Το παρακάτω κείμενο του Τρότσκι, αν και έχει γραφτεί στην περίοδο του Μεσοπολέμου με σημείο αναφοράς τη Βρετανία, είναι εξαιρετικά επίκαιρο σχετικά με την κατάσταση που τείνει να διαμορφωθεί σήμερα στην Ελλάδα. Αποτελεί απόσπασμα από το έργο του μεγάλου επαναστάτη με τίτλο «Tα Πέντε πρώτα Xρόνια της Kομμουνιστικής Διεθνούς».

Η χθεσινή 15ωρη συνεδρίαση του Eurogroup στις Βρυξέλλες κατέληξε σε μια απόφαση που επισφραγίζει και μονιμοποιεί με τον πιο προκλητικό τρόπο, το δράμα που έχει αρχίσει να ζει εδώ και δύο χρόνια ο εργαζόμενος λαός της Ελλάδας. Το αποκορύφωμα της προκλητικής αυτής απόφασης είναι η υποχρέωση του ελληνικού κοινοβουλίου να προχωρήσει το 2013 σε συνταγματική αναθεώρηση που θα κατοχυρώνει τα συμφέροντα των δανειστών και θα μετατρέπει την εξυπηρέτησή τους σε διαρκή εθνική προτεραιότητα.

Διαβάστε το Μανιφέστο της Κομμουνιστικής Διεθνούς της περιόδου κατά την οποία ηγούνταν ο Λένιν και ο Τρότσκι, με θέμα το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο ενάντια στην ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου. Είναι ένα εξαιρετικά επίκαιρο ντοκουμέντο, που δυστυχώς βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τη σημερινή τακτική των ηγεσιών του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος και ιδιαίτερα, της ηγεσίας του ΚΚΕ, η οποία επικαλείται το «Λενινισμό», αλλά δυστυχώς δεν εφαρμόζει βασικές αρχές της διδασκαλίας του Λένιν.

Η λαοθάλασσα της Κυριακής για άλλη μια φορά επιβεβαίωσε την εκτίμηση των μαρξιστών ότι βρισκόμαστε σε μια προεπαναστατική περίοδο. Οι αντικειμενικοί όροι για μια ανοιχτά επαναστατική κατάσταση όπως τους περιέγραψαν ο Λένιν και ο Τρότσκι ωριμάζουν μέρα με τη μέρα. Οι μάζες έχουν μπει αποφασιστικά στο προσκήνιο αποδεικνύοντας τη θέληση τους να αγωνιστούν. Τα μικροαστικά στρώματα βρίσκονται σε αναβρασμό και οι σχέσεις τους με την άρχουσα τάξη είναι κλονισμένες ανεπανόρθωτα. Οι τελευταίες πολιτικές εξελίξεις, δείχνουν με τον πιο θεαματικό τρόπο την διάσπαση στις κορυφές της άρχουσας τάξης. Αυτό που λείπει για να έρθει πιο κοντά μια επαναστατική αλλαγή στην κοινωνία είναι μόνο ο υποκειμενικός παράγοντας, δηλαδή η κατάλληλη επαναστατική ηγεσία.

Κάτω από την πίεση της 48ωρης γενικής απεργίας και της γενικευμένης λαϊκής οργής για τη μεθοδευόμενη εξαθλίωση των εργαζόμενων μαζών, το μαύρο κυβερνητικό μέτωπο τρόικας και ελληνικής άρχουσας τάξης εμφανίζει τις τελευταίες ώρες εικόνα πανικού και διάσπασης.

Τις τελευταίες ώρες οι Έλληνες αστοί έχουν κλιμακώσει τον βρώμικο πόλεμο προπαγάνδας, φοβούμενοι την επαναστατική καταιγίδα που έρχεται και προσπαθώντας να αποθαρρύνουν τα εκατομμύρια των οργισμένων εργαζόμενων και του φτωχού λαού. Τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων θυμίζουν όλο και περισσότερο διαγγέλματα κατατρομοκράτησης των μαζών προβάλλοντας το δίλλημα «είτε χρεοκοπία και κοινωνική καταστροφή είτε υποταγή στην εξαθλίωση για να μην χρεοκοπήσουμε»...

Οι ηγέτες των μαζικών οργανώσεων δεν υπάρχουν για να κραυγάζουν, μιμούμενοι τις απελπισμένες σέχτες, αλλά για να οργανώνουν τους μαζικούς αγώνες και να δίνουν πολιτική προοπτική στις μάζες. Συνεπώς, κάθε απλός εργαζόμενος και νέος έχει απόλυτο δίκιο να απευθύνει μια αυστηρή προτροπή στις ηγεσίες του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ: Σύντροφοι αφήστε τις αφηρημένες εκκλήσεις και μιλήστε συγκεκριμένα για το τι πρέπει να γίνει!

Η διαπραγμάτευση - κοροϊδία της ελληνικής άρχουσας τάξης με την τρόικα τελείωσε και το αποτέλεσμά της είναι μια προκλητική συμφωνία που προβλέπει όλοι οι εργαζόμενοι να γίνουν εξαθλιωμένοι φτωχοί, οι άνεργοι να πληθύνουν ακόμα περισσότερο και οι τραπεζίτες να διασφαλίσουν τα κέρδη και την ιδιοκτησία τους με χρήματα των φορολογουμένων.

Οι μετέχοντες στη Γενική Συνέλευση εργαζόμενοι του νοσοκομείου, γιατροί, νοσηλευτικό και λοιπό προσωπικό στο Γ.Ν. Κιλκίς, κατέληξαν στα παρακάτω.

Μπροστά στο οικονομικό αδιέξοδο και στους εργατικούς αγώνες, τα κόμματα της άρχουσας τάξης παραμέρισαν τις «διαφορές» τους με ένα και μόνο στόχο: να ισοπεδώσουν ό,τι κατάκτηση έχει απομείνει στους εργαζόμενους και να μεταφέρουν όσα περισσότερα βάρη γίνεται στις πλάτες της εργατικής τάξης και των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων. Την ίδια στιγμή όμως που η αστική τάξη επιτίθεται ενωμένη, το εργατικό κίνημα παραμένει διασπασμένο, χωρίς πρόγραμμα και σχέδιο δράσης. Οι ηγεσίες της Αριστεράς δεν προτείνουν ένα πρόγραμμα εξουσίας. Την ίδια στιγμή, οι ηγεσίες των συνδικάτων αρνούνται να οργανώσουν έναν αγώνα διαρκείας.