Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στο υπό πακιστανική διοίκηση Κασμίρ, που συνήθως αναφέρεται ως Αζάντ Κασμίρ, γράφουν μια νέα σελίδα στην Ιστορία με το θάρρος και τον ηρωισμό τους, καθώς το πακιστανικό κράτος εξαπολύει μία από τις πιο βίαιες εκστρατείες κρατικής καταστολής των τελευταίων χρόνων.
Η Επιτροπή Λαϊκής Δράσης (Awami Action Committee – AAC) στο Αζάντ Κασμίρ ηγείται μιας ιστορικής μεγάλης πορείας προς τη Μουζαφαραμπάντ, με στόχο να επιβάλει την ικανοποίηση των αιτημάτων της. Τα τελευταία τρία χρόνια, τα αιτήματα αυτά είχαν γίνει δεκτά, τόσο από την κυβέρνηση του Αζάντ Κασμίρ, όσο και από την κυβέρνηση του Πακιστάν, ύστερα από προηγούμενες μεγάλες πορείες. Ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν έχουν εφαρμοστεί.
Αυτή τη φορά, οι κρατικές αρχές είναι αποφασισμένες να συντρίψουν αυτό το μαζικό κίνημα μέσω μαζικών δολοφονιών και άγριας καταστολής, ξεπερνώντας κάθε όριο βαρβαρότητας που έχει καταγραφεί τις τελευταίες δεκαετίες.
Η μεγάλη πορεία επρόκειτο να ξεκινήσει από διάφορες περιοχές του Αζάντ Κασμίρ στις 9 Ιουνίου και, περνώντας από πολλές πόλεις, να καταλήξει στη Μουζαφαραμπάντ. Όμως, στις 5 Ιουνίου οι κρατικές αρχές εξαπέλυσαν κύμα τρομοκρατίας, όταν ένας από τους κεντρικούς ηγέτες του κινήματος, ο Σαρντάρ Ουμάρ Ναζίρ, δέχθηκε πυρά από την αστυνομία σε σημείο ελέγχου κοντά στο Ραουλακότ. Κατάφερε να επιζήσει από την απόπειρα δολοφονίας σχεδόν από θαύμα – η σφαίρα ξύρισε το αυτί του – ενώ ο επί χρόνια αγωνιστής Σαχζέμπ Χαμπίμπ, που οδηγούσε το αυτοκίνητό του, σκοτώθηκε.
Νωρίτερα την ίδια ημέρα, η κυβέρνηση είχε χαρακτηρίσει την AAC τρομοκρατική οργάνωση και είχε απαγορεύσει τη δράση της. Παράλληλα, ανακοίνωσε τη διεξαγωγή εκλογών, παρά το γεγονός ότι προηγουμένως είχε δεσμευτεί πως πριν από αυτές θα υλοποιούσε τις εκλογικές μεταρρυθμίσεις που πρότεινε η AAC. Η υπόσχεση αυτή δεν τηρήθηκε ποτέ.
Το βράδυ της 6ης Ιουνίου, όταν χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο Ραουλακότ για την κηδεία του Σαχζέμπ Χαμπίμπ, παραστρατιωτικές δυνάμεις, όπως οι Rangers, η Punjab Constabulary και η Frontier Constabulary, που είχαν καταφθάσει στην περιοχή, άνοιξαν αδιακρίτως πυρ εναντίον του συγκεντρωμένου πλήθους, σκοτώνοντας δεκάδες ανθρώπους.
Σύμφωνα με τη νέα πρακτική που έχει υιοθετήσει το πακιστανικό κράτος, οι σοροί των θυμάτων των μαζικών δολοφονιών κατασχέθηκαν από τις αρχές και μεταφέρθηκαν σε άγνωστες τοποθεσίες. Ορισμένες αναφορές κάνουν λόγο για περισσότερους από 100 νεκρούς εκείνη την ημέρα. Στη συνέχεια επιβλήθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας στο Ραουλακότ, ενώ όποιος την παραβίαζε δεχόταν πυρά από τις δυνάμεις ασφαλείας.
Η μεγάλη πορεία
Παρ’ όλη αυτή τη βαρβαρότητα, η μεγάλη πορεία ξεκίνησε όπως είχε προγραμματιστεί στις 9 Ιουνίου, και πλήθη διαδηλωτών από διάφορες περιοχές του Αζάντ Κασμίρ άρχισαν να κατευθύνονται προς το Ραουλακότ. Κάθε διαφορετική ομάδα διαδηλωτών χρειάστηκε να συγκρουστεί με τις δυνάμεις ασφαλείας, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν ξανά δεκάδες άνθρωποι.
