Οι δυτικοί ιμπεριαλιστικοί γύπες κάνουν κύκλους γύρω από το ιρανικό καθεστώς. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη απειλήσει να επέμβει στο Ιράν τρεις φορές από τότε που ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις. Στο μεταξύ, το ισραηλινό κράτος έχει στείλει μηνύματα μέσω του λογαριασμού X της Μοσάντ στα φαρσί, μεταξύ των οποίων και το εξής: «Ας βγούμε μαζί στους δρόμους. Η ώρα έφτασε. Είμαστε μαζί σας. Όχι μόνο από μακριά και στα λόγια. Είμαστε μαζί σας και στο πεδίο».
Ο δυτικός ιμπεριαλισμός είναι η πιο αντιδραστική δύναμη στον κόσμο. Έχει ερημώσει εκτεταμένες περιοχές της Μέσης Ανατολής και τώρα απειλεί να κάνει το ίδιο και με το Ιράν.
Έχουν περάσει πάνω από 16 ημέρες από τότε που ξέσπασαν οι διαδηλώσεις στο Ιράν. Όμως, από το βράδυ της Πέμπτης, το καθεστώς έχει ρίξει το διαδίκτυο. Οι τελευταίες αναφορές έκαναν λόγο για διαδηλώσεις σε 46 κωμοπόλεις και πόλεις και για μια σχεδόν καθολική απεργία των παζαριών στην κουρδική περιοχή, η οποία επεκτεινόταν ακόμη και στην Ταμπρίζ, την Τεχεράνη, την Κερμανσάχ και άλλες πόλεις.
Οι σποραδικές αναφορές που έχουν προκύψει μετά το μπλακάουτ του διαδικτύου δείχνουν απόλυτο χάος, με σκηνές βίαιων συγκρούσεων με τις δυνάμεις ασφαλείας. Τεράστια πλήθη πλημμύρισαν την Τεχεράνη, το Καράτζ (μια μεγάλη βιομηχανική πόλη κοντά στην Τεχεράνη), το Μασχάντ και άλλες πόλεις, συμπεριλαμβανομένων των κουρδικών πόλεων Σακέζ, Αμπνταλάν και άλλων. Η νεολαία έχει για άλλη μια φορά στήσει οδοφράγματα και έχει επιτεθεί σε σύμβολα του καθεστώτος, όπως στρατώνες, γραφεία πολιτικών κ.ά.
Το κλείσιμο του διαδικτύου από το καθεστώς δείχνει τη ξεκάθαρη απόφασή του να στραφεί στη φονική καταστολή και να εξαλείψει κάθε μαρτυρία. Η HRANA (ΜΚΟ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Ιράν) έχει επιβεβαιώσει 544 νεκρούς — αν και ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ πιθανό να είναι πολύ μεγαλύτερος. Τα στοιχεία αυτά βασίζονται σε αναφορές εργαζομένων σε νοσοκομεία και είναι αξιόπιστα. Παράλληλα, πάνω από 10.681 άνθρωποι έχουν συλληφθεί. Πριν τεθεί εκτός λειτουργίας το διαδίκτυο, είχαν σκοτωθεί μόνο μερικές δεκάδες. Τώρα υπάρχουν αναφορές ότι μόνο στην Τεχεράνη έχουν σκοτωθεί 200 άνθρωποι. Αν και είναι δύσκολο να επαληθευτεί αυτή τη στιγμή, πρόκειται για μια ραγδαία κλιμάκωση και θα την καθιστούσε τη φονικότερη καταστολή από τότε που ξεκίνησε το κύμα εξεγέρσεων, απεργιών και διαδηλώσεων το 2018.
Η κατάσταση ήταν ήδη τεταμένη πριν από την Πέμπτη. Σε πόλεις όπως το Καζβίν, το Μποζνούρντ, το Χαμαντάν και άλλες, οι διαδηλώσεις έπαιρναν πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις. Το ίδιο ισχύει, σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό, στις κουρδικές επαρχίες. Στις πόλεις Ιλάμ και Αμπνταλάν, οι διαδηλωτές εκδίωξαν προσωρινά τις δυνάμεις ασφαλείας. Στο Ιλάμ, οι μάζες ανακήρυξαν έναν έφηβο που συμμετείχε στις διαδηλώσεις ως νέο κυβερνήτη, χλευάζοντας έτσι το καθεστώς.
