Οι εργαζόμενοι και οι νέοι της Ελλάδας «έπιασαν το νήμα» του επαναστατικού κινήματος της Ισπανίας, αποδεικνύοντας ότι οι μαζικοί αγώνες ενάντια στην καπιταλιστική αδικία και σκλαβιά δεν σέβονται τα σύνορα. Έτσι χαστούκισαν ηχηρά εκείνους που χαρακτηρίζουν ουτοπία την προοπτική ενός μεγάλου διεθνούς κινήματος ενάντια στα κοινωνικά εγκλήματα του κεφαλαίου, αλλά και εκείνους που μιλούσαν τα τελευταία 24ωρα ειρωνικά για την υποτιθέμενη «παθητικότητα» του ελληνικού λαού.

 

 

Έκκληση για «επίδειξη σοβαρότητας προς τους πιστωτές» έκανε ο άνθρωπός τους, σε διαδοχικές συναντήσεις με τους πολιτικούς αρχηγούς, ζητώντας συναίνεση στη βάση του νέου «μεσοπρόθεσμου προγράμματος» μέτρων έως το 2015, το οποίο περιλαμβάνει περικοπές, απολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις, φόρους και σηματοδοτεί την πρωτοφανή κλιμάκωση της μεγαλύτερης μεταπολεμικής επίθεσης ενάντια σε εργαζόμενους, άνεργους και συνταξιούχους. Ένα χρόνο μετά την έναρξη της επίθεσης αυτής και ενώ το δημόσιο χρέος αντί να μειωθεί, αυξήθηκε κατά 20% και τα spreads δανεισμού αντί να πέσουν, τριπλασιάστηκαν, η κυβέρνηση επιβάλει σε εργαζόμενους και συνταξιούχους νέες «αιματηρές» θυσίες για να ξεχειλίσουν τα φουσκωμένα πορτοφόλια των δανειστών.

 

Από την πρώτη μέρα της ίδρυσής της η ΔΗΜΑΡ ακολούθησε μια ταχύτατη πορεία προς τα δεξιά, αδιαφορώντας πλήρως για τα προσχήματα που η ηγεσία της Ανανεωτικής Πτέρυγας αναγκαζόταν να κρατάει όσο βρισκόταν εντός του ΣΥΝ. Με προμετωπίδα το σύνθημα της «υπεύθυνης Αριστεράς» η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ έχει καταλήξει να είναι απολογητής του Μνημονίου, πρόθυμος συνομιλητής, καθώς και πρόσφορο πολιτικό σωσίβιο της πιο άγριας και μισητής κυβέρνησης από τη μεταπολίτευση.

 

 

 

Η δίχως «λεπτότητα» και ενδοιασμούς παρέμβαση των αξιωματούχων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου στην ελληνική πολιτική, με την εμφάνιση της πολιτικής συναίνεσης σαν όρο για κάθε χρηματοδότηση από την «τρόικα» (επόμενες δόσεις δανείου των 110 δις ή νέο δάνειο ύψους €50 – 60 δις) και για μια πιθανή «ήπια αναδιάρθρωση» με επιμήκυνση της αποπληρωμής τουεκτός «τρόικας» χρέους, με τον πιο επίσημο τρόπο σηματοδοτεί την έναρξημιας περιόδου στην οποία ο οικονομικός ξεπεσμός του ελληνικού καπιταλισμού συνοδεύεται από την κατάρρευση των προσχημάτων της ελληνικής αστικής «δημοκρατίας» και της υποτιθέμενης «εθνικής ανεξαρτησίας».

Σήμερα κατά τις πρώτες πρωινές ώρες, ένας νεαρός άνδρας από το Μπανγκλαντές έπεσε νεκρός στα Πατήσια από μαχαιριές θρασύδειλων φασιστοειδών. Λίγες ώρες αργότερα, το απόγευμα, ξεδιπλώθηκε και επίσημα η τρομοκρατική δράση των νεοναζί της «Χρυσής Αυγής» ενάντια στους μετανάστες, η οποία πυροδοτήθηκε με πρόσχημα την προχθεσινή (ύποπτη για τα κίνητρά και τους στόχους των δραστών της) εγκληματική ενέργεια που οδήγησε στον θάνατο έναν 44χρονο άνδρα στην οδό Γ' Σεπτεμβρίου.

Η κυβέρνηση έντρομη μπροστά στην διογκούμενη οργή των εργαζόμενων αντιμετώπισε τους χιλιάδες διαδηλωτές της σημερινής γενικής απεργίας με απροσχημάτιστη κρατική βία. Δεκάδες είναι οι τραυματίες από τις δολοφονικές απόπειρες της αστυνομίας με σκοπό να διαλυθεί η διαδήλωση και να τρομοκρατηθούν οι απεργοί, με έναν 32χρονο αγωνιστή να βρίσκεται σε πολύ σοβαρή κατάσταση στο Κρατικό νοσοκομείο Νίκαιας μετά από ανελέητα χτυπήματα από τους σαδιστές των ΜΑΤ στο κεφάλι.

Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ καλούν  την εργατική τάξη σε μια νέα 24ωρη γενική απεργία. Οι εργαζόμενοι όμως για μια ακόμα φορά αναρωτιούνται γιατί την ώρα που η κυβέρνηση και η "τρόικα" ξεριζώνουν μια - μια τις στοιχειώδεις κατακτήσεις τους, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν έχουν ακόμα παρουσιάσει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα πάλης και απαντούν στην "ομοβροντία πυρών" του μεγάλου κεφαλαίου με σποραδικές γενικές απεργίες - "τουφεκιές στον αέρα" και μάλιστα με χωριστές απεργιακές συγκεντρώσεις.

Στις 15 Μαρτίου η αραβική επανάσταση όπως ήταν επακόλουθο χτύπησε και την πόρτα της Συρίας. Το μεγάλο μαζικό κίνημα που διαμορφώθηκε μέσα απο διαδηλώσεις οδήγησε σε πανικό και προκάλεσε άγχος στο δικτατορικό καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ με τις δυνάμεις καταστολής να προχωρούν σε μαζικές συλλήψεις στην αποκλεισμένη πόλη Ντέραα.  Η λαϊκή εξέγερση παίρνει διαστάσεις και το καθεστώς καταφεύγει ξανά στην ωμή βία για να δείξει την πυγμή του.