Το κείμενο των Ραλφ Λι (1) και Τεντ Γκραντ (2) που ακολουθεί το δημοσιεύουμε με αφορμή τη συμπλήρωση 90 χρόνων από την κορύφωση της Ισπανικής Επανάστασης (1931-1939), τον Ιούλιο του 1936. Αυτός ήταν ο μήνας στον οποίο η αντίσταση των Ισπανών εργατών στο φασιστικό πραξικόπημα του στρατηγού, Φρανθίσκο Φράνκο, μετέτρεψε την πανεθνική πολιτική κρίση σε ανοιχτή σοσιαλιστική επανάσταση. Οι εργάτες πήραν τα όπλα και άρχισαν να λειτουργούν τα εργοστάσια σε καθεστώς εργατικού ελέγχου και αυτοδιαχείρισης. Μαζί με τους φτωχούς αγρότες κολεκτιβοποίησαν τη γη και δημιούργησαν στοιχεία δυαδικής εξουσίας (πολιτοφυλακές, εργατικές επιτροπές).
Το κείμενο γράφτηκε το δίμηνο Μαΐου-Ιουνίου 1938 και αποτελούσε τον πρόλογο σε μια μπροσούρα που εξέδωσε τότε η Εργατική Διεθνιστική Ένωση (WIL) στη Βρετανία και περιείχε το κείμενο του Λέον Τρότσκι για την Ισπανική Επανάσταση, με τίτλο «Μαθήματα από την Ισπανία – Η Τελευταία Προειδοποίηση». Αυτό το κείμενο του Τρότσκι είχε γραφτεί στο Μεξικό, στις 17 Δεκεμβρίου 1937, και είναι ίσως το κορυφαίο και πιο συμπυκνωμένο του κείμενο σχετικά την Ισπανική Επανάσταση. Ολόκληρο μπορείτε να το βρείτε στην ιστοσελίδα μας στην ακόλουθη διεύθυνση: https://marxismos.com/mathimata-ispania-teleutaia-proeidopoiisi/
Η βρετανική τροτσκιστική οργάνωση WIL, της οποίας ηγέτες ήταν οι δύο συγγραφείς του προλόγου, υπήρξε η ιστορική μήτρα της σημερινής Επαναστατικής Κομμουνιστικής Διεθνούς (RCI) και ο κορμός του κατοπινού RCP (Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα), του ισχυρότερου ευρωπαϊκού τμήματος της Τετάρτης Διεθνούς στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο πρόλογος στο κείμενο του Τρότσκι που είχε εκδώσει η WIL έχει μια ιδιαίτερη σημασία για την ιστορία του βρετανικού και διεθνούς τροτσκισμού. Ο ίδιος ο Τρότσκι διάβασε τον συγκεκριμένο πρόλογο και στις 29 Ιουνίου 1938 έστειλε μια επιστολή προς τα μέλη της WIL, στην οποία μεταξύ άλλων έγραφε: «Έλαβα την έκδοσή σας για την μπροσούρα μου για την Ισπανία με την εξαιρετική σας εισαγωγή».
Η επιστολή αυτή του Τρότσκι προς τη WIL (29 Ιουνίου 1938) έχει τεράστια πολιτική και ηθική σημασία για τη RCI, καθώς ανατρέπει ένα ιστορικό ψεύδος δεκαετιών. Εκείνη την περίοδο, ο Τζέιμς Κάνον και η ηγεσία της Τετάρτης Διεθνούς παρουσίαζαν τη WIL ως μια ομάδα «ανεύθυνων σεχταριστών» οι οποίοι αρνούνταν να ενωθούν με το θνησιγενές επίσημο βρετανικό τμήμα της Διεθνούς. Ωστόσο, στην επιστολή του, ο ίδιος ο Τρότσκι χαιρετίζει θερμά τη WIL, εξάρει τον πρόλογο των Λι και Γκραντ και τους προτρέπει να συνεχίσουν την ανεξάρτητη εκδοτική τους δραστηριότητα.
Όμως, αυτή η επιστολή «θάφτηκε» σκόπιμα από τους επικεφαλής της Τετάρτης Διεθνούς, οι οποίοι δεν τη δημοσίευσαν ποτέ στα «Άπαντα» του Τρότσκι, αποδεικνύοντας ότι ο πολιτικός εκφυλισμός της ηγεσίας της Διεθνούς είχε ήδη ξεκινήσει. Η τυχαία ανακάλυψη της επιστολής του Τρότσκι, μόλις το 2018, στις ΗΠΑ, αποτελεί ιστορική δικαίωση για τον Τεντ Γκραντ και ουσιαστικά συνιστά το πολιτικό πιστοποιητικό γέννησης της RCI.
Μετάφραση: Νίκος Σέντης, Σταμάτης Καραγιαννόπουλος
Εισαγωγή – πολιτική επιμέλεια (συμπεριλαμβανομένων σημειώσεων και ενδιάμεσων τίτλων): Σταμάτης Καραγιαννόπουλος
Γλωσσική επιμέλεια μετάφρασης: Αλέξανδρος Αρβανιτάς
Κάτω από τον μανδύα της αγκιτάτσιας περί «ειρηνικής συμμαχίας», το Λαϊκό Μέτωπο (3) της Βρετανίας κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα, μπαίνοντας στον πολιτικό στίβο. Οι Φιλελεύθεροι στήνουν τα αυτιά τους με προσοχή, οι επικεφαλής του Εργατικού Κόμματος εναντιώνονται σφόδρα και το Κομμουνιστικό Κόμμα, ο καθοδηγητής αυτής της αγκιτάτσιας, χρησιμοποιεί κάθε πόρο στη διάθεσή του, προκειμένου να φέρει το Λαϊκό Μέτωπο στη ζωή. Τώρα, είναι επιτακτική ανάγκη για τους Βρετανούς εργάτες να βγάλουν συμπεράσματα από τα γεγονότα στην Ισπανία, να εξετάσουν την εμπειρία του Λαϊκού Μετώπου, όπως αυτό εμφανίζεται στην πράξη στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, ώστε να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα του αύριο.
[Οι εκτιμήσεις του Τρότσκι και ο ρόλος του Λαϊκού Μετώπου]
Ο Λέον Τρότσκι, σε μια σειρά άρθρων και κειμένων του για την κατάσταση στην Ισπανία, με συνέπεια έδειχνε τον δρόμο που πρέπει να διαβούν οι μάζες, προκειμένου να νικηθεί ο φασισμός, [και] καλούσε επίμονα τον μόνο καθοδηγητή κατά μήκος αυτού του δρόμου, το Επαναστατικό Εργατικό Κόμμα, να λάβει τη θέση του στην κεφαλή των αφυπνισμένων ισπανικών μαζών. Ο Τρότσκι στην μπροσούρα του «Η Επανάσταση στην Ισπανία», γραμμένη το 1931, καταλήγει με τα εξής λόγια: «Για μια επιτυχημένη επίλυση όλων αυτών των καθηκόντων χρειάζονται τρεις όροι: ένα κόμμα, άλλη μία φορά ένα κόμμα και ξανά ένα κόμμα». Οι όροι για τη νίκη των εργατών έναντι της αντίδρασης, οι οποίοι συνοψίζονται επιγραμματικά κατ’ αυτόν τον τρόπο, παραμένουν ακόμη ανεκπλήρωτοι: αυτό είναι το μάθημα που πρέπει να εμπεδωθεί στη συνείδηση της εργατικής τάξης στη Βρετανία, όπως και στην Ισπανία.
Καθώς οι Ισπανοί φασίστες προετοιμάζονταν ανοιχτά, με βοήθεια από το εξωτερικό, να «χτυπήσουν», η κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου απέτυχε εμφανώς να κάνει την απαιτούμενη προετοιμασία στον αντίποδα, η οποία θα είχε καταστρέψει τον εχθρό γρήγορα και εύκολα. Ο στρατός παραδόθηκε ανενόχλητα στα χέρια των αντιδραστικών. Κάτω από τη μύτη της κυβέρνησης του Λαϊκού Μετώπου σταθεροποίησαν μια ισχυρή βάση ανάμεσα στους Μαυριτανούς (4), οι οποίοι, βλέποντας τις αλυσίδες της νέας κυβέρνησης όχι λιγότερο ενοχλητικές απ’ αυτές τις μοναρχίας, αποτέλεσαν εύκολη λεία στις απατηλές υποσχέσεις του Φράνκο.
Από την άλλη πλευρά, οι εργάτες εμποδίστηκαν από τους ρεφορμιστές ηγέτες τους να λάβουν εκείνα τα μέτρα τα οποία θα είχαν ματαιώσει το φασιστικό πλάνο, δηλαδή την ίδρυση εργατικών πολιτοφυλακών και εργοστασιακών επιτροπών. Όταν, παρά τις παρακλήσεις των ηγετών τους, οι οποίοι τους ικέτευαν να μην «προκαλέσουν» την αντίδραση, να μην «αντιπαρατίθενται» στους ρεπουμπλικάνους-καπιταλιστές εταίρους τους στο Λαϊκό Μέτωπο, οι εργάτες απέργησαν και οι αγρότες άρπαξαν τη γη, η κυβέρνηση απάντησε, συλλαμβάνοντας διαδηλωτές, διαλύοντας συνεδριάσεις εργατών, λογοκρίνοντας εργατικές εφημερίδες, πυροβολώντας αγρότες.
Αυτή είναι η ιστορία που προκύπτει από τα δελτία τύπου και τις επίσημες ανακοινώσεις, κατά τους μήνες της εξουσίας του Λαϊκού Μετώπου, καθ’ οδόν προς τον εμφύλιο πόλεμο. Μ’ αυτόν τον τρόπο, το Λαϊκό Μέτωπο, τους μήνες που προηγήθηκαν της εξέγερσης του Φράνκο, φίμωσε και παγίδευσε τις μάζες, οδηγώντας μεγάλο ποσοστό τους στο αντίπαλο στρατόπεδο, μαζί με τους Μαυριτανούς, απέναντι σε μια «δημοκρατική» κυβέρνηση, η οποία διαιώνιζε τη μιζέρια και την καταπίεσή τους.
[Καμία λύση στο έδαφος του καπιταλισμού]
Ούτε το Λαϊκό Μέτωπο ούτε και καμία άλλη καπιταλιστική κυβέρνηση μπορούσαν να λύσουν τα βασικά προβλήματα της σύγχρονης Ισπανίας. Πέντε εκατομμύρια αγροτικές οικογένειες, με ανεπαρκή έκταση γης, τρία εκατομμύρια απ’ αυτές μάλιστα χωρίς καθόλου γη, συνθλίβονταν από τη φορολόγηση και λιμοκτονούσαν. Μόνο η απαλλοτρίωση των μεγάλων γαιοκτημόνων και η αναδιανομή της γης μεταξύ των φτωχών αγροτών θα ήταν σε θέση να απαλύνει την πείνα τους. Αλλά η λύση αυτή ήταν αδύνατη μέσα στον καπιταλισμό, γιατί όλο το οικοδόμημα του ισπανικού τραπεζικού συστήματος εξαρτιόταν από τις υποθήκες γης, επομένως η κατάρρευση των μεγάλων γαιοκτημόνων θα σήμαινε την κατάρρευση των καπιταλιστών και των τραπεζιτών. Έτσι, λοιπόν, μόνο ένας ισπανικός «Οκτώβρης» (5) θα μπορούσε, καταφέρνοντας ένα θανάσιμο πλήγμα τόσο στην τάξη των καπιταλιστών όσο και στην τάξη των γαιοκτημόνων, να ανακουφίσει τις εξαθλιωμένες μάζες της υπαίθρου από την πείνα.
Οι συνθήκες ζωής των εργατών στις πόλεις, παρομοίως, συνιστούσαν ένα ανεπίλυτο πρόβλημα στον καπιταλισμό. Η ισπανική βιομηχανία, γεννημένη πολύ καθυστερημένα, για να ανταγωνιστεί τα φτηνά προϊόντα, τα οποία είναι ικανή να διοχετεύσει σε αξιοζήλευτα προστατευμένες αγορές μια αναπτυγμένη ξένη βιομηχανία, είναι ανίκανη ακόμα και να βρει κάποια εσωτερική αγορά, εξαιτίας του φτωχοποιημένου αγροτικού πληθυσμού. Ο Μαρξ και ο Λένιν δίδασκαν ότι δεν υπάρχει καμία διέξοδος για τους εργάτες, από τη φυλακή των πενιχρών μισθών και της αυξανόμενης ανεργίας, εκτός από την κατεδάφιση των φραγμών του καπιταλισμού και το πέρασμα του ελέγχου της βιομηχανίας στα χέρια της εργατικής τάξης.
[Το έμβρυο ενός εργατικού κράτους και η υπονόμευσή του]
Τους πρώτους μήνες του εμφυλίου πολέμου, οι εργάτες της Ισπανίας αναζητούσαν αυθόρμητα μια διέξοδο, ως ένα αναγκαίο τμήμα της πάλης τους ενάντια στην αντίδραση, καθώς ο Φράνκο δεν μπορούσε να ηττηθεί μόνο με στρατιωτικές μεθόδους. Τέθηκαν σε εφαρμογή μέτρα αναγκαία για το ξεσήκωμα των μαζών, τα οποία θα τους έδιναν κάτι για να παλέψουν: ιδρύθηκαν συμβούλια στα εργοστάσια, στα χωριά και στα καταστήματα, εργατικά δικαστήρια, καθώς και ένα εργατικό αστυνομικό σώμα και επιπλέον μια εργατική πολιτοφυλακή. Έτσι ήρθε στη ζωή το έμβρυο ενός εργατικού κράτους, προκειμένου να διεξάγει έναν επαναστατικό πόλεμο απέναντι στους φασίστες, το οποίο υπήρχε πλάι στο Λαϊκό Μέτωπο, ανταγωνιζόμενο το κύρος του και υποκαθιστώντας τις λειτουργίες του.
Το Κομμουνιστικό και το Σοσιαλιστικό Κόμμα έσπευσαν προς διάσωση της καπιταλιστικής κυβέρνησης, η οποία απειλούνταν με αφανισμό. Εισήλθαν στην κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου και ο Καμπαγέρο (6), ο οποίος αποκλήθηκε «Ισπανός Λένιν», έγινε πρωθυπουργός. Μία-μία, οι κατακτήσεις των εργατών πάρθηκαν πίσω, στο όνομα της «υπεράσπισης της δημοκρατίας». Η εργατική πολιτοφυλακή και τα εργατικά αστυνομικά σώματα διαλύθηκαν, τα εργατικά δικαστήρια αφανίστηκαν.
Η ίδια διαδικασία έλαβε χώρα και στην Καταλονία, όπου το POUM (7) μπήκε στην κυβέρνηση συνασπισμού, ανακηρύσσοντάς την «εργατική κυβέρνηση». Αλλά το POUM επίσης διακήρυττε ότι ο εμφύλιος πόλεμος ήταν, κατά βάση, ζήτημα του σοσιαλισμού εναντίον του καπιταλισμού, μια αλήθεια που υπέσκαπτε τα ίδια τα θεμέλια του Λαϊκού Μετώπου. Ρεπουμπλικάνοι και σταλινικοί ενώθηκαν σε μια κακοήθη εκστρατεία συκοφάντησης εναντίον του POUM, το οποίο κατηγορούσαν ότι βρίσκεται στην υπηρεσία του Φράνκο, απομακρύνοντάς το από την κυβέρνηση, καταστέλλοντας την προπαγάνδα και τα έντυπά του, συλλαμβάνοντας και φυλακίζοντας τους ηγέτες του.
Στις αρχές Μαΐου 1937, η κυβέρνηση άρχισε να επιτίθεται προκλητικά στους εργάτες, για να επανακτήσει την ιδιοκτησία των εργοστασίων και των υποδομών οι οποίες βρίσκονταν κάτω από εργατικό έλεγχο. Η αντίσταση των εργατών υπερκεράστηκε και ανακτήθηκε από τους αστούς ο πλήρης έλεγχος στα πεδία της οικονομίας, της πολιτικής και του στρατού.
Οι εναλλακτικές επιλογές που είχαν μπροστά τους οι ισπανικές μάζες είναι, από τη μια πλευρά, η νίκη του Φράνκο, η οποία θα σηματοδοτήσει ένα απολυταρχικό καθεστώς και, από την άλλη, μια προβληματική νίκη ενός «δημοκρατικού» καπιταλιστικού καθεστώτος, το οποίο, σε μια ρημαγμένη Ισπανία, μπορεί να κυβερνήσει μόνο με μια κεκαλυμμένη δικτατορία. Σε κάθε περίπτωση, οι αλυσίδες θα είναι ασφαλέστερα καρφωμένες στα χέρια και τα πόδια των εξαντλημένων και εξαπατημένων εργατών, αγροτών και αποικιακών λαών.
Από την αρχή της ύπαρξής του, το Λαϊκό Μέτωπο αποκήρυξε, στο πρόγραμμά του, όχι μόνο τα σοσιαλιστικά, αλλά ακόμα και τα μισο-σοσιαλιστικά μέτρα. Υπήρξε ανοιχτά και αναντίρρητα θεματοφύλακας της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, υποσχόμενο μεγαλεπήβολα πλάνα για μελλοντικές μεταρρυθμίσεις, με σκοπό να εκτρέψει την προσοχή των ανθρώπων από την υπάρχουσα δυστυχία τους.
[Κρίση και λαϊκομετωπισμός στη Βρετανία]
Το επικείμενο Λαϊκό Μέτωπο στη Βρετανία είναι «κομμένο και ραμμένο» στο ίδιο μοτίβο. «Κάθε ιδέα πραγματικού σοσιαλισμού θα πρέπει να τεθεί στην άκρη για την ώρα», διακηρύσσει ο Σετ Στάφορντ Κριπς (8) στην «Tribune» (14/4/1938), ικετεύοντας για μια κυβέρνηση «δημοκρατικού μετώπου». Η «Daily Worker» (σ.τ.μ.: η εφημερίδα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Μεγάλης Βρετανίας) υποστηρίζει τον υποψήφιο των Φιλελευθέρων στις επαναληπτικές εκλογές εναντίον του υποψηφίου των Εργατικών και χλευάζει «την καταπληκτική ανακάλυψη (σ.τ.μ.: των Εργατικών) ότι οι Φιλελεύθεροι δεν είναι σοσιαλιστές, λες και οι Φιλελεύθεροι διεκδίκησαν ποτέ αυτή την αξίωση» (11/5/1938).
Για τη Βρετανία, όπως και για την Ισπανία, η πάλη ενάντια στον φασισμό είναι πάλη για τον σοσιαλισμό. Τα εξοπλιστικά και επισιτιστικά προγράμματα, ο τρόμος της κατασκοπείας και τα μέτρα προστασίας από τις αεροπορικές επιδρομές λειτουργούν ως προειδοποίηση στους εργάτες ότι η «ειρηνική» περίοδος φτάνει με ταχείς ρυθμούς στο τέλος της.
Η αμερικανική ύφεση στη βιομηχανία μεταδίδεται στη Βρετανία. Το πρώτο τρίμηνο του 1938, το γεγονός ότι οι νέες εκδόσεις κεφαλαίου (9) έπεσαν στα 33.000.000 λίρες, έναντι 49.505.000 λιρών για την αντίστοιχη περίοδο του περασμένου έτους, καταδεικνύει την επερχόμενη βιομηχανική ύφεση. Η αυξανόμενη απασχόληση στην εξοπλιστική βιομηχανία και επιπλέον η διογκούμενη στρατολόγηση νεοσυλλέκτων στον στρατό χρησιμεύουν, για την ώρα, στη συγκάλυψη της ανόδου της ανεργίας στη βιομηχανία, ενώ η στροφή του κέντρου βάρους στην εθνική οικονομία δεν είναι ορατή, επειδή η τεχνητή άνοδος των πολεμικών προετοιμασιών βοηθά στη συγκάλυψη της πραγματικής διαδικασίας της οικονομικής κατάρρευσης. Η ασθένεια που κυριεύει τα ζωτικά όργανα του καπιταλισμού σε αποσύνθεση παράγει ως σύμπτωμά της μια πυρετώδη κινητικότητα σε ορισμένους κλάδους της βιομηχανικής δραστηριότητας, συνοδευόμενη από εκείνη την ψευδή αίσθηση ευημερίας η οποία πρέπει να αναγνωριστεί ως προπολεμική «ευημερία», το παραλήρημα πριν από την κρίση.
Όσο συνεχίζεται η προπολεμική ανάπτυξη και οι βρετανικές μάζες εξακολουθούν να βρίσκονται σε μια σχετικά παθητική κατάσταση, οι δεξιοί γραφειοκράτες των συνδικάτων και του Εργατικού Κόμματος αντιτίθενται στο Λαϊκό Μέτωπο. Όταν οι μάζες αρχίσουν να κινούνται, όπως έκαναν και στην Ισπανία και στη Γαλλία, προς μια μαχητική σοσιαλιστική λύση των προβλημάτων τους, η γραφειοκρατία των Εργατικών δεν θα διστάσει να ακολουθήσει το παράδειγμα των ομοίων της στην Ισπανία και τη Γαλλία, δηλαδή να βάλει χαλινάρι στο μαζικό κίνημα και να το οδηγήσει στο ασφαλές μονοπάτι του λαϊκομετωπισμού.
Το γεγονός ότι αντιστέκονται σήμερα στο Λαϊκό Μέτωπο, δεν γίνεται διότι αυτό είναι η ανοιχτή, προδοτική εγκατάλειψη ακόμα και της επίφασης του σοσιαλισμού, αλλά επειδή είναι αρκετά ικανοποιημένοι με τη δική τους θέση στην καπιταλιστική κοινωνία και επιπλέον φοβούνται την αναπόφευκτη έκθεση σε κινδύνους, στην οποία θα τους βάλει η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας. Σήμερα επιτίθενται στους Φιλελεύθερους ως μη σοσιαλιστές, αλλά αύριο θα τους δικαιολογούν. Θα τους υπερασπίζονται και θα δουλεύουν χέρι-χέρι μαζί τους στην «απεργοσπαστική συνωμοσία» του Λαϊκού Μετώπου, όπως κάνουν ήδη οι ρεφορμιστές αδελφοί τους στο Κομμουνιστικό Κόμμα.
[Το Βρετανικό Κ.Κ. και οι εργάτες]
Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Μεγάλης Βρετανίας εκλιπαρεί για το Λαϊκό Μέτωπο και υποστηρίζει τους Φιλελεύθερους πάνω σε ένα πρόγραμμα «εξοπλισμού για την Ισπανία», «υπεράσπισης των δημοκρατικών ελευθεριών», «οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης του λαού». Το Γαλλικό Λαϊκό Μέτωπο στην εξουσία δεν έδωσε όπλα στην Ισπανία. Οι Γάλλοι αποικιακοί σκλάβοι της Βόρειας Αφρικής και της Ινδοκίνας έλαβαν το μερίδιο των «δημοκρατικών ελευθεριών» τους -σφαίρες και θανατικές ποινές. Η κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου στη Γαλλία (10) ροκάνισε τις παραχωρήσεις που πάρθηκαν από την άρχουσα τάξη, μέσω της άμεσης απεργιακής δράσης των Γάλλων εργατών, και εξανέμισε τις μισθολογικές τους κατακτήσεις με νομισματικά παιχνίδια. Οι Φιλελεύθεροι και «προοδευτικοί» καπιταλιστές προσφέρουν, στη θέση πραγματικών μεταρρυθμίσεων, πομπώδη πλάνα εκσυγχρονισμού.