Στην κουρδική πόλη Σακέζ — γενέτειρα της δολοφονημένης Μαχσά Αμινί, ο θάνατος της οποίας πυροδότησε την εξέγερση του 2022 — ξέσπασαν οδομαχίες το βράδυ της Τετάρτης, ενόψει γενικής απεργίας των παζαριών στις κουρδικές περιοχές.
Σε πόλεις, όπως η Τεχεράνη, η Μασχάντ, η Κερμανσάχ και άλλες, οι διαδηλώσεις μετατράπηκαν σε διάσπαρτες οδομαχίες. Η εργατική τάξη στις πόλεις δεν συμμετέχει μαζικά με τον ίδιο τρόπο που βλέπουμε στις επαρχίες και τις μικρότερες πόλεις. Φοβούνται, παρά το μίσος τους για το καθεστώς, επειδή δεν βλέπουν σαφή επαναστατική εναλλακτική λύση — μόνο την απειλή της ιμπεριαλιστικής επέμβασης.
Επίσης είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι οι πρώτες διαδηλώσεις άρχισαν να ξεσπούν στις επαρχίες Χουζεστάν και Μπουσέχρ λίγο πριν πέσει το διαδίκτυο. Τα παζάρια του Αχβάζ και του Αμπαντάν, και τα δύο στο Χουζεστάν, προσχώρησαν στην απεργία των παζαριών και στις διαδηλώσεις.
Πρόκειται για σημαντικές επαρχίες με μεγάλες πετρελαιοβιομηχανικές εγκαταστάσεις. Κατά τη διάρκεια της πρωτοφανούς περιόδου ταξικής πάλης από το 2018, αποτέλεσαν εστία ταξικής πάλης, με σχεδόν ετήσιες απεργίες και μεγάλες εξεγέρσεις και διαδηλώσεις. Στο Μπαντάρ Κανγκάν, μια μικρή ομάδα εργαζομένων στα πετρέλαια που απεργούσαν για οικονομικά αιτήματα εντάχθηκε στο κίνημα και στις διαδηλώσεις.
Είναι πιθανό ότι, στις μεγάλες πόλεις και στο Χουζεστάν, έχουν ξεσπάσει μεγάλες διαδηλώσεις που περιλαμβάνουν τη νεολαία της εργατικής τάξης. Στις κουρδικές πόλεις η νεολαία κατάφερε να εκδιώξει τις δυνάμεις του καθεστώτος από τις πόλεις και τα χωριά τους. Κατά την εξέγερση του 2022, το καθεστώς έχασε τον έλεγχο των κουρδικών πόλεων για τρεις μήνες, δημιουργώντας μια κατάσταση ανάλογη με εμφύλιο πόλεμο.
Τώρα, όπως και το 2022, μόνο η εργατική τάξη μπορεί να πλήξει αποφασιστικά το καθεστώς ώστε να μετατρέψει τη νεολαιίστικη εξέγερση σε πραγματική επανάσταση.
Το ιμπεριαλιστικό μιντιακό καρναβάλι και η απειλή στρατιωτικής επέμβασης
Εν τω μεταξύ, καθώς οι ιρανικές μάζες ματώνουν και θυσιάζουν τις ζωές τους, οι δυτικοί ιμπεριαλιστές βλέπουν μια ευκαιρία για να αποδυναμώσουν ή ακόμη και να καταστρέψουν τον αντίπαλό τους στη Μέση Ανατολή. Σχεδόν κάθε αστός πολιτικός στη Δύση έχει δηλώσει τη «συμπαράστασή» του στις ιρανικές μάζες. Τι αηδιαστική υποκρισία. Οι κυρώσεις που επέβαλαν οι ΗΠΑ είναι, μαζί με την εκμετάλλευση από το καθεστώς, υπεύθυνες για την οικονομική εξαθλίωση των μαζών.
