Θεωρία - Ιστορία - Σελίδα 18

Σήμερα είναι η θλιβερή επέτειος της πρώτης απόπειρας δολοφονίας του Λέον Τρότσκι από την «Γκε-Πε -Ού», μετά από εντολή του Ιωσήφ Στάλιν (24 Μάη 1940). Στο κείμενο που δημοσιεύουμε εδώ, ο Τρότσκι περιγράφει και εξηγεί τα γεγονότα που σηματοδότησαν αυτήν την αποτυχημένη απόπειρα. Από τη συλλογή κειμένων του Τρότσκι με τίτλο «Κείμενα για το Σταλινισμό», η οποία κυκλοφόρησε το 2009 από τις εκδόσεις «Μαρξιστική Φωνή».

«Το σύντομο επεισόδιο της πρώτης Επανάστασης που έγινε από το προλεταριάτο για το προλεταριάτο, τέλειωσε με τον θρίαμβο των εχθρών του. Αυτό το επεισόδιο (18 Μάρτη – 28 Μάη) κράτησε 72 μέρες» (Η Κομμούνα του Παρισιού, 18 Μάρτη 1871, Π.Λ. ΛΑΒΡΟΦ, Πετρούπολη, έκδοση του Βιβλιοπωλείου «Γκόλος», 1919, σελίδες 160).Η ανωριμότητα των Σοσιαλιστικών Κομμάτων στην Κομμούνα Η Κομμούνα του Παρισιού του 1871 υπήρξε η πρώτη –αδύναμη ακόμα– ιστορική προσπάθεια κυριαρχίας της εργατικής τάξης. Με σεβασμό θυμόμαστε την Κομμούνα, πέρα από την υπερβολικά περιορισμένη εμπειρία της, την ανωριμότητα των αγωνιστών της, τη σύγχυση του προγράμματος της, την απουσία ενότητας των ηγετών της, την έλλειψη αποφασιστικότητας στα σχέδια της, τον απελπιστικό πανικό των εκτελεστικών της οργάνων, και την τρομερή συμφορά που μοιραία έφεραν όλα αυτά. Στην Κομμούνα χαιρετίζουμε –σύμφωνα με την έκφραση του Λαβρόφ– τη χαραυγή, αν και πολύ χλωμή, της πρώτης προλεταριακής Δημοκρατίας. Ο Κάουτσκι δεν την αντιλαμβάνεται έτσι. Αφιερώνοντας το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου του, «Τρομοκρατία και Κομμουνισμός», για να κάνει ένα χοντροκομμένο παραλληλισμό ανάμεσα στην Κομμούνα και τη σοβιετική εξουσία, βλέπει τα κυρίαρχα χαρίσματα της Κομμούνας εκεί όπου εμείς βλέπουμε τη συμφορά και τα λάθη της. Ο Κάουτσκι καταπιάνεται με ζήλο να αποδείξει πως η Κομμούνα του Παρισιού δεν είχε «τεχνητά»...

Γράφτηκε κατά τη διάρκεια της σύντομης παραμονής του Λέον Τρότσκι στη Νέα Υόρκη και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Νόβι Μιρ» στις 17 Μαρτίου 1917. Στο πλαίσιο του αφιερώματός μας για τα 150 χρόνια από τη μεγάλη Παρισινή Κομμούνα.

Ο χαρακτήρας ολόκληρου του εργατικού κινήματος κατά τη διάρκεια της εποχής της Δεύτερης Διεθνούς αντανακλάται στην ιστορία και τη μοίρα της γιορτής της Πρωτομαγιάς. Η Πρωτομαγιά καθιερώθηκε ως ιερή μέρα από το συνέδριο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, το 1889 στο Παρίσι. Ο σκοπός ήταν μέσω της ταυτόχρονης διαδήλωσης των εργατών όλων των χωρών αυτήν τη μέρα, να προετοιμαστεί το έδαφος για να τραβηχτούν όλοι μαζί σε μία και μόνη διεθνή προλεταριακή οργάνωση επαναστατικής δράσης, που θα έχει ένα παγκόσμιο κέντρο και έναν ενιαίο πολιτικό προσανατολισμό. Το συνέδριο του Παρισιού, το οποίο έλαβε την ως άνω απόφαση, ακολούθησε τον δρόμο της Διεθνούς Κομμουνιστικής Λίγκας και της Πρώτης Διεθνούς. Για τη Δεύτερη Διεθνή, το να υιοθετήσει το παράδειγμα αυτών των δυο οργανώσεων ήταν αδύνατο από την αρχή. Στην πορεία των 14 χρόνων που πέρασαν από τις μέρες της Πρώτης Διεθνούς, οι ταξικές οργανώσεις του προλεταριάτου αναπτύχθηκαν σε κάθε χώρα, πραγματοποίησαν δράση αρκετά ανεξάρτητα μέσα στην εδαφική επικράτεια τους και δεν υιοθέτησαν τη διεθνή ενοποίηση πάνω στις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς θα έπρεπε να τους είχε προετοιμάσει γι’ αυτή την ενοποίηση και γι’ αυτό, η διεκδίκηση για την 8ωρη εργάσιμη ημέρα εισήχθη ως το σύνθημά της, καθώς ανταποκρινόταν στην ανάπτυξη των παραγωγικών...