Στο Κότλι, τουλάχιστον 6 άνθρωποι σκοτώθηκαν όταν οι δυνάμεις ασφαλείας άνοιξαν πυρ εναντίον συγκέντρωσης διαδηλωτών. Όταν οι τραυματίες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο, οι δυνάμεις ασφαλείας τους ακολούθησαν και άνοιξαν πυρ μέσα στο νοσοκομείο, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας περισσότερους ανθρώπους, ανάμεσά τους και μία γυναίκα. Παρόμοια περιστατικά σημειώθηκαν και σε πολλές άλλες περιοχές. Παρ’ όλα αυτά, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι κατάφεραν τελικά να φτάσουν στα περίχωρα του Ραουλακότ.
Η ηγεσία της AAC ανακοίνωσε την έναρξη καθιστικής διαμαρτυρίας (sit-in) στο Ντάρεκ, στα περίχωρα του Ραουλακότ, απαιτώντας από τις κρατικές αρχές να αποσύρουν όλες τις δυνάμεις τους και να ανακαλέσουν όλα τα κατασταλτικά μέτρα εναντίον της AAC, δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσει και ότι ο αγώνας θα συνεχιστεί αν το κράτος αρνηθεί να ικανοποιήσει τα αιτήματα.
Η καθιστική διαμαρτυρία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, ενώ οι συγκρούσεις μεταξύ των διαδηλωτών και των κρατικών αρχών συνεχίζονται σε καθημερινή βάση.
Ποιος είναι ο δρόμος προς τα εμπρός;
Το κίνημα αυτό έχει φτάσει σε ένα αποφασιστικό σημείο καμπής για τις τάξεις που βρίσκονται αντιμέτωπες. Το πακιστανικό κράτος έχει χρησιμοποιήσει κάθε μέσο και κάθε τέχνασμα για να συντρίψει το κίνημα, αλλά μέχρι στιγμής έχει αποτύχει.
Έχει καταφύγει στην πολιτική προπαγάνδα και στους κοινοβουλευτικούς ελιγμούς μέσω των σάπιων πολιτικών κομμάτων, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τα κόμματα αυτά δεν μπορούν καν να πραγματοποιήσουν μια συγκέντρωση μερικών εκατοντάδων ανθρώπων οπουδήποτε στο Αζάντ Κασμίρ, κι όμως βρίσκονται στην εξουσία και ετοιμάζονται να επιστρέψουν στο ίδιο κοινοβούλιο μέσω των προσχηματικών εκλογών που έχουν προγραμματιστεί για τις 27 Ιουλίου. Μάλιστα, ορισμένοι πολιτικοί, μεταξύ των οποίων και ένας πρώην πρωθυπουργός, ξυλοκοπήθηκαν από συγκεντρωμένους πολίτες όταν επιχείρησαν να επισκεφθούν την εκλογική τους περιφέρεια.
Η χρεοκοπία της «Δικαιοσύνης», της κρατικής γραφειοκρατίας και όλων των υπόλοιπων κρατικών θεσμών έχει αποκαλυφθεί πλήρως. Όλοι μπορούν πλέον να δουν ότι αποτελούν ανοιχτούς εχθρούς του λαού του Κασμίρ.
Το Πακιστάν παρουσιαζόταν πάντοτε ως υπερασπιστής των δικαιωμάτων του λαού του Κασμίρ και κατηγορούσε το ινδικό κράτος για την καταπίεση των κατοίκων του ινδοκρατούμενου Κασμίρ. Τώρα όμως έχει αποκαλυφθεί σε όλους η υποκρισία των διακηρύξεων περί «αλληλεγγύης» προς τους Κασμιρινούς αδελφούς και αδελφές τους. Η στάση αυτή αποτελούσε έναν από τους βασικούς ιδεολογικούς πυλώνες του πακιστανικού κράτους επί επτά δεκαετίες.
Σήμερα, όμως, στο Αζάντ Κασμίρ, το πακιστανικό κράτος διαπράττει θηριωδίες αντίστοιχες με εκείνες που το ίδιο κατηγορούσε το ινδικό κράτος ότι διαπράττει επί επτά δεκαετίες στο τμήμα του Κασμίρ που ελέγχει.
Το 2019, όταν η αυταρχική κυβέρνηση του Μόντι κατήργησε το ειδικό καθεστώς του Κασμίρ στο ινδικό Σύνταγμα, το ινδικό κράτος χρησιμοποίησε αεροβόλα όπλα που εκτοξεύουν σκάγια εναντίον διαδηλωτών στο Σριναγκάρ και σε άλλες πόλεις. Τον περασμένο μήνα, το πακιστανικό κράτος χρησιμοποίησε τα ίδια όπλα εναντίον διαδηλωτών στο Ραουλακότ. Στο παρελθόν, το Πακιστάν είχε καταγγείλει διεθνώς τη χρήση τέτοιων όπλων από το ινδικό κράτος.