Αυτά τα ιμπεριαλιστικά κτήνη εκστομίζουν τους πιο γελοίους ισχυρισμούς σχετικά με τις συνεχιζόμενες διαδηλώσεις. Στις 9 Ιανουαρίου, ο Ντόναλντ Τραμπ αναπαρήγαγε στο Truth Social έναν ισχυρισμό από το ισραηλινό Channel 13: «Πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι διαδήλωσαν: η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράν πέρασε υπό τον έλεγχο των διαδηλωτών, οι δυνάμεις του καθεστώτος εγκατέλειψαν την πόλη». Η Μασχάντ έχει πληθυσμό 2,4 εκατομμύρια και, εκείνη την ώρα, οι διαδηλώσεις ήταν το πολύ μερικές δεκάδες χιλιάδες σε ολόκληρη αυτή την τεράστια πόλη.
Ακόμη ο λογαριασμός του Ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών στο X στα φαρσί έγραψε: «Κομ, Μασχάντ, Τεχεράνη, Ντεζφούλ – ολόκληρο το Ιράν σύντομα θα ανήκει στον ιρανικό λαό». Δεν τους νοιάζει η αλήθεια ή οι ιρανικές μάζες. Βλέπουν το κίνημα του ιρανικού λαού ως απλό πιόνι στον αγώνα τους για κυριαρχία στη Μέση Ανατολή.
Ο ιμπεριαλιστικός Τύπος αναμεταδίδει κάθε υπερβολή επειδή είναι και ανίκανος και δουλοπρεπής. Σε αυτή τη μιντιακή χορωδία συμπεριλαμβάνονται τα μέσα που στηρίζουν τους αντιδραστικούς μοναρχικούς υπό τον Ρεζά Παχλαβί, πρώην διάδοχο και γιο του φιλοδυτικού Σάχη (βασιλιάς) που εκθρονίστηκε από την Ιρανική Επανάσταση του 1979. Εν μέσω των συνεχιζόμενων διαδηλώσεων, ο Ρεζά Παχλαβί παραχώρησε συνεντεύξεις στην Washington Post και στο Wall Street Journal. Αυτό δεν είναι κάτι καινούριο και συμβαίνει από το 2022, ενώ οι γνήσιες φωνές των ιρανικών μαζών φιμώνονται.
Τα διάφορα ξένα ΜΜΕ στα φαρσί που χρηματοδοτούνται από τον σαουδαραβικό, τον αμερικανικό και τον βρετανικό ιμπεριαλισμό, όπως το BBC Persian, το Iran International, το Manoto και το Radio Farda, πρωτοστατούν σε αυτή την κακόφωνη χορωδία. Το Iran International είναι το χειρότερο και το μεγαλύτερο απ’ αυτά. Υποστηρίζει ανοιχτά τους Ιρανούς μοναρχικούς και τη στρατιωτική επέμβαση.
Οι ιμπεριαλιστές και ο πουλημένος Τύπος τους προετοιμάζουν το έδαφος για μια πιθανή στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν. Και πάλι, αυτό δεν είναι νέο, ειδικά από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος στη Γάζα. Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν είχε ποτέ συγχωρήσει τις ιρανικές μάζες για την επανάσταση του 1979. Θέλει πίσω την αποικιακή του κτήση. Το Ισραήλ θέλει να διασφαλίσει την κυριαρχία του στη Μέση Ανατολή.
Η Τραμπ συγκάλεσε συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου την περασμένη Τρίτη για να συζητήσει τις επιλογές επέμβασης. Αλλά αυτή η οδός είναι γεμάτη προβλήματα: πλήρης στρατιωτική εισβολή είναι αδύνατη. Το Ιράν είναι τεράστιο και εξαιρετικά ορεινό. Υπάρχει επίσης η πιθανότητα οι ιρανικές μάζες να συσπειρωθούν για να υπερασπιστούν τη χώρα ενάντια στη ξένη εισβολή.
Ακόμη και οι αεροπορικές επιθέσεις θα ήταν ριψοκίνδυνες. Το καθεστώς έχει υποσχεθεί να ανταποδώσει. Πιεζόμενο, το καθεστώς δεν θα διστάσει να πλήξει το Ισραήλ και ενδεχομένως ακόμη και αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις. Θα απαντήσει διαφορετικά από τον Πόλεμο των 12 Ημερών, όταν το καθεστώς, επιδιώκοντας να αποφύγει την κλιμάκωση, χρησιμοποίησε τους παλιότερους βαλλιστικούς πυραύλους του κατά του Ισραήλ και απέφυγε να επιτεθεί σε αμερικανικές βάσεις. Ακόμη και τότε, εκείνη η περιορισμένη επίθεση προκάλεσε σοβαρά πλήγματα. Αλλά αντιμέτωπες με ένα ιρανικό καθεστώς που παλεύει για τη ζωή του, οι ΗΠΑ θα αντιμετώπιζαν μια διαφορετική πραγματικότητα.
