Η υπόθεση των υπό κατάληψη Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας έχει επανέλθει δυναμικά στο προσκήνιο λόγω της πρόθεσης των αρχών να προχωρήσουν σε εκκένωση ενός ιστορικού χώρου κατοικίας και αγώνα. Τα Προσφυγικά δεν αποτελούν απλώς κτήρια προς αξιοποίηση, αλλά έναν ζωντανό κοινωνικό χώρο, όπου διαμένουν πρόσφυγες, άνεργοι και άνθρωποι που έχουν οικοδομήσει κοινότητες αλληλεγγύης σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Η επιχείρηση εκκένωσης εντάσσεται σε μια ευρύτερη πολιτική εκδίωξης των φτωχότερων στρωμάτων από το κέντρο της πόλης και εμπορευματοποίησης του αστικού χώρου.
Απέναντι σε αυτή την απειλή, οι πρώτες κινητοποιήσεις υπήρξαν άμεσες και αποφασιστικές. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η πολύ μεγάλη απεργία πείνας του Αριστοτέλη Χατζή, κατοίκου των Προσφυγικών, που με το σώμα του θέτει το ζήτημα της επιβίωσης και αξιοπρέπειας των κατοίκων. Η πράξη αυτή δεν είναι μια μεμονωμένη διαμαρτυρία αλλά ένα κάλεσμα προς ολόκληρη την κοινωνία να σταθεί στο πλευρό των Προσφυγικών. Παράλληλα, στην πορεία αλληλεγγύης στις 14 Μαρτίου υπήρξε σημαντική συμμετοχή, αποδεικνύοντας το κοινωνικό έρεισμα για την υπεράσπιση των Προσφυγικών. Εργαζόμενοι, νεολαία και συλλογικότητες έστειλαν μήνυμα αντίστασης στις εκκενώσεις και την καταστολή.
Θα πρέπει να τονίσουμε ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες έχουν δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση! Η εκκένωση των Προσφυγικών, η εκδίωξή τους και η μεταφορά τους σε κέντρα–στρατόπεδα θα τους οδηγήσει μόνο σε εξαθλίωση και απομόνωση. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι ένα πρόβλημα προς διαχείριση, αλλά κομμάτι της κοινωνίας και της εργατικής τάξης.
Οποιαδήποτε βελτίωση των συνθηκών σε αυτά τα κτήρια μπορεί και πρέπει να γίνει με κρατικές δαπάνες, οι οποίες έτσι κι αλλιώς αποτελούν χρήματα των ίδιων και των συναδέλφων τους, εργαζόμενων φορολογούμενων, και με την επίβλεψη των ίδιων των κατοίκων τους. Μόνο έτσι μπορεί να διασφαλιστεί ότι οι ανάγκες των προσφύγων για καλύτερη διαβίωση θα μπουν πάνω από τα επιχειρηματικά συμφέροντα των εργολάβων.
Η υπεράσπιση των Προσφυγικών της Αλεξάνδρας είναι μέρος ενός ευρύτερου αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, την καταστολή και τον εκτοπισμό των φτωχών από τις πόλεις. Η αλληλεγγύη που εκδηλώνεται πρέπει να ενισχυθεί και να πάρει πιο οργανωμένη μορφή. Μόνο μέσα από τη συλλογική δράση και την ενότητα προσφύγων και εργαζομένων μπορούμε να αποτρέψουμε τις εκκενώσεις και να διεκδικήσουμε μια κοινωνία όπου η στέγη και η αξιοπρέπεια θα είναι δικαίωμα για όλους. Τέλος, γενικότερα, θα πρέπει να διεκδικήσουμε την ανέγερση νέων εργατικών κατοικιών από το κράτος ώστε να εξασφαλιστεί η στέγαση αστέγων, χαμηλόμισθων και ανέργων.
Χρήστος Ελευθεριάνος