Οι εξαγγελίες του Μητσοτάκη στη ΔΕΘ αποτελούν μια πρωτοφανή κοροϊδία του εργαζόμενου λαού που στενάζει κάτω από το βάρος της δυσβάσταχτης ακρίβειας. Το πακέτο μέτρων που ανακοινώθηκε περιλαμβάνει περιορισμένες φοροελαφρύνσεις και επιδόματα συνολικού ύψους 2,2 δισ. ευρώ για το 2027, χωρίς όμως να υπάρχει αναφορά σε κάποιο ουσιαστικό μέτρο για την αντιμετώπιση της ακρίβειας και του κερδοσκοπικού οργίου των μεγάλων καπιταλιστών.
Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν αποτελούν μια κυνική προσπάθεια να επανασυσπειρωθούν, πριν τις επερχόμενες εκλογές, στρώματα που παραδοσιακά στηρίζουν τη ΝΔ (ελεύθεροι επαγγελματίες, αγρότες). Ωστόσο ακόμα και αυτά τα στρώματα κάθε άλλο παρά μπορούν να ενθουσιαστούν με τα πενιχρά μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση.
Στα μέτρα περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, η μείωση προκαταβολής φόρου των ελεύθερων επαγγελματιών από το 55% στο 50%, η μηδενική φορολόγηση για αγρότες με έσοδα έως 20.000 ευρώ και, αντί για επιστροφή του 13ου και 14ου μισθού, ένα χαρτζιλίκι 500 ευρώ (μικτά) στους δημοσίους υπαλλήλους από τον Δεκέμβρη του 2027! Τα μέτρα αυτά θα κοστίσουν μόλις το 1/5 από το υπερπλεόνασμα των 10 δισ. ευρώ που υπολογίζεται να αποκομίσει η κυβέρνηση το 2026.
Ταξικό υπερπλεόνασμα
Το πλεόνασμα αυτό θα προκύψει σε μεγάλο βαθμό από τη φοροληστεία των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων. Η Ελλάδα διατηρεί ένα από τα πιο ταξικά φορολογικά συστήματα σε βάρος των εργαζομένων, με μεγάλο μέρος των εσόδων να προέρχεται από τους έμμεσους φόρους – που βαραίνουν δυσανάλογα τους φτωχότερους – ενώ η φορολόγηση του εργατικού εισοδήματος είναι από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι έμμεσοι φόροι είναι υπεύθυνοι για το 62% των συνολικών φορολογικών εσόδων του κράτους. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με στοιχεία του ENA Institute, η συνολική φορολογική επιβάρυνση της μισθωτής εργασίας φτάνει το 44,8%, έναντι 37,1% του ευρωπαϊκού μέσου όρου.
Από την άλλη πλευρά, οι φόροι στο μεγάλο κεφάλαιο τα προηγούμενα χρόνια μειώθηκαν. Ο φορολογικός συντελεστής των επιχειρήσεων μειώθηκε από 28% σε 22%, ενώ ο φόρος στα μερίσματα μειώθηκε από 10% σε 5%. Και αυτό σε μια περίοδο που οι μεγάλοι καπιταλιστές σημειώνουν το ένα ρεκόρ κερδών μετά το άλλο. Χαρακτηριστικά, από τους μεγάλους ενεργειακούς ομίλους, η Motor Oil αποκόμισε καθαρά κέρδη 686 εκατ. ευρώ στο α΄ εξάμηνο του 2026, έναντι 162 εκατ. ευρώ το 2025. Δηλαδή μια αύξηση 324%, τη στιγμή που οι περισσότεροι εργαζόμενοι αδυνατούν να γεμίσουν το αυτοκίνητό τους με βενζίνη. Η ΔΕΗ διπλασίασε τα κέρδη της μέσα σε ένα χρόνο στα 400 εκατομμύρια ευρώ. Οι τέσσερις συστημικές τράπεζες, το πρώτο εξάμηνο του 2026, έβγαλαν περίπου 2,5 δισ. ευρώ καθαρά κέρδη. Παρόμοια είναι η εικόνα για τα μεγάλα σουπερμάρκετ και όλα τα μεγάλα μονοπώλια που κάνουν ένα πάρτι κερδοσκοπίας σε βάρος του εργαζόμενου λαού.
Λεφτά υπάρχουν για δανειστές και όπλα
Παρά τα υπερπλεονάσματα, η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι δεν έχει «δημοσιονομικό χώρο» για άλλες παροχές. Ωστόσο διαθέτει αρκετά δισεκατομμύρια για πρόωρες αποπληρωμές του ληστρικού χρέους και για αγορά πανάκριβων εξοπλιστικών προγραμμάτων για να προωθήσει τα ιμπεριαλιστικά σχέδια της άρχουσας τάξης στην ευρύτερη περιοχή. Είναι χαρακτηριστικό ότι η κυβέρνηση έχει δρομολογήσει ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα αξίας περίπου 28 δισ. ευρώ μέχρι το 2035. Μόνο τα F-35 κοστίζουν περίπου 3,4 δισ. ευρώ, ενώ το νέο σύστημα αεράμυνας «Ασπίδα του Αχιλλέα» περίπου 3 δισ. ευρώ. Μόνο αυτά τα δύο προγράμματα ξεπερνούν τα 6,4 δισ. ευρώ και ξεπερνούν πάνω από δύο φορές το ετήσιο κόστος της επαναφοράς 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο.
Οι εξαγγελίες του Μητσοτάκη άφησαν τους περισσότερους εργαζόμενους αδιάφορους ή εξοργισμένους. Από την κυβέρνηση του κεφαλαίου δεν περίμεναν να ακούσουν κάτι περισσότερο. Ωστόσο, αυτό που περίμεναν να ακούσουν με αφορμή τις εξαγγελίες Μητσοτάκη ΔΕΘ ήταν ένα σχέδιο αγώνα από τις πολιτικές και συνδικαλιστικές τους ηγεσίες. Ένα σχέδιο αγώνα για την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης και την προοπτική της ανάδειξης μιας εργατικής κυβέρνησης που θα εφαρμόσει μέτρα για τη δραστική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων μέσα από τη φορολογία του κεφαλαίου και την απαλλοτρίωση των ληστρικών μεγάλων μονοπωλίων. Δυστυχώς όμως οι συνδικαλιστικές και πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς περιορίστηκαν ακόμη μια χρονιά σε μια κινητοποίηση ρουτίνας, χωρίς καμία προοπτική κλιμάκωσης και χωρίς την υπεράσπιση μιας ξεκάθαρης λύσης εξουσίας.
Ηλίας Κυρούσης