Η σημερινή έκδοση της «Καθημερινής» ήταν μια διαφορετική έκδοση. Περιείχε – ποιος θα το πίστευε – αποσπάσματα από ένα επαναστατικό, σοσιαλιστικό πρόγραμμα, και συγκεκριμένα, από τις θέσεις του για τις δομές και τον χαρακτήρα του κράτους. Ο Στέφανος Κασιμάτης είχε την τιμή να γίνει ο πρώτος δημοσιογράφος του αστικού κατεστημένου που ανακάλυψε την Κομμουνιστική Πλατφόρμα, το εναλλακτικό κείμενο της Κομμουνιστικής Τάσης του ΣΥΡΙΖΑ για το ιδρυτικό συνέδριο και υπέπεσε στον πειρασμό να δημοσιοποιήσει τα αισθήματά του γι’ αυτήν.
Ο αρθρογράφος της «Κ» απέδειξε ότι είναι ένας αυθεντικός εκπρόσωπος της σύγχρονης αντίδρασης, σε όλα τα επίπεδα, τόσο στο ύφος και το ήθος, όσο και στο πολιτικό περιεχόμενο της σκέψης του. Παραθέτει τις θέσεις της Κομμουνιστικής Πλατφόρμας με μικρά και κακόγουστα περιπαιχτικά σχόλια σε παρένθεση, φανερώνοντας εμμέσως πλην σαφώς, την οργανική αδυναμία του ίδιου και των ομοίων του να τις αντιμετωπίσουν με πραγματικά επιχειρήματα.
Η ανικανότητα αυτή, τον έκανε να διολισθήσει στο κοινό υβρεολόγιο, χαρακτηρίζοντας «βλακείες» τις θέσεις των πολιτικών και ταξικών του αντιπάλων, βάζοντάς μας σε σκέψεις σχετικά με την πιθανότητα η επόμενη μαζική έκδοση της Κομμουνιστικής Πλατφόρμας να γίνει με την αποζημίωση από μια αγωγή που θα επιδικάσουν σε βάρος του τα αγαπημένα του αστικά δικαστήρια. Βεβαίως, ο ίδιος είναι τόσο «οξύνους» που δεν καταλαβαίνει ότι παραθέτοντας ολόκληρα αποσπάσματα από την Κομμουνιστική Πλατφόρμα μας παρείχε ένα προνόμιο που μόνο με μια πληρωμένη και μάλιστα (ακριβοπληρωμένη) καταχώρηση θα μπορούσε να γίνει εφικτό σε μια τόσο γνωστή και «σοβαρή» αστική εφημερίδα όπως η «Καθημερινή».
Θα θέλαμε να ενημερώσουμε τον κύριο αυτό ότι οι ιδέες που επέλεξε να ειρωνευτεί, να βρίσει και να γελοιοποιήσει, δεν εμφανίστηκαν στο ιστορικό προσκήνιο από τον μαρξισμό, αλλά είναι βγαλμένες από τα αιτήματα και τις παραδόσεις των μεγάλων αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων. Είναι τόσο αφόρητες λοιπόν οι ιδέες της αστικής Γαλλικής επανάστασης για τους Κασιμάτηδες και τα αφεντικά τους σήμερα, που τους φαίνονται πλέον όχι απλά εχθρικές, αλλά «εξωγήινες» και «γραφικές».
Απευθυνθήκαμε στην «Καθημερινή» ζητώντας ίσο χώρο για να απαντήσουμε στον υπάλληλό της, χωρίς ασφαλώς αυταπάτες ότι θα λάβουμε κάποια απάντηση. Διότι είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε ότι εκτός από το (ανύπαρκτο) ήθος και την (επίσης ανύπαρκτη) δημοκρατικότητα των σύγχρονων απολογητών της αντίδρασης και η «οξύνοιά» τους έχει επίσης ορισμένα όρια.
.