Ο Ρεζά Παχλαβί και οι μοναρχικοί κλόουν
Οι ιμπεριαλιστές έχουν μια άλλη επιλογή: τον Ρεζά Παχλαβί, ο οποίος το 2022 αυτοανακηρύχθηκε ηγέτης της αντιπολίτευσης. Ένα ιρανο-αμερικανικό «Think Tank», η National Union for ‘Democracy’ in Iran (NUFDI), δημοσίευσε ένα λεπτομερές σχέδιο σύμφωνα με το οποίο εκείνος υποτίθεται ότι θα ηγηθεί της «μετάβασης στη δημοκρατία». Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, ο Ρεζά Παχλαβί θα διοικούσε τη μεταβατική κυβέρνηση, με απόλυτο έλεγχο πάνω στον διορισμό μελών της μεταβατικής βουλής και της δικαστικής εξουσίας.
Οι υποστηρικτές του επικαλούνται τις υποσχέσεις του Ρεζά Παχλαβί για δημοψήφισμα και συντακτική συνέλευση ως αποδείξεις των δημοκρατικών του διαπιστευτηρίων.
Το 1979, και οι ισλαμιστές διακήρυξαν ότι ήταν οι ηγέτες της επανάστασης. Αρχικά έλαβαν βοήθεια, στην αρχή, από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές, που επιδίωκαν να ελέγξουν την κατάσταση, και αργότερα από τα απομεινάρια του κράτους του Παχλαβί, που προσπαθούσαν να σωθούν. Και αυτοί εξέλεξαν Συντακτική Συνέλευση και διεξήγαγαν δημοψήφισμα τον Μάρτιο του 1979. Αλλά αυτό ήταν μόνο ένα δημοκρατικό πρόσχημα. Μόλις το καθεστώς συγκέντρωσε την εξουσία, η Αριστερά — που είχε σε μεγάλο βαθμό απομονωθεί λόγω των τρομερών, σταλινικών λαθών της — σφαγιάστηκε.
Το οικονομικό πρόγραμμα του Ρεζά Παχλαβί είναι απλό: μαζικές ιδιωτικοποιήσεις, συμπεριλαμβανομένων των φυσικών πόρων του Ιράν (πιθανώς εξαιρουμένου του πετρελαίου), και το άνοιγμα του Ιράν στον ξένο ιμπεριαλισμό. Αυτό θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών του αφεντών και των ιρανικών τους μαριονετών.
Εν τω μεταξύ, ποιος είναι ο Ρεζά Παχλαβί για να φέρει τους ηγέτες του σημερινού καθεστώτος του Ιράν ενώπιον της δικαιοσύνης; Αυτός είναι τμήμα του παλιού καθεστώτος των Παχλαβί που έχουν διαπράξει τρομερά εγκλήματα κατά των ιρανικών μαζών, για παράδειγμα, κλέβοντας δισεκατομμύρια δολάρια όταν έφυγαν από τη χώρα — οι Παχλαβί μόνο έφυγαν με 2 δισεκατομμύρια δολάρια.
Προτού ακόμα ονειρευτούν πρόωρα την εξουσία — κάτι που θα συναντούσε σφοδρή αντίσταση — η μόνη πραγματική δραστηριότητα του Ρεζά Παχλαβί ως «ηγέτη» υπήρξε το να αποδίδει στον εαυτό του τα εύσημα για τον αγώνα των ιρανικών μαζών. Η τωρινή κλιμάκωση, για παράδειγμα, συμπεριλαμβανομένης της κουρδικής γενικής απεργίας, δεν κηρύχθηκε από τον γιο του Σάχη, αλλά από τα κουρδικά κομμουνιστικά κόμματα, που εξακολουθούν να έχουν παρουσία στην περιοχή.
Το ίδιο ισχύει για τα καλέσματα σε γενική απεργία τόσο τώρα όσο και το 2022. Οι εργάτες, οι κομμουνιστές και οι Κούρδοι είναι οι τελευταίοι που θα δεχθούν εντολές από έναν Παχλαβί. Ο πατέρας του κατέπνιξε πολλαπλές κουρδικές εξεγέρσεις και εκτέλεσε, φυλάκισε και βασάνισε κομμουνιστές.
