμάτων παρακμής του συστήματος. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος που βάζει τα κέρδη πάνω από τις ανάγκες της κοινωνίας. Έτσι χρειάζεται ο κοινός αγώνας με το εργατικό κίνημα για την ανατροπή αυτού του συστήματος και την ανάδειξη μιας επαναστατικής–σοσιαλιστικής λύσης εξουσίας.
Καλούμε κάθε φοιτητή και φοιτήτρια να ψηφίσει την Επαναστατική Κομμουνιστική Κίνηση αλλά πάνω απ’ όλα να παλέψει μαζί μας, σε κοινό συντονισμό με φοιτητές επαναστάτες κομμουνιστές και κομμουνίστριες από δεκάδες χώρες του πλανήτη μέσα από τις γραμμές της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Διεθνούς και του ελληνικού της τμήματος, για να γίνουν πλειοψηφία μέσα στο φοιτητικό κίνημα οι γνήσιες κομμουνιστικές ιδέες και θέσεις που έχουν διαστρεβλωθεί και δυσφημιστεί από τον σταλινισμό.
Χρήστος Ελευθεριάνος, φοιτητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο