Ένα νέο ρατσιστικό κρατικό έγκλημα πραγματοποιήθηκε τη νύχτα της 3ης προς 4η Φλεβάρη, σε θαλάσσια τοποθεσία κοντά στην ανατολική ακτή της Χίου. Σύμφωνα με τους – απόλυτα αφερέγγυους – ισχυρισμούς του Λιμενικού, ένα σκάφος με περίπου 40 μετανάστες αγνόησε τις οδηγίες του σκάφους του Λιμενικού ΛΣ 1077 και, εκτελώντας επικίνδυνους ελιγμούς, προσέκρουσε πάνω σ´ αυτό, με αποτέλεσμα να ανατραπεί και οι επιβαίνοντες να βρεθούν στη θάλασσα. Μέχρι στιγμής έχει επιβεβαιωθεί ο θάνατος 15 μεταναστών – 11 ανδρών και 4 γυναικών – και νοσηλεύονται 23 ακόμη, μεταξύ των οποίων τουλάχιστον 10 παιδιά και 2 έγκυοι που απέβαλαν.
Το «αφήγημα» της ηγεσίας του Λιμενικού και του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου Θ. Πλεύρη πως το σκάφος με τους μετανάστες προσέκρουσε πάνω σε αυτό του Λιμενικού έρχεται σε αντίφαση με τον ίδιο τον τραγικό απολογισμό του συμβάντος. Πώς γίνεται μετά από μια τέτοια κίνηση, από τους επιβάτες του «αμυνόμενου» σκάφους του Λιμενικού να προκύψουν δύο πολύ ελαφρώς τραυματίες, ενώ από τους επιβάτες του «επιτιθέμενου» οι 15 να καταλήξουν νεκροί έχοντας – σύμφωνα με μαρτυρία δύτη-εθελοντή διασώστη – «εμφανείς κακώσεις στο κεφάλι και το σώμα, προφανώς από τη σύγκρουση» και πολλοί ακόμα νοσηλευόμενοι με τραυματισμούς όπως κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και ρήξεις ζωτικών οργάνων; Ακόμα και αν αυτό ήταν εφικτό – που δεν είναι – εξαιτίας της διαφοράς στις προδιαγραφές ασφαλείας των σκαφών και στον εξοπλισμό και την εκπαίδευση των επιβαινόντων, γιατί τότε να επιχειρηθεί εξαρχής μια τέτοια κίνηση από την παρουσιαζόμενη ως «επιτιθέμενη» πλευρά;
Τα παραπάνω έρχονται βέβαια σε συνδυασμό με γνωστά «σήματα κατατεθέν» συγκάλυψης βίαιων επιχειρήσεων «επαναπροώθησης» (pushbacks) μεταναστών που είχαν θανατηφόρα κατάληξη, με χαρακτηριστικότερη εκείνη που οδήγησε στο πολύνεκρο ναυάγιο στα ανοιχτά της Πύλου το 2023. Τέτοια αποτελούν οι τυπικές αναφορές κρατικών αρχών και κυβέρνησης περί «επαγγελματικής διαχείρισης» του περιστατικού από το Λιμενικό, αλλά και η μη λειτουργία των καμερών καταγραφής που υπήρχαν πάνω στο σκάφος ΛΣ 1077.
Στην πραγματικότητα, οι βίαιες επαναπροωθήσεις αποτελούν πάγια τακτική του ελληνικού κράτους, έχοντας αποτελέσει λόγο καταδικών του από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και αντικείμενο επανειλημμένων καταγγελιών από οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Η φρικαλεότητα των μεθόδων που χρησιμοποιούνται από το Λιμενικό και τις άλλες «αρμόδιες» ένοπλες δυνάμεις δεν γνωρίζει όρια, αφού μεταξύ άλλων έχουν καταγγελθεί το φόρτωμα μεταναστών σε φουσκωτές βάρκες που σπρώχνονται στα ανοιχτά και τρυπιούνται για να βουλιάξουν, οι πυροβολισμοί εναντίον βαρκών και των άοπλων επιβαινόντων τους, αλλά και η απαγωγή μεταναστών από τη στεριά, ο ξυλοδαρμός τους και το ακόλουθο ρίξιμό τους από σκάφη του Λιμενικού στη θάλασσα όπου αφέθηκαν να πνιγούν.
