Ενθαρρυμένος από την άμεση επιτυχία της επίθεσης του κατά της Βενεζουέλας στις 3 Ιανουαρίου, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έχει εξαπολύσει μια πρωτοφανή εκστρατεία οικονομικής ασφυξίας και στρατιωτικού εκφοβισμού της Κούβας.
Το επί 60 χρόνια εμπάργκο έχει ενισχυθεί από τις αρχές του έτους με έναν σχεδόν πλήρη πετρελαϊκό αποκλεισμό, ο οποίος έχει αποδεκατίσει την ικανότητα της Κούβας να παράγει ενέργεια, με καταστροφικές συνέπειες για την καθημερινή ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Μια συστηματική, εγκληματική και ιδιαίτερα αποτελεσματική εκστρατεία δευτερογενών κυρώσεων και διπλωματικών πιέσεων έχει στοχοποιήσει όλες τις πτυχές της κουβανικής οικονομίας (τουρισμός, εξόρυξη, εξαγωγή ιατρικών υπηρεσιών, ναυτιλία, εμπόριο). Πρόκειται για μια βάναυση και απάνθρωπη μεσαιωνική πολιορκία, με στόχο την επίτευξη της συνθηκολόγησης μέσω της πείνας.
Τα οικονομικά μέτρα έχουν συμπληρωθεί από αλαζονικές δηλώσεις του Τραμπ και του Μάρκο Ρούμπιο, το κατασκευασμένο κατηγορητήριο εναντίον του Ραούλ Κάστρο, απειλές για στρατιωτική δράση και προκλητικές στρατιωτικές πτήσεις συλλογής πληροφοριών πάνω από το νησί.
Το πρωταρχικό κίνητρο για τη μακρόχρονη επίθεση κατά της κουβανέζικης επανάστασης είναι το γεγονός ότι, το 1959, ένα μικρό νησί, 90 μίλια μακριά από την ισχυρότερη ιμπεριαλιστική δύναμη στον κόσμο, αποφάσισε να υπερασπιστεί την κυριαρχία του και, για να το πετύχει, ανέτρεψε τον καπιταλισμό, εγκαθιστώντας μια σχεδιασμένη οικονομία. Γι’ αυτό ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός φοβήθηκε και εξακολουθεί να φοβάται την κουβανέζικη επανάσταση ως απειλή για τα συμφέροντά του σε ολόκληρη την ήπειρο.
Όλα τα εντυπωσιακά επιτεύγματα της κουβανέζικης επανάστασης πραγματοποιήθηκαν στη βάση της σχεδιασμένης οικονομίας και της κατάργησης του καπιταλισμού. Η εξάλειψη του αναλφαβητισμού, ένα δωρεάν και καθολικό εκπαιδευτικό σύστημα από την προσχολική εκπαίδευση έως το πανεπιστήμιο, ένα σύστημα υγειονομικής περίθαλψης που δεν έχει όμοιό του, δωρεάν στέγαση, προσδόκιμο ζωής υψηλότερο από εκείνο των Ηνωμένων Πολιτειών κ.λπ. Παρά τις δεκαετίες ιμπεριαλιστικού αποκλεισμού, τα επιτεύγματα της Κούβας στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου βρίσκονταν πολύ μπροστά από εκείνα των αντίστοιχων χωρών της Λατινικής Αμερικής και συγκρίνονταν και σε αρκετά σημεία ξεπερνούσαν εκείνα των προηγμένων καπιταλιστικών χωρών. Αυτές οι κατακτήσεις παρέχουν μια μικρή εικόνα του τι μπορεί να επιτύχει μια σχεδιασμένη οικονομία.
Ωστόσο, ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να οικοδομηθεί σε μία χώρα. Η ιστορία της κουβανέζικης επανάστασης και η σημερινή της κατάσταση αποτελούν μια σαφή υπενθύμιση αυτού του γεγονότος. Οι μόνες δύο περίοδοι κατά τις οποίες η κουβανέζικη επανάσταση είχε κάποια περιθώρια ανάσας ήταν όταν συνδεόταν με τη Σοβιετική Ένωση και όταν συνδεόταν με τη μπολιβαριανή επανάσταση στη Βενεζουέλα.