Είναι πραγματικά η 25η Μαρτίου 1821 η πρώτη μέρα της Ελληνικής Επανάστασης, όπως έχει καθιερωθεί να γιορτάζεται η επέτειός της; Και είναι στ’ αλήθεια ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ο πρώτος που ύψωσε την ελληνική σημαία, στο μοναστήρι της αγίας Λαύρας; Το θέμα έχει απασχολήσει πολλούς ιστορικούς που ομόφωνα σχεδόν απαντούν: Όχι. Ούτε η 25η Μαρτίου είναι η Μέρα που κηρύχθηκε η Επανάσταση ούτε ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών ήταν από τους πραγματικούς πρωτεργάτες της.Το θέμα ήλε πριν από λίγες ημέρες – εντελώς βέβαια συμπτωματικά και από λόγους τοπικιστικούς – και στη Βουλή. Τρεις βουλευτές της ΕΡΕ διαφώνησαν για το ποια είναι η πραγματική επέτειος της Επανάστασης. Ο ένας – βουλευτής Μεσσηνίας – ζήτησε να γιορτάζεται η 23η Μαρτίου ημέρα της απελευθέρωσης των Καλαμών. Την πρόταση αυτή την αντέκρουσαν με πάθος οι δύο άλλοι – βουλευτές Αχαΐας – την εθεώρησαν ιεροσυλία και την εχαρακτήρισαν «εθνικώς απαράδεκτον» (Λίγο ακόμη και μέσα στο «υπερεθνικόφρον» μένος τους, θα εχαρακτήριζαν και το συνάδελφό τους που ετόλμησε να την κάνει… όργανον των Σλαύων).Αλλά, όπως μας δίδαξε ο εθνικός μας ποιητής μας εθνικό είναι ό,τι είναι αληθινό. Και δεν είναι βέβαια ούτε εθνικό ούτε αληθινό ό,τι συμφέρει τα παλιά ή τα καινούρια τζάκια και τους τοπικούς κομματάρχες. Αλλ’...

Τα πεπραγμένα της Παρισινής Κομμούνας σε σχέση με την Τέχνη και η επίδρασή της στην καλλιτεχνική δραστηριότητα. Στο πλαίσιο του αφιερώματός μας για τα 150 χρόνια από τη μεγάλη Παρισινή Κομμούνα.

Η εισήγηση που έγινε τη δεύτερη ημέρα του Διαδικτυακού Τριημέρου Επαναστατικών Ιδεών REVOLT 2021 (12,13 &14 Μαρτίου) στη συζήτηση με θέμα «Το Γυναικείο Ζήτημα: πώς θα ξεριζωθεί η καταπίεση της γυναίκας». Ομιλητής ο Πάτροκλος Ψάλτης.

Σύνοψη ομιλίας που εκφωνήθηκε τον Μάρτη του 1908 στη Γενεύη, σε μια διεθνή συγκέντρωση για τα 25 χρόνια από το θάνατο του Μαρξ, την επέτειο της Κομμούνας και τα 60 χρόνια από την Επανάσταση του 1848. Στο πλαίσιο του αφιερώματός μας για τα 150 χρόνια της μεγάλης Παρισινής Κομμούνας.

Στο πλαίσιο των δημοσιεύσεών μας για την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Του Γιώργου Καραγιάννη. Είχε δημοσιευθεί στις 25 Μαρτίου 2017 στην ιστοσελίδα «Ημεροδρόμος».

Γράφτηκε από τον Λένιν στην 40η επέτειο της Παρισινής Κομμούνας και δημοσιεύτηκε στη «Ραμπότσαγια Γκαζέτα», αρ. φύλ. 4-5 στις 15 (2) του Απρίλη 1911. Στο πλαίσιο του αφιερώματός μας για τα 150 χρόνια από τη μεγάλη Παρισινή Κομμούνα.