Η κυβέρνηση, φυσικά, αποτελεί βασικό θιασώτη και οργανωτή αυτής της «πολιτικής». Μόλις πριν λίγους μήνες εισήγαγε τον αντιμεταναστευτικό «νόμο Πλεύρη», ενώ τον Ιούλη είχε προχωρήσει στο ανήκουστο μέτρο της αναστολής υποβολής αιτήσεων ασύλου για τρεις μήνες. Την επομένη του τελευταίου αυτού πολύνεκρου εγκλήματος, ο Πλεύρης στις δηλώσεις του στη Βουλή αναλώθηκε στο να συγχαίρει… το Λιμενικό. Έτσι, όχι μόνο προδικάζει την απουσία ευθυνών του Λιμενικού για τη θανατηφόρα κατάληξη που είχε αυτή η απόπειρα υλοποίησης του αντιμεταναστευτικού μισανθρωπικού «δόγματος» της κυβέρνησής του, αλλά επιπλέον θεωρεί και ότι μια τέτοια κατάληξη σηματοδοτεί μια επιχειρησιακά άρτια και άξια συγχαρητηρίων αντίδραση.
Η ελληνική κυβέρνηση, ως πολιτική διαχειρίστρια των υποθέσεων της τάξης των Ελλήνων καπιταλιστών, σε αυτόν τον ρατσιστικό και αντιμεταναστευτικό παροξυσμό δεν είναι φυσικά καθόλου μόνη στην Ευρώπη. Ανάλογα εγκλήματα έχουν σημειωθεί με αυτουργούς πολλές διαφορετικές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ιδιαίτερα των άλλων χωρών-«συνοριοφυλάκων» της ΕΕ όπως η Ιταλία και η Μάλτα, οδηγώντας σε δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους – περισσότερους από 25.000 μόνο στη Μεσόγειο από το 2014 μέχρι σήμερα. Όλα αυτά, βέβαια, τη στιγμή που με την ιμπεριαλιστική πολιτική τους στην Αφρική και την Ασία είναι αποκλειστικά υπεύθυνες για τη βαρβαρότητα από την οποία προσπαθούν να «δραπετεύσουν» χιλιάδες άνθρωποι σε χώρες όπως η Λιβύη, το Σουδάν ή, στην περίπτωση του πρόσφατου εγκλήματος στη Χίο, το Αφγανιστάν.
Οι χιλιάδες νέοι και εργαζόμενοι που εξοργιζόμαστε με τις δολοφονικές ρατσιστικές πολιτικές της ελληνικής άρχουσας τάξης, της κυβέρνησης της ΝΔ, και των εταίρων τους στην υπόλοιπη Ευρώπη, έχουμε καθήκον να αγωνιστούμε μαζικά διεκδικώντας:
– Καμιά συγκάλυψη των ευθυνών των αυτουργών του εγκλήματος – ελεύθερη επικοινωνία των διασωθέντων με δικηγόρους και δημοσιογράφους!
– Όχι στα pushbacks και τις άλλες δολοφονικές πρακτικές «αποτροπής» που χρησιμοποιεί το ελληνικό αστικό κράτος!
– Προλεταριακή-διεθνιστική αλληλεγγύη στους μετανάστες! Δεν είναι εισβολείς, είναι θύματα ιμπεριαλιστικής-πολεμικής βίας και άγριας καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης, είναι αδέλφια του ελληνικού εργαζόμενου λαού και της νεολαίας, σύμμαχοί μας στην υπόθεση του αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα! Όχι στην μισάνθρωπη και ξενόφοβη υστερία της ελληνικής και της ευρωπαϊκής άρχουσας τάξης! Κάτω η αντιδραστική ελληνική κυβέρνηση-αυτουργός των ρατσιστικών εγκλημάτων!
– Όχι στη ρατσιστική «Ευρώπη-φρούριο»! Να διαλυθεί η Frontex – ανοιχτά ευρωπαϊκά σύνορα σε μετανάστες-πρόσφυγες, άσυλο σε όσους το ζητήσουν και ταξιδιωτικά έγγραφα για να κατευθυνθούν στις χώρες που επιθυμούν!
– Πρωτοβουλίες από τα μαζικά αριστερά κόμματα, τις οργανώσεις νεολαίας και τα συνδικάτα, για συντονισμένη δράση με το ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα στον αγώνα για να τερματιστούν οι πολεμικές επιχειρήσεις και να αποχωρήσουν όλοι οι ξένοι στρατοί από τις χώρες της Αφρικής και της Ασίας και για να ανοίξουν όλα τα ευρωπαϊκά κράτη τα σύνορά τους στους πρόσφυγες για υποδοχή, περίθαλψη, άσυλο και μέριμνα για την κοινωνική ένταξη!
Επαναστατική Κομμουνιστική Οργάνωση