Παρότι ο καπιταλισμός καταργήθηκε και υπήρχε μαζικός ενθουσιασμός για το νέο επαναστατικό καθεστώς, στην Κούβα δεν υπήρξε ποτέ γνήσια εργατική δημοκρατία. Δεν υπήρχαν θεσμοί μέσω των οποίων οι εργάτες και οι αγρότες θα μπορούσαν να ασκούν άμεσα την εξουσία. Η γραφειοκρατικοποίηση της κουβανέζικης επανάστασης έχει διαφορετικές πηγές, αλλά ενισχύθηκε και παγιώθηκε από την επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης, ιδιαίτερα μετά το 1970.
Ένα καθεστώς σχεδιασμένης οικονομίας δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά χωρίς τον άμεσο έλεγχο και τη συμμετοχή των μαζών στη διεύθυνση της οικονομίας και του κράτους. Η γραφειοκρατία οδηγεί αναπόφευκτα σε κακοδιαχείριση, σπατάλη, προνόμια για τους λίγους και διαφθορά.
Τελικά, όπως και στη Σοβιετική Ένωση, ένα τμήμα της γραφειοκρατίας θα επιδίωκε να γίνει ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής και όχι απλώς διαχειριστής τους.
Τώρα, υπό την ασφυκτική πίεση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, η κουβανική ηγεσία έχει εγκρίνει μια σειρά οικονομικών μέτρων τα οποία, εάν εφαρμοστούν, θα σημάνουν το τέλος της σχεδιασμένης οικονομίας και την πλήρη κυριαρχία της καπιταλιστικής αγοράς. Πολλοί από αυτούς στρέφονται προς το κινεζικό ή βιετναμέζικο μοντέλο, όπου ο καπιταλισμός έχει αποκατασταθεί, αλλά το λεγόμενο «Κομμουνιστικό» Κόμμα παραμένει στην εξουσία.
Σε ορισμένους αυτό φαίνεται ως ένας τρόπος εξόδου από το σημερινό αδιέξοδο, ενώ υπάρχει η αυταπάτη ότι αυτά τα μέτρα θα οδηγήσουν σε οικονομική ανάπτυξη, επιτρέποντας παράλληλα στην Κούβα να διατηρήσει την κυριαρχία της. Πρέπει να προειδοποιήσουμε κατηγορηματικά: η κατάργηση της σχεδιασμένης οικονομίας θα σήμαινε την καταστροφή όλων των κατακτήσεων της κουβανικής επανάστασης (οι οποίες εξακολουθούν να υφίστανται, αν και είναι σημαντικά αποδυναμωμένες). Η Κούβα θα επέστρεφε στο 1958: μια χώρα υποταγμένη και δεμένη χειροπόδαρα στο αμερικανικό χρηματιστικό κεφάλαιο, οικονομικά και πολιτικά. Μια μικρή μειοψηφία θα πλούτιζε, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία θα υπέφερε από φτώχεια, ανεργία και εξαθλίωση.
Όταν η Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του 1920, αντιμέτωπη με τη διεθνή απομόνωση και την οικονομική κατάρρευση, αναγκάστηκε να κάνει μερικές παραχωρήσεις στην αγορά, ο Λένιν εξήγησε με σαφήνεια ότι αυτές αντιπροσώπευαν ένα βήμα προς τα πίσω. Οι παραχωρήσεις αυτές συνοδεύονταν από μέτρα για την ενίσχυση του εργατικού ελέγχου και της εποπτείας. Επρόκειτο για την εξασφάλιση κάποιου χρονικού περιθωρίου, το οποίο θα αξιοποιούνταν για την προώθηση της παγκόσμιας επανάστασης με κάθε μέσο.
Τα τελευταία οικονομικά μέτρα που εγκρίθηκαν στην Κούβα έχουν ανοίξει μια συζήτηση στο νησί. Πολλοί που μπορούν να δουν καθαρά τους κινδύνους που ελλοχεύουν αναρωτιούνται – ποια είναι η εναλλακτική;
Η βασική αιτία των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η κουβανική επανάσταση βρίσκεται στην απομόνωσή της. Η ανανεωμένη επίθεση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού εναντίον της κουβανικής επανάστασης έχει επίσης αποκαλύψει τη χρεοκοπία της ιδέας ενός πολυπολικού κόσμου ως προοδευτικής διεξόδου. Ούτε η Κίνα ούτε η Ρωσία έχουν κάνει κάτι περισσότερο από το να εκδίδουν δηλώσεις, ενώ καμία από τις λεγόμενες «προοδευτικές» κυβερνήσεις στη Λατινική Αμερική δεν τόλμησε να αψηφήσει τον αμερικανικό εκφοβισμό.