Πολλοί ακτιβιστές και πολιτικοί ηγέτες του ινδοκρατούμενου Κασμίρ, οι οποίοι στο παρελθόν χαρακτηρίζονταν φιλοπακιστανοί, έχουν επίσης καταδικάσει τη βαρβαρότητα του πακιστανικού κράτους. Αυτό δείχνει ότι οι πακιστανικές αρχές δίνουν μάχη για την ίδια τους την επιβίωση και θεωρούν πως μια ακόμη νίκη του κινήματος θα έπληττε σοβαρά το κύρος και την εξουσία του κράτους.
Η AAC πρέπει να πάρει την εξουσία
Από την άλλη πλευρά, το κίνημα έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια ενός μαζικού αγώνα για βασικά δικαιώματα και έχει εξελιχθεί σε ένα κίνημα με τη δυνατότητα να πάρει την εξουσία στα δικά του χέρια.
Εάν η ηγεσία της AAC προχωρούσε προς την πόλη του Ραουλακότ επικεφαλής εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και έδινε αποφασιστική μάχη απέναντι στις δυνάμεις ασφαλείας για να επαναφέρει την πόλη υπό τον έλεγχό της, η κατάσταση θα άλλαζε δραματικά. Στην πραγματικότητα, ο λαός σε ολόκληρο το Αζάντ Κασμίρ πιέζει την ηγεσία προς αυτή την κατεύθυνση: να προχωρήσει, να καταλάβει το Ραουλακότ και στη συνέχεια να βαδίσει προς τη Μουζαφαραμπάντ.
Η ηγεσία της AAC διστάζει να το πράξει, επειδή φοβάται ότι μια τέτοια σύγκρουση θα κοστίσει πολλές ανθρώπινες ζωές. Εξακολουθεί να απευθύνεται στις αρχές ζητώντας ειρηνική λύση μέσω διαπραγματεύσεων. Ωστόσο, η κατάσταση έχει φτάσει πλέον σε σημείο χωρίς επιστροφή. Αν το κίνημα ηττηθεί σε αυτή τη φάση, οι κρατικές αρχές θα εξαπολύσουν πραγματική κόλαση: θα δολοφονήσουν εκατοντάδες αγωνιστές και θα φυλακίσουν χιλιάδες με κατηγορίες περί τρομοκρατίας.
Ήδη, καθημερινά γίνονται επιδρομές στα σπίτια πολλών αγωνιστών, τα οποία σε αρκετές περιπτώσεις κατεδαφίζονται με μπουλντόζες. Οι γυναίκες των οικογενειών αυτών υφίστανται εξευτελισμούς κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων. Κάθε μέρα οι αρχές εκτοξεύουν νέες απειλές, ενώ η εκστρατεία συκοφάντησης στα μέσα ενημέρωσης γίνεται ολοένα και πιο δηλητηριώδης. Κάθε έκφραση αλληλεγγύης μέσα στο Πακιστάν ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αντιμετωπίζεται με ωμή βία, ενώ αρκετοί ακτιβιστές έχουν συλληφθεί ή απειληθεί απλώς επειδή συμμετείχαν σε μικρές συγκεντρώσεις αλληλεγγύης.
Σε αυτές τις συνθήκες, ο μόνος δρόμος που απομένει είναι η προέλαση: η είσοδος στο Ραουλακότ και η διεξαγωγή της αναπόφευκτης μάχης για την κατάληψή του. Η καθιστική διαμαρτυρία δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ αόριστον και η ηγεσία δεν μπορεί να περιορίζεται διαρκώς σε νέα καλέσματα για διαδηλώσεις και καταλήψεις. Ο δισταγμός της ηγεσίας σε αυτό το κρίσιμο ζήτημα μπορεί να αποδειχθεί μοιραίος, με τραγικές συνέπειες όχι μόνο για την εργατική τάξη του Αζάντ Κασμίρ, αλλά και ολόκληρου του Πακιστάν.
Αντίθετα, αν η ηγεσία καλέσει τον λαό να εισέλθει στο Ραουλακότ και να το απελευθερώσει από τις δυνάμεις ασφαλείας που έχουν σταλεί από το Πακιστάν, θα συναντήσει τεράστια ανταπόκριση. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι — ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά — θα βγουν να αγωνιστούν στο πλευρό της.
Μια νίκη σε αυτή την αποφασιστική μάχη θα μεταμόρφωνε ολόκληρη την κατάσταση και θα έθετε στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της εξουσίας. Εκείνη τη στιγμή, η ηγεσία της AAC θα έπρεπε να ανακηρύξει τον εαυτό της νέα κυβέρνηση και να βαδίσει προς τη Μουζαφαραμπάντ για να αναλάβει την εξουσία. Στην πραγματικότητα, διαθέτει ήδη την απαραίτητη δύναμη για να σχηματίσει κυβέρνηση, αλλά δεν το έχει ακόμη ανακοινώσει.
