Ταυτότητα

Θεμελιώδεις Ιδέες

Συχνές Ερωτήσεις

Επικοινωνία

ΑρχικήΕπικαιρότηταΔιεθνήΙράν - Η ανυπακοή συνεχίζεται - Μέρος Β΄

Αγωνίσου μαζί μας!

Η Επαναστατική Κομμουνιστική Οργάνωση, το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Μαρξιστικής Τάσης (IMT), χρειάζεται τη δική σου ενεργή στήριξη στον αγώνα της υπεράσπισης και διάδοσης των επαναστατικών σοσιαλιστικών ιδεών.

Ενίσχυσε οικονομικά τον αγώνα μας!

Ιράν – Η ανυπακοή συνεχίζεται – Μέρος Β΄

Διαδήλωση στην Τεχεράνη, 9 Ιούλη.  Ένας σύντροφος από την Ιρανική Μαρξιστική Τάση που εκδίδει την εφημερίδα «Μillitant» μας έγραψε σήμερα.
«Μερικές χιλιάδες διαδηλωτών, παρά τις αυστηρές προειδοποιήσεις και επιθέσεις της αστυνομίας κατέβηκαν στον δρόμο. Η συμμετοχή νέων γυναικών ήταν αξιοσημείωτη. Οι συγκεντρωμένοι γύρω από το πανεπιστήμιο της Τεχεράνης φώναζαν: θάνατος στον Χαμενεϊ , Θάνατος στον δικτάτορα κ.α. Ωστόσο η συμμετοχή των εργατών δεν ήταν μεγάλη. Υπήρχαν κύρια φοιτητές και νεολαίοι. Ο Μουσαβί και οι Μεταρρυθμιστές δεν έπαιξαν ρόλο σε αυτή την πορεία που ήταν εντελώς αυθόρμητη,  ακούστηκαν όμως συνθήματα υπέρ του Μουσαβί.»

Ένα σημαντικό στοιχείο αυτής της διαδήλωσης λοιπόν ήταν το γεγονός ότι δεν συμμετείχαν καθόλου οι ηγέτες της αντιπολίτευσης. Ο κύριος Μουσαβί, ο οποίος ισχυρίζεται ότι νίκησε στις εκλογές, ο Μεχντί Καρούμπι και ο  πρώην πρόεδρος Μοχάμεντ Χατάμι συμφώνησαν να συνεχίσουν τις διαμαρτυρίες τους με «νόμιμα» μέσα,  και να προχωρήσουν σε διαδήλωση μόνο αν τους επιτραπεί από τις αρχές. Εφόσον αυτό δεν πρόκειται ποτέ να γίνει,  οι κύριοι αυτοί λάμπουν δια της απουσίας τους! Το κίνημα όμως έχει μία δικιά του λογική και δυναμική.  Δεν οργανώνεται από κάποιον κι έτσι η απουσία των Μεταρρυθμιστών ηγετών δεν το επηρεάζει σημαντικά..

Καταστολή

Ένα άρθρο στους «ΝΥ Τimes»  γράφει. « Η μάζα των διαδηλωτών είναι πολύ μεγάλη για να περιοριστεί. Η αστυνομία τρέχει πάνω κάτω δέρνοντας τους διαδηλωτές, όμως το πλήθος ίσα που κινείται»

« Υπήρχαν τέτοιες σκηνές σε όλη την πόλη, αν και οι κύριες αψιμαχίες  εκτυλίχτηκαν στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης.. Η αστυνομία έριξε δακρυγόνα στην πλατεία Λατέχ. Όσο έπεφτε η νύχτα τόσο οι συγκρούσεις γίνονταν πιο άγριες.  Ο αέρας γέμισε με πυκνό καπνό και οι «Μπασίτζ» και η αστυνομία κατάκλεισαν τους δρόμους. Σύμφωνα με μάρτυρες η αστυνομία δεν πυροβόλησε τους διαδηλωτές. Δεν ήταν ξεκάθαρο πόσοι συνελήφθησαν ή τραυματίστηκαν. Η πιο άγρια καταστολή συντελείται από τους γκάνγκστερ «Μπασίτζ» και  τους προβοκάτορες με τα πολιτικά. Το άρθρο των ΝΥΤ γράφει:

« Ένας άντρας με κοστούμι ακινητοποίησε ένα άτομο με κάμερα και χρησιμοποιώντας ένα ρόπαλο τον έδειρε μέχρι που το ρόπαλο έσπασε. Μία μεσήλικη γυναίκα τρέχει ανάμεσα στο πλήθος, τα ρούχα της είναι γεμάτα αίμα. Οι διαδηλωτές πετούν πέτρες στην αστυνομία.»