Ο μόνος τρόπος να σπάσει αυτή η απομόνωση είναι η εξάπλωση της επανάστασης σε άλλες χώρες. Στη δεκαετία του 1960, η κουβανική ηγεσία κινήθηκε προς αυτή την κατεύθυνση, με τον Τσε Γκεβάρα να μιλά για τη δημιουργία δύο, τριών, πολλών Βιετνάμ. Η γενική ιδέα ήταν σωστή, αν και στην πράξη αποδείχθηκε λανθασμένη η μέθοδος του ένοπλου αντάρτικου που υιοθετήθηκε.
Η πολιτική εξάπλωσης της επανάστασης εγκαταλείφθηκε αργότερα και η Κούβα ευθυγράμμισε την πολιτική της με εκείνη της Σοβιετικής Ένωσης. Στους Νικαραγουανούς Σαντινίστας δόθηκε η συμβουλή να μην καταργήσουν τον καπιταλισμό, αλλά να διατηρήσουν μια «μεικτή οικονομία», με καταστροφικά αποτελέσματα. Η συμβουλή που δόθηκε στη μπολιβαριανή επανάσταση στη Βενεζουέλα ήταν να μην ακολουθήσει το παράδειγμα της Κούβας (την απαλλοτρίωση του καπιταλισμού), και πάλι με καταστροφικά αποτελέσματα, τα οποία είχαν άμεσο αρνητικό αντίκτυπο στην κουβανική επανάσταση, ενισχύοντας την απομόνωσή της.
Οι μόνοι αξιόπιστοι σύμμαχοι στους οποίους μπορεί να υπολογίζει η κουβανική επανάσταση είναι η εργατική τάξη και οι φτωχές μάζες όλου του κόσμου. Ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός είναι μια πολιτική παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης (σε αντίθεση με τον «πολυπολισμό» ή τον «αγώνα ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό»). Η τύχη της κουβανέζικης επανάστασης θα κριθεί τελικά στην αρένα της διεθνούς ταξικής πάλης.
Ορισμένες παραχωρήσεις στην αγορά μπορεί να είναι αναγκαίες, αλλά πρέπει να εξηγηθεί ότι αποτελούν οπισθοχώρηση και δεν αντιπροσωπεύουν την «τελειοποίηση του κουβανικού σοσιαλιστικού μοντέλου». Πρέπει να αντισταθμιστούν από έναν σκληρό αγώνα ενάντια στη διαφθορά και τη γραφειοκρατία, ο οποίος μπορεί να διεξαχθεί μόνο μέσω της ευρύτερης δυνατής συμμετοχής της εργατικής τάξης στη διεύθυνση του κράτους και της οικονομίας.
Η Επαναστατική Κομμουνιστική Διεθνής επιβεβαιώνει εκ νέου την άνευ όρων υποστήριξή της στην κουβανέζικη επανάσταση και ρίχνει τις δυνάμεις της στον ευρύτερο δυνατό αγώνα για την υπεράσπισή της. Μια ήττα της κουβανέζικης επανάστασης θα αποτελούσε ένα βήμα προς τα πίσω για την εργατική τάξη διεθνώς και το παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το καθήκον του τμήματός μας στις ΗΠΑ, των Επαναστατών Κομμουνιστών της Αμερικής, να συνεχίσει να σηκώνει ψηλά τη σημαία της υπεράσπισης της Κούβας ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.
Σε τελική ανάλυση, η απομόνωση της κουβανέζικης επανάστασης, η οποία απειλεί να σφραγίσει την τύχη της, είναι αποτέλεσμα της καθυστέρησης στην οικοδόμηση της αναγκαίας επαναστατικής ηγεσίας σε ολόκληρο τον κόσμο, η οποία μπορεί να οδηγήσει την εργατική τάξη στην εξουσία. Δεσμευόμαστε εκ νέου να διπλασιάσουμε τις προσπάθειές μας για την οικοδόμηση των δυνάμεων του επαναστατικού κομμουνισμού σε ολόκληρο τον κόσμο.
Κάτω ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός !
Υπερασπιστείτε την Κουβανέζικη Επανάσταση!
Εργάτες όλων των χωρών, ενωθείτε!
Επαναστατική Κομμουνιστική Διεθνής
11 Αυγούστου 2026
Αυτή η ανακοίνωση εγκρίθηκε ομόφωνα κατά την ηγεσία της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Διεθνούς.