Ο Ρεζά Παχλαβί, όπως και ο πατέρας του, είναι επίσης πιστός δουλοπρεπής των δυτικών ιμπεριαλιστών. Ελπίζοντας να γλυκάνει τους αφέντες του και να αναγνωριστεί ως «ηγέτης», ευχαρίστησε τον Ντόναλντ Τραμπ. Αλλά όταν ρωτήθηκε ο Τραμπ αν θα συναντηθεί με τον Παχλαβί, απάντησε: «Νομίζω ότι πρέπει να αφήσουμε τον καθένα να βγει εκεί έξω και να δούμε ποιος θα αναδειχθεί. Δεν είμαι απαραίτητα σίγουρος ότι θα ήταν κάτι κατάλληλο για μένα να επιβάλλω κάποιον».
Υπάρχουν πολλοί Ρεπουμπλικάνοι που επιζητούν αλλαγή καθεστώτος και στηρίζουν τους Παχλαβί. Αλλά η επιφύλαξη του Τραμπ να αναγνωρίσει τον Παχλαβί υποδηλώνει τους ενδοιασμούς που υπάρχουν σε μεγάλο μέρος της αμερικανικής άρχουσας τάξης ως προς το να δώσουν πλήρη στήριξη στον Παχλαβί. Μπορεί να αναλάβει την εξουσία μόνο με την στήριξη μιας αμερικανικής επέμβασης. Και έχουν δει στο Ιράκ, τη Συρία και το Αφγανιστάν τι μπορεί να σημάνει αυτό: υπάρχει ο κίνδυνος του χάους, της κατάρρευσης του κράτους και ακόμη και του εμφυλίου πολέμου, με όλες τις συνέπειες που θα είχε για τα αμερικανικά ιμπεριαλιστικά συμφέροντα και την παγκόσμια οικονομία.
Αν και μπορεί να μην αναγνωριστεί επίσημα από τον Τραμπ, οι ΗΠΑ είναι το σπίτι της πλειονότητας της εξόριστης ελίτ των Παχλαβί, οι οποίοι έχουν σημαντικούς συμμάχους στην ελίτ του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Ο Παχλαβί αργότερα επανήλθε, διευκρινίζοντας ότι δεν υποστηρίζει μια στρατιωτική επέμβαση από τον Τραμπ. Αλλά αργότερα άλλαξε πάλι γνώμη, και στις 9 Ιανουαρίου κάλεσε ανοιχτά για επέμβαση μιλώντας με τον Ντόναλντ Τραμπ. Αυτός ήταν πάντα ο σκοπός της υποτακτικής του προσέγγισης προς τους ιμπεριαλιστές, απλώς όχι πάντα εντελώς ανοιχτά. Οι ιρανικές μάζες το καταλαβαίνουν αυτό. Ακόμη και όταν κάλεσε σε εξέγερση κατά τη διάρκεια του Πόλεμου των 12 Ημερών, όλοι στο Ιράν τον αγνόησαν. Η συντριπτική πλειοψηφία τον θεωρούσε δικαίως προδότη.
Οι πιο πιστοί του προστάτες είναι το Ισραήλ και ο Βενιαμίν Νετανιάχου. Ο Ρεζά Παχλαβί επισκέφτηκε το Ισραήλ το 2023 και μέλη του μοναρχικού λόμπι National Union for Democracy in Iran επισκέπτονται τακτικά το Ισραήλ. Η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz αποκάλυψε πώς, από το 2022, το ισραηλινό κράτος έχει υποστηρίξει τους μοναρχικούς με bots, διεισδύσεις μέσω Telegram και άλλων πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης κ.λπ. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η σχέση έχει πιθανότατα εμβαθύνει πολύ περισσότερο. Αυτή η ισχυρή βοήθεια — σε συνδυασμό με την απόλυτη απελπισία των μαζών — εξηγεί γιατί οι μοναρχικοί ξαφνικά εμφανίζονται πιο συχνά.
Οι ιρανικές μάζες έχουν επανειλημμένα δηλώσει ρητά ότι δεν θέλουν καμία σχέση με τον Ρεζά Παχλαβί ή με τους ιμπεριαλιστές. Πιο πρόσφατα, το Συνδικάτο Εργαζομένων Ζαχαροκάλαμου Haft Tappeh, ένα μαχητικό συνδικάτο που ηγείται αγώνων για εργατικό έλεγχο και έχει σταθερά στηρίξει κάθε εξέγερση, έγραψε το εξής σε μια δήλωση:
«Οι Παχλαβί μπορούν να υπολογίζουν στον καπιταλισμό, αλλά οι εργάτες και ο λαός που θέλουν ελευθερία και ισότητα δεν μπορούν. Οι λάτρεις του Σάχη, οι λάτρεις του Ιμάμη και οι λάτρεις ειδώλων μπορούν να πηγαίνουν και να λένε ψέματα και να διαδίδουν ψεύτικα νέα στα ΜΜΕ, προσβάλλοντας την ευφυΐα του λαού. Αλλά ο λαός δεν ξεγελιέται, παρά τις ολοένα και αυξανόμενες προσπάθειες των αντιδημοφιλών ψευτών».
Το Συνδικάτο των Οδηγών Λεωφορείων της Τεχεράνης και των Προαστίων γράφει το εξής:
«Το έχουμε πει πολλές φορές και το επαναλαμβάνουμε: ο δρόμος προς την απελευθέρωση των εργατών δεν βρίσκεται στο μονοπάτι ενός ηγέτη που επέβαλε κάποιος πάνω στον λαό, ούτε στην εμπιστοσύνη σε ξένες δυνάμεις, ούτε σε φατρίες εντός της κυβέρνησης, αλλά στο μονοπάτι της ενότητας, της αλληλεγγύης και της δημιουργίας ανεξάρτητων οργανώσεων στον χώρο εργασίας και σε εθνικό επίπεδο. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνουμε ξανά θύματα των παιχνιδιών εξουσίας και των συμφερόντων των κυρίαρχων τάξεων.
Το Συνδικάτο επίσης καταδικάζει οποιαδήποτε προπαγάνδα, δικαιολόγηση ή υποστήριξη για στρατιωτική επέμβαση από ξένες κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Τέτοιες επεμβάσεις όχι μόνο οδηγούν στην καταστροφή της κοινωνίας των πολιτών και στη δολοφονία ανθρώπων, αλλά επίσης παρέχουν μια ακόμη δικαιολογία για τη συνέχιση της βίας και της καταστολής από την κυβέρνηση. Οι παλιές εμπειρίες έχουν δείξει ότι οι δυτικοί ηγεμονικοί κυβερνώντες δεν δίνουν την παραμικρή αξία για την ελευθερία, τα μέσα διαβίωσης και τα δικαιώματα του ιρανικού λαού».
Οι φοιτητές στο Ιράν, τόσο τώρα όσο και το 2022, έχουν διαδώσει σταθερά το σύνθημα: «Θάνατος σε όλους τους τυράννους — είτε σάχηδες είτε μουλάδες». Η κουρδική νεολαία και οι κομμουνιστές έχουν τη δική τους παραλλαγή: «Δεν θέλουμε ούτε σάχη ούτε μουλάδες αλλά εξουσία των σοβιέτ».
Αυτό δείχνει ακριβώς πώς μπορεί να ολοκληρωθεί η επανάσταση! Η εργατική τάξη του Ιράν πρέπει να πάρει την εξουσία στα χέρια της, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο μέσω σοβιέτ ή παρόμοιων οργανώσεων (αναφερόμενων στην επανάσταση του 1979 ως «σούρα»). Ωστόσο, αυτή τη στιγμή, σοβιέτ ή σούρα δεν υπάρχουν ακόμα. Το σύνθημα πρέπει να είναι να σχηματίσουμε πρώτα σοβιέτ ή σούρα!
Το σύνθημα των σοβιέτ («σούρα», επιτροπές αυτοάμυνας, απεργιακές επιτροπές, επιτροπές γειτονιάς κ.λπ.) πρέπει με τη σειρά του να συνδεθεί με ένα σαφές πρόγραμμα ταξικών αιτημάτων. Οι εργάτες χρειάζονται σοβιέτ ως τις πιο αποτελεσματικές οργανώσεις μέσα από τις οποίες μπορούν να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους και να συνεχίσουν τον αγώνα για να ρίξουν το καθεστώς. Δεν θα γίνει με ανακοινώσεις, αλλά μάλλον με τη δράση της εργατικής τάξης που θα οδηγήσει στο σχηματισμό σούρα μόλις οι εργάτες εμπλακούν στον αγώνα.
Τα κυρίαρχα συνθήματα στις συνεχιζόμενες διαδηλώσεις είναι οικονομικά, όπως «Θάνατος στις υψηλές τιμές!» και «Φτώχεια, διαφθορά, υψηλές τιμές: θα σας ανατρέψουμε!», μαζί με δημοκρατικά, αντικαθεστωτικά συνθήματα όπως «ελευθερία, ελευθερία, ελευθερία», «Θάνατος στον Χαμενεΐ/τον δικτάτορα/το σύνολο του συστήματος/την Ισλαμική Δημοκρατία!» και «Ο Χαμενεΐ είναι δολοφόνος, η εξουσία του είναι παράνομη!».
Υπάρχουν μοναρχικοί στο Ιράν, αλλά αποτελούν μια μικρή μειονότητα τρελών μικροαστών, και πιθανόν ακόμη και λούμπεν στοιχείων. Στη Δύση, εξίσου παράφρονες μοναρχικοί πραγματοποιούν συγκεντρώσεις και υψώνουν ισραηλινές, αμερικανικές και μοναρχικές ιρανικές σημαίες δίπλα σε πορτρέτα του Σάχη και ακόμη και του Ντόναλντ Τραμπ. Όπως ο Σάχης τους, κάποιοι από αυτούς μιμούνται δουλικά το σύνθημα του Τραμπ από τον Πόλεμο των 12 Ημερών, «κάντε το Ιράν σπουδαίο και πάλι», σε μια προσπάθεια να τον κολακέψουν.
Η έλλειψη μαζικής βάσης δεν έχει εμποδίσει τον Ρεζά Παχλαβί και τους τρελούς υποστηρικτές του στη διασπορά από το να διαδίδουν ψεύτικα βίντεο από διαδηλώσεις, κάποια με επεξεργασμένα συνθήματα και άλλα εντελώς επινοημένα με τεχνητή νοημοσύνη. Αν και μερικά τέτοια βίντεο μπορεί να είναι γνήσια, το επίπεδο της παραπληροφόρησης καθιστά δύσκολο να ξέρεις τι είναι πραγματικό ή ψεύτικο, με το X και το Instagram γεμάτα μοναρχικές ανοησίες. Ακόμη και τα δυτικά μέσα διακινούν πλαστά βίντεο, οπότε τα μόνα αξιόπιστα μέσα είναι τα ιρανικά κανάλια στο Telegram που τα διαχειρίζονται οι ίδιοι οι επαναστάτες εργάτες και η νεολαία.
Κάτω τα χέρια από το Ιράν! Θάνατος στους τυράννους — είτε σάχηδες είτε μουλάδες!
Όλα αυτά χρησιμεύουν μόνο ως πυρομαχικά για την Ισλαμική Δημοκρατία. Το καθεστώς ισχυρίζεται ότι οι διαδηλώσεις είναι αποτέλεσμα ξένης παρέμβασης. Έχει ακόμη μεταδώσει ζωντανά ψευδείς ομολογίες από υποτιθέμενους μοναρχικούς.
Εκμεταλλευόμενο τους γνήσιους φόβους των μαζών, το καθεστώς κατάφερε να κινητοποιήσει χιλιάδες σε μια φιλοκαθεστωτική διαδήλωση στη μεγάλη πόλη Ισφαχάν πριν από το μπλακάουτ του διαδικτύου.
Η παρέμβαση της Δύσης και των μοναρχικών προκαλεί σύγχυση στις μάζες. Θυμούνται το καθεστώς του Σάχη, μια βάρβαρη δικτατορία όπου δεν είχαν δημοκρατικά δικαιώματα, ένα καθεστώς με ακραία ανισότητα και διαφθορά, ένα καθεστώς που επέτρεψε στους ιμπεριαλιστές να λεηλατήσουν το Ιράν.