Μόλις ανακοινώσει την πρόθεσή της να καταλάβει την εξουσία, θα πρέπει επίσης να παρουσιάσει το σύνολο των μέτρων για τα οποία αγωνίζεται: δωρεάν δημόσια υγεία, δωρεάν παιδεία για όλους, κατάργηση της προκλητικής πολυτελούς ζωής των κρατικών αξιωματούχων και των πολιτικών που συντηρούνται με δημόσιο χρήμα, εξασφάλιση εργασίας για όλους και καθολικές συντάξεις.
Τέτοια μέτρα θα κέρδιζαν τη μαζική υποστήριξη της εργατικής τάξης του Πακιστάν. Η νέα κυβέρνηση θα απολάμβανε συντριπτική λαϊκή στήριξη. Παράλληλα, θα έπρεπε να καταγγείλει τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τους διεθνείς θεσμούς τους, συμπεριλαμβανομένων του ΟΗΕ και των διάφορων διεθνών οργανώσεων «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Αντί γι’ αυτούς, θα έπρεπε να απευθύνει κάλεσμα αλληλεγγύης προς την εργατική τάξη όλου του κόσμου.
Θα έπρεπε να καλέσει εκπροσώπους εργατικών συνδικάτων από διάφορες χώρες να εκφράσουν δημόσια την υποστήριξή τους στο κίνημα, αρχίζοντας από τους εργάτες του ίδιου του Πακιστάν. Σε τελική ανάλυση, η οριστική νίκη του κινήματος μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο με την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος μέσω μιας σοσιαλιστικής επανάστασης, όχι μόνο στο Αζάντ Κασμίρ αλλά σε ολόκληρη την ινδική υποήπειρο, συμπεριλαμβανομένων του Πακιστάν και της Ινδίας.
Πρέπει να δημιουργηθεί μια σοσιαλιστική ομοσπονδία, η οποία όχι μόνο θα τερματίσει οριστικά την εθνική καταπίεση των Κασμιρινών, αλλά θα απελευθερώσει επίσης δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρη την περιοχή από τη δυστυχία, τη φτώχεια, τους ατελείωτους πολέμους και την αιματοχυσία.
Όλα αυτά είναι απολύτως εφικτά στις σημερινές συνθήκες. Κάθε άνθρωπος στο Αζάντ Κασμίρ το αισθάνεται μέχρι το μεδούλι του. Όμως αυτά τα τολμηρά και ριζοσπαστικά βήματα απαιτούν μια ηγεσία με ευρύ ορίζοντα και επαναστατική αποφασιστικότητα.
Τα τελευταία χρόνια είδαμε μαζικά κινήματα σε ολόκληρη την περιοχή — στη Σρι Λάνκα, στο Μπανγκλαντές και στο Νεπάλ. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, μισητές κυβερνήσεις ανατράπηκαν από μαζικές εξεγέρσεις που αναζητούσαν μια ριζική λύση στα προβλήματα των λαϊκών μαζών. Ωστόσο, σε καμία από αυτές τις περιπτώσεις ο λαός δεν κατόρθωσε να οργανωθεί και να πάρει την εξουσία στα δικά του χέρια. Γι’ αυτό και οι κυβερνητικές αλλαγές δεν έφεραν πραγματική ανακούφιση στους ανθρώπους. Στο Αζάντ Κασμίρ, όμως, υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Οι επόμενες ημέρες θα δείξουν αν μπορεί να γίνει πραγματικότητα.
Οι σύντροφοι του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κόμματος (RCP) παρεμβαίνουν ενεργά στο κίνημα και μεταφέρουν αυτό το μήνυμα στον λαό. Βρίσκονται ανάμεσα σε όσους υφίστανται την κρατική καταστολή και συμμετέχουν στην οργάνωση της υλικοτεχνικής υποστήριξης και άλλων δραστηριοτήτων του κινήματος. Οι γυναίκες σύντροφοι του κόμματος διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην κινητοποίηση των γυναικών και στην αντιπαράθεση με συντηρητικές δυνάμεις που επιχειρούσαν να την εμποδίσουν. Τις επόμενες ημέρες, οι σύντροφοί μας είναι έτοιμοι να εκπληρώσουν κάθε επαναστατικό καθήκον και να κάνουν κάθε αναγκαία θυσία για τη νίκη του κινήματος.
Απευθύνουμε έκκληση σε όλους τους συντρόφους της RCI και στους εργάτες όλου του κόσμου να στηρίξουν αυτό το κίνημα και να καταδικάσουν τη βαρβαρότητα του πακιστανικού κράτους.
Το χτύπημα σε έναν είναι χτύπημα σε όλους!
Εμπρός για τη νίκη στο Αζάντ Κασμίρ!
Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα
τμήμα της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Διεθούνς στο Πακιστάν
7 Ιουλίου 2026