« Ένας μάρτυρας είπε ότι υπήρχε η αίσθηση της ενότητας και της αλληλεγγύης  που δυνάμωνε όσο δυνάμωνε η καταστολή. Μία γυναίκα 55 ετών που διαδήλωνε δήλωσε : Αυτό είναι το Ιράν, είμαστε όλοι ενωμένοι»

« Πολλοί μέσα στο πλήθος έκαναν το σήμα της νίκης. Αν και πολλές φορές προσπάθησαν να σώσουν άοπλες γυναίκες από «Μπασίτζ» που τις ξυλοφόρτωναν , οι διαδηλωτές έκαναν μια ειρηνική πορεία.» 

Οι μάζες δεν φαίνονται πλέον να ανέχονται την τρομοκρατία από τους «Μπασίτζ». Κάποιοι μάλιστα νιώθουν έτοιμοι να τους αντιμετωπίσουν. Το άρθρο αναφέρει ότι το πλήθος επιτέθηκε στους «Μπασίτζ».

« Πες στον κόσμο τι συμβαίνει εδώ» φώναξε ένας φοιτητής  στον δημοσιογράφο των “ΝΥ Τimes».  « Αυτή είναι η επανάσταση μας δεν θα το βάλουμε κάτω, θέλουμε δημοκρατία.»

Προοπτικές

Σε ένα πρόσφατο άρθρο μου έγραφα:

«Αυτό του οποίου γίναμε μάρτυρες τις τελευταίες δύο εβδομάδες είναι μόνο η πρώτη πράξη στο επαναστατικό έργο. Είναι ένα σενάριο, που είναι πολύ οικείο σε όλους τους μελετητές της ιστορίας των επαναστάσεων. Στην αρχή κάθε επανάστασης, όταν η εργατική τάξη δεν παίζει τον ηγετικό ρόλο, αλλά  διαχέεται μέσα στις «μάζες», οι τελευταίες κουβαλούν τις προκαταλήψεις τους μέσα στο κίνημα, δημιουργώντας μια φάση «δημοκρατικών αυταπατών». Αυτή είναι μια απόλυτα αναπόφευκτη φάση στην Ιρανική Επανάσταση, όπως ήταν η Φεβρουαριανή Επανάσταση στη Ρωσία, ο Απρίλης του 1931 στην Ισπανία και ακόμα, οι πρώτοι 18 μήνες της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης

«Σε μια περίοδο «δημοκρατικών αυταπατών» η ισχυρή ώθηση του μαζικού κινήματος δημιουργεί την ιδέα ότι η νίκη είναι εν όψη. Το κάθε τι μοιάζει δυνατό και η εξελικτική διαδικασία μοιάζει πολύ απλή.  Υπάρχουν φυσιολογικά μεγάλες αυταπάτες για τους «δημοκρατικούς» ηγέτες. Αυτό έγινε πολύ ξεκάθαρο χθες, από τον νεαρό Ιρανό σπουδαστή που παρενέβη στην ομιλία μου. Θα είναι αναγκαίο το κίνημα να περάσει μέσα από μια περίοδο μεγάλων δυσκολιών, ηττών και βασάνων, πριν να δεχθεί την επίπονη εκπαίδευση των γεγονότων, που τελικά θα του επιβάλουν να αφήσει πίσω τις αυταπάτες του.»

Οι γεμάτες αυτοθυσία διαδηλώσεις της Τρίτης είναι μία ένδειξη  του ότι το επαναστατικό πνεύμα δεν έχει λυγίσει. Λόγω του κενού που υπάρχει στην ηγεσία, το κίνημα αναπόφευκτα θα υποχωρήσει, μόνο για να επανέλθει με μία μεγαλύτερη ορμή. Η βασική αδυναμία του κινήματος σε αυτή τη φάση είναι η μικρή συμμετοχή της εργατικής τάξης σε αυτό.

Δεν έχουμε αμφιβολία ότι ο επόμενος γύρος (ο οποίος είναι αναπόφευκτος) θα συμβεί σε ένα ανώτερο επίπεδο και ότι το επαναστατικό πνεύμα που υπάρχει ανάμεσα στους φοιτητές θα εκφραστεί στα εργοστάσια και τις φτωχογειτονιές, όπως έγινε στη Ρωσία το 1905. Το Ιρανικό αντίστοιχο του 1905 προετοιμάζεται .  Όταν σημάνει η ώρα, θα σειστεί ο κόσμος!

Λονδίνο 10 Ιούλη 2009

Πρόσφατα Άρθρα

Σχετικά άρθρα