Όπως αναμενόταν, η μετά την Ολυμπιάδα εποχή είναι μια περίοδος οικονομικής επιβράδυνσης και η κυβέρνηση της ΝΔ  μια κυβέρνηση κρίσης.

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε το 1999 για την αναδημοσίευση μιας σειράς άρθρων του Άλαν Γουντς, που είχαν γραφτεί 10 χρόνια νωρίτερα, με αφορμή την 200η επέτειο της Γαλλικής Επανάστασης. Εδώ γίνεται μια διερεύνηση της σχέσης ανάμεσα στη Γαλλική και τη Ρωσική Επανάσταση: τις διεργασίες ανάπτυξης και κατάρρευσης της επαναστατικής ορμής των μαζών μέσα στο συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο της κάθε μιας επανάστασης.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το σημαντικό έργο των Άλαν Γουντς και Τεντ Γκραντ «Η Διαλεκτική σε αντεπίθεση» (Reason in Revolt) που εκδόθηκε το 1995 και κατάφερε να προσεγγίσει αξεπέραστα τις σύγχρονες επιστημονικές ανακαλύψεις από τη σκοπιά του διαλεκτικού υλισμού, της φιλοσοφίας του μαρξισμού.

Το συνολικό πολιτικό στίγμα του 4ου Τακτικού Συνεδρίου του ΣΥΝ σηματοδοτεί μια αριστερή διαφοροποίηση για το κόμμα σε σχέση με το παρελθόν.

Το πιο σημαντικό ζήτημα για κάθε μαθητή είναι να γνωρίζει ποιο είναι το σχολείο που μπορεί να ικανοποιήσει τις πραγματικές του ανάγκες. Για να ασχοληθούμε όμως με αυτό το ζήτημα πρέπει πρώτα να ασχοληθούμε με τον όρο παιδεία. Παιδεία είναι μια από τις σημαντικότερες κοινωνικές λειτουργίες που εξασφαλίζει την πολιτισμική συνέχεια.

«…Με πάνω ως κάτω απλωμένη τη σημαία, οι νέοι που τους έλεγαν αλήτες. Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο μαθαίνοντας οι άλλοι σφόδρα ταράχτηκαν και φορές τρεις με το μάτι ξαναμετρώντας το έχει τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: Μια πήχη φωτιά κάτω από τα σίδερα με τις μαύρες κάνες και τα δόντια του ήλιου. Και χτυπούσαν όπου να ‘ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση…Και θερίσανε πλήθος τα θηρία και άλλους εμάζεψαν…» (Οδυσσέα Ελύτη, «Άξιον Εστί»)

Ανεξάρτητα από το εάν κάποιος είναι πολιτικά υπέρ ή ενάντια της, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ρώσικη Επανάσταση του 1917 επέδρασε καταλυτικά στην πορεία της παγκόσμιας ιστορίας. Παίρνοντας την σκυτάλη από τη σύντομη σε ζωή, αλλά μεγαλειώδη σε σημασία Παρισινή Κομμούνα, για πρώτη φορά εκατομμύρια εργατών και αγροτών πήραν την εξουσία στα χέρια τους και προχώρησαν στο μετασχηματισμό των δομών της κοινωνίας.

Με τα τεράστια κινήματα της εργατικής τάξης που ακολούθησαν την Οκτωβριανή επανάσταση, η ανατροπή του καπιταλισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο μπήκε στην ημερήσια διάταξη. Η νίκη της εργατικής τάξης στις αναπτυγμένες χώρες, με τη σειρά της, θα έδινε τη βάση για να ξεπεραστεί η καθυστέρηση της Ρωσίας και θα απομάκρυνε κι άλλο τον κίνδυνο της ιμπεριαλιστικής επίθεσης...

Η επιρροή της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Γ΄ Διεθνής) μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο έκανε άλματα: διέθετε 51 εθνικά τμήματα με συνολικό αριθμό μελών 2,8 εκατομμύρια (μόνο 550.000 στη Ρωσία στο Τρίτο Συνέδριο το 1921. Στις τάξεις της υπήρχαν πολλές τάσεις, από τον «κεντρισμό» (ανάμεσα στο μαρξισμό και το ρεφορμισμό) ως τον υπεραριστερισμό...

Μέχρι το 1921, η ταξική πάλη διεθνώς βρισκόταν σε μια φάση παροδικής ύφεσης. Δημιουργούταν όμως μια παράξενη και επικίνδυνη κατάσταση: από τη μια πλευρά η καπιταλιστική τάξη σταθεροποιούσε διεθνώς τα ερείσματα της και από την άλλη το πρώτο και μόνο εργατικό κράτος απομονωμένο και εξαντλημένο...