Οι μάζες καταλαβαίνουν σωστά ότι οι ιμπεριαλιστές θέλουν να γυρίσουν το Ιράν στη δουλική του κατάσταση. Βλέπουν τον τρόμο που ο ιμπεριαλισμός έχει επιφέρει στην περιοχή: τη φτώχεια· την καταστροφή του Ιράκ, της Συρίας και της Υεμένης, τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, κ.ο.κ.
Η σύγχυση που δημιουργείται έτσι φέρνει χάος στους δρόμους, δημιουργώντας ένα φοβικό κλίμα σε ορισμένα στρώματα, αποδυναμώνοντας τις διαδηλώσεις και δίνοντας στο καθεστώς ένα άνοιγμα για να επέμβει με βάρβαρη καταστολή. Η έλλειψη οποιασδήποτε σαφούς ηγεσίας έκανε αυτό το χάος δυνατό. Αν είχε ήδη σχηματιστεί μια επαναστατική ηγεσία, οι ιρανικές μάζες θα είχαν μπορέσει να ανατρέψουν την Ισλαμική Δημοκρατία πολλές φορές από το 2018. Αντίθετα, η ταξική πάλη έχει οδηγηθεί σε έναν αιματοβαμμένο αγώνα.
Οι Ιρανοί επαναστάτες πρέπει ταχύτατα να χτίσουν μια επαναστατική εναλλακτική λύση με ένα πρόγραμμα σύνδεσης με την ιρανική εργατική τάξη, το οποίο θα είναι ταξικά ανεξάρτητο. Ένα τέτοιο πρόγραμμα θα στηριχθεί στις πολιτικές και οικονομικές διεκδικήσεις που έχουν τεθεί από το 2018.
Λόγω της απουσίας μιας τέτοιας ηγεσίας, η κατάσταση μπορεί γρήγορα να χειροτερέψει. Μια στρατιωτική επέμβαση εναντίον του καθεστώτος θα ήταν καταστροφή για τις μάζες, αλλά είναι ασαφές αν θα κατάφερνε ακόμα και να ανατρέψει το καθεστώς. Μια άλλη πιθανότητα είναι ένα πραξικόπημα από στοιχεία του καθεστώτος που προσπαθούν να σώσουν τον εαυτό τους.
Ανεξαρτήτως του πώς ακριβώς θα εξελιχθούν τα γεγονότα, είναι σαφές ότι οι μέρες της Ισλαμικής Δημοκρατίας είναι μετρημένες. Η κατάσταση ήταν μη βιώσιμη από το 2018, με συνεχείς απεργίες, διαδηλώσεις και βίαιες εξεγέρσεις της νεολαίας, με εκατοντάδες νεκρούς και χιλιάδες συλληφθέντες. Αλλά η ιμπεριαλιστική απειλή και η έλλειψη μιας σαφούς επαναστατικής εναλλακτικής λύσης όχι μόνο μετέτρεψαν την ανατροπή του καθεστώτος σε αιματοβαμμένο γεγονός, αλλά τώρα απειλούν τη διάλυση του Ιράν ως χώρας και τη λεηλασία του.
Ακόμη κι αν ανατραπεί το καθεστώς, δεν αρκεί να αλλάξουν τα πρόσωπα που βρίσκονται στην εξουσία. Το πρόβλημα δεν είναι οι μουλάδες ή οι Παχλαβί. Είναι απλώς φατρίες της ίδιας παρασιτικής άρχουσας τάξης. Ο ιρανικός καπιταλισμός, εξαιτίας της καθυστέρησής του, έχει επανειλημμένα αναπαράγει τις προϋποθέσεις για δικτατορία και φτώχεια. Μόνο η κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη μπορεί να βάλει τέλος σε αυτόν τον φαύλο κύκλο.
Οι Ιρανοί κομμουνιστές πρέπει να προετοιμάσουν το έδαφος για ένα επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα το οποίο, μόλις πέσει το καθεστώς, θα μπορέσει να αναπτυχθεί ταχύτατα. Εν τω μεταξύ, η εργατική τάξη στις ιμπεριαλιστικές χώρες της Δύσης πρέπει να χρησιμοποιήσει τη θέση και τη δύναμή της για να αποτρέψει μια νέα ιμπεριαλιστική περιπέτεια στο Ιράν. Είναι καθήκον των κομμουνιστών στη Δύση, επομένως, να παλέψουν ενεργά ενάντια στην ίδια τους την άρχουσα τάξη.
