Έναν χρόνο μετά την εκλογή του, ο Τραμπ υφίσταται έντονη πολιτική φθορά. Tο σκάνδαλο Έπσταϊν, το οποίο αφορά κύκλωμα σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων από πλούσιους και ισχυρούς, λειτουργεί ως καταλύτης.
‘Όπως έχουμε εξηγήσει, η εκλογική απήχηση του Τραμπ βασίστηκε στη συσσωρευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια μετά από δεκαετίες οικονομικής στασιμότητας, αύξησης των ανισοτήτων και διάρρηξης της εμπιστοσύνης προς το πολιτικό κατεστημένο. Ο Τραμπ εμφανίστηκε ως εκφραστής ενός αντισυστημικού λόγου, ικανού να συσπειρώσει ένα ετερόκλητο μπλοκ υποστήριξης, κυρίως ανάμεσα σε τμήματα της εργατικής τάξης και των μικροαστικών στρωμάτων.
Η υπόθεση Έπσταϊν, ωστόσο, ανέδειξε με έναν οξύ τρόπο τα όρια αυτής της εικόνας. Η πορεία του Έπσταϊν, από εκπαιδευτικός σε άτομο με στενές διασυνδέσεις με αστούς πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες διεθνούς εμβέλειας, και η προκλητική επιείκεια που έτυχε από τη Δικαιοσύνη, ενίσχυσαν την πεποίθηση ότι υπάρχει μια διακριτή, «αυτοπροστατευόμενη» ελίτ με πρόσβαση σε μηχανισμούς ατιμωρησίας. Η συστηματική κακοποίηση ανηλίκων και η αδυναμία του κράτους να τιμωρήσει αποτελεσματικά τους εμπλεκόμενους αποτέλεσαν για πολλούς απόδειξη της επιλεκτικής λειτουργίας των θεσμών.
Η αντιφατική στάση του Τραμπ απέναντι στο σκάνδαλο (από υποσχέσεις πλήρους διαφάνειας έως την αναδίπλωση και την επιλεκτική δημοσιοποίηση πληροφοριών) υπονόμευσε την εικόνα του ως «αντισυστημικού». Σε ολοένα και περισσότερους πολίτες, η θέση του φάνηκε να συγκλίνει με εκείνη της λεγόμενης «τάξης του Έπσταϊν», δηλαδή ενός δικτύου οικονομικά ισχυρών που διατηρεί την κοινωνική και πολιτική του επιρροή ανεξαρτήτως θεσμικού ελέγχου.
Γενικότερα, η «υπόθεση Έπσταϊν» λειτουργεί ως μια μικρογραφία της ευρύτερης κρίσης του σύγχρονου καπιταλισμού: απονομιμοποίηση των θεσμών, όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και ενίσχυση μιας διάχυτης πεποίθησης ότι το σύστημα λειτουργεί υπέρ μιας πολύ μικρής μειοψηφίας.
Έτσι, η σταδιακή απώλεια της εμπιστοσύνης προς τον Τραμπ δεν οφείλεται, μόνο στις προσωπικές του επιλογές, αλλά εντάσσεται σε μια συνολικότερη διαδικασία πολιτικής απογοήτευσης και αναζήτησης εναλλακτικών πολιτικών λύσεων. Αυτό αναπόφευκτα προετοιμάζει μια απότομη στροφή του «πολιτικού εκκρεμούς» της κοινωνίας των ΗΠΑ προς τ’ αριστερά, η οποία θα φέρει στο προσκήνιο αποφασιστικά τις ιδέες και το πρόγραμμα του κομμουνισμού.
Τζακ Χαλίνσκι
Μετάφραση από την ιστοσελίδα www.marxist.com: Αλκίνοος Νάτσης