Τα παλιότερα γραπτά των ηγετών του Κομμουνιστικού Κόμματος αποδεικνύουν ότι είναι καλά ενήμεροι για τον προδοτικό ρόλο των Φιλελευθέρων. Σήμερα μπορούν να εκμεταλλευτούν τη φήμη της μαχητικότητας, η οποία αποκτήθηκε από τη δουλειά των κομματικών μελών στον συνδικαλιστικό αγώνα, με σκοπό να οδηγήσουν τους αγωνιστές εργάτες στο πολιτικό μονοπάτι, το οποίο χάραξαν οι χρηματοδότες τους στο Κρεμλίνο. Ο Στάλιν και η κλίκα του είναι προετοιμασμένοι να θυσιάσουν τις σοσιαλιστικές επιδιώξεις της βρετανικής εργατικής τάξης, λόγω μιας πολεμικής συμμαχίας με τη βρετανική αστική τάξη, και γι’ αυτόν τον σκοπό έχουν διατάξει τον σχηματισμό ενός Λαϊκού Μετώπου στη Βρετανία.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα σπεύδει να υπακούσει, κατηγορηματικά και ευθαρσώς έρχεται σε αντίθεση με τα επιχειρήματά του λίγους μήνες νωρίτερα. Συνειδητά και εκούσια οδηγεί τους εργάτες στην υποστήριξη μιας κυβέρνησης συνασπισμού με τον ταξικό εχθρό, τυφλώνει τους εργάτες, όσο οι Φιλελεύθεροι ετοιμάζουν το στιλέτο, το οποίο θα καρφώσουν στην πλάτη τους.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα φέρει εις πέρας το προδοτικό έργο του, κραυγάζοντας δυνατά «Ενότητα! Ενότητα!». Αλλά η βρετανική εργατική τάξη αποτελεί τα 2/3 του πληθυσμού και θα προσέλκυε την πλειονότητα των μικρομεσαίων τάξεων, αν έβγαινε μπροστά με ένα τολμηρό πρόγραμμα σοσιαλιστικών αιτημάτων.
Οι εργάτες δεν έχουν ανάγκη να συμμαχήσουν με κανένα τμήμα του ταξικού εχθρού, και λιγότερο απ’ όλα με τους σάπιους, εδώ και πολύ καιρό χρεοκοπημένους, Φιλελεύθερους. Ενστικτωδώς, γνωρίζουν ότι η ενότητα είναι ένα πανίσχυρο όπλο στην πάλη τους -η ενότητα της εργατικής τάξης. Το Λαϊκό Μέτωπο είναι μια καρικατούρα ενότητας. Το αυθεντικό Ενιαίο Μέτωπο, σε μια ταξική βάση, το οποίο συνενώνει τους εργάτες, τις οργανώσεις τους, τα κόμματά τους σε ένα πρόγραμμα κοινών διεκδικήσεων είναι η αδήριτη ανάγκη σήμερα, το μόνο μέσο υπεράσπισης εκείνων των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων που κέρδισαν οι εργάτες μέσα από γενιές αγώνων και θυσιών. Η επιτυχής υπεράσπιση των υπαρχουσών κατακτήσεων πρέπει να οδηγήσει αναπόφευκτα στην εκστρατεία για την πλήρη δικαίωση των εργατών, στην πάλη για την εργατική εξουσία.
Η εμπειρία της Ισπανίας είναι μια προειδοποίηση και ένα μάθημα στους εργάτες του κόσμου, και πάνω απ’ όλα στους Βρετανούς εργάτες. Το χτεσινό δράμα στην Ισπανία «προβάρεται» σήμερα στη Βρετανία. Αύριο θα παιχτεί, αν οι Βρετανοί εργάτες αποτύχουν να κατανοήσουν τη φύση των καθηκόντων που η Ιστορία έθεσε μπροστά τους. Και στην προετοιμασία για την πραγματοποίηση αυτών των καθηκόντων, η εργατική τάξη, πάνω απ’ όλα, έχει ανάγκη «ένα κόμμα, άλλη μία φορά ένα κόμμα και ξανά ένα κόμμα».
Σημειώσεις:
(1) Ραλφ Λι (1900-1941): Πρωτοπόρος Νοτιοαφρικανός τροτσκιστής, στέλεχος της Αριστερής Αντιπολίτευσης στο Κ.Κ. Ν. Αφρικής, πολιτικός μέντορας του νεαρού Τεντ Γκραντ στο Γιοχάνεσμπουργκ και ιδρυτής της Μπολσεβίκικης-Λενινιστικής Λίγκας (1934). Δραστήριος μαχητής για την οργάνωση των μαύρων εργατών. Το 1937 μετανάστευσε στη Βρετανία, όπου πρωτοστάτησε στην ίδρυση της WIL μαζί με τον Τεντ Γκραντ. Το καλοκαίρι του 1940 επέστρεψε για λόγους υγείας στη Ν. Αφρική και το Γιοχάνεσμπουργκ, όπου και πέθανε το 1941.
(2) Τεντ Γκραντ (1913-2006): Επαναστάτης κομμουνιστής πολιτικός, θεωρητικός και συγγραφέας. Η σημαντικότερη μορφή του βρετανικού και διεθνούς τροτσκισμού, θεμελιωτής της ισχυρής τάσης του Militant στη Βρετανία, της Επιτροπής για μια Εργατική Διεθνή (CWI) και της Διεθνούς Μαρξιστικής Τάσης (IMT), η οποία μετονομάστηκε πλέον σε Επαναστατική Κομμουνιστική Διεθνή (RCI).
(3) Το Λαϊκό Μέτωπο ήταν το όνομα που δόθηκε στους συνασπισμούς μεταξύ των εργατικών κομμάτων και των αποκαλούμενων φιλελεύθερων ή ριζοσπαστικών καπιταλιστικών κομμάτων. Η σταλινικά εκφυλισμένη Κομμουνιστική Διεθνής υιοθέτησε την πολιτική των Λαϊκών Μετώπων στο 7ο συνέδριό της, το καλοκαίρι του 1935, μετά το ολέθριο φιάσκο της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία.
(4) Εννοείται εδώ ο αραβικός πληθυσμός της Βορειοδυτικής Αφρικής. Πάλεψε χρόνια στο Μαρόκο για ανεξαρτησία από την ισπανική κυριαρχία. Η κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου δεν έκανε τίποτα προκειμένου να πραγματοποιηθεί αυτή η δίκαιη διεκδίκηση. Αυτή η στάση επέτρεψε στον φασίστα στρατηγό, Φρανσίσκο Φράνκο, να εκμεταλλευτεί τον εθνικό πόθο των Μαυριτανών, να τους δώσει ψεύτικες υποσχέσεις και να μετατρέψει τη Βόρεια Αφρική στο βασικό του στρατιωτικό προπύργιο για την ανατροπή της Ισπανικής Δημοκρατίας.
(5) Εννοεί την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 στη Ρωσία.
(6) Λάργκο Καμπαγέρο (1869-1946): Ο ηγέτης της αριστερής πτέρυγας του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ισπανίας κατά τη δεκαετία του 1930. Διετέλεσε πρωθυπουργός από τον Σεπτέμβρη του 1936 μέχρι τον Μάη του 1937.
(7) POUM (Partido Obrero de Unificación Marxista, στα ελληνικά «Εργατικό Κόμμα Μαρξιστικής Ενοποίησης»): Ένα κεντριστικό κόμμα το οποίο ιδρύθηκε το 1935 από την ένωση της Κομμουνιστικής Αριστεράς του Αντρές Νιν και του Εργατικού και Αγροτικού Μπλοκ του Χοακίν Μαουρίν.
(8) Στάφορντ Κριπς: Βουλευτής του Εργατικού Κόμματος από το 1931. Διαγράφηκε το 1939 από το κόμμα για ένα διάστημα, επειδή έκανε εκστρατεία υπέρ ενός Λαϊκού Μετώπου. Ως υπουργός Οικονομικών την περίοδο 1947-50 εισήγαγε ένα πρόγραμμα λιτότητας. Η «Tribune» ήταν η εφημερίδα της ρεφορμιστικής Αριστεράς μέσα στο Εργατικό Κόμμα και ο Κριπς βοήθησε να κυκλοφορήσει πρώτη φορά το 1937.
(9) Με την αναφορά σε αυτόν τον δείκτη οι Λι και Γκραντ θέλουν να τονίσουν την «επενδυτική απεργία» του κεφαλαίου, καθώς η μείωση των νέων εκδόσεων κεφαλαίων αντικατοπτρίζει την άρνηση των καπιταλιστών να χρηματοδοτήσουν νέα έργα λόγω της κρίσης.
(10) Η συμμαχία του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας (PCF), του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (SFIO) και του Ριζοσπαστικού-Σοσιαλιστικού Κόμματος κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές τον Μάη του 1936 και σχημάτισε κυβέρνηση με επικεφαλής τον ηγέτη του SFIO, Λεόν Μπλουμ. Η κυβέρνηση του Λεόν Μπλουμ έμεινε στην εξουσία από τον Ιούνιο του 1936 ως τον Ιούνιο του 1937.
Ραλφ Λι – Τεντ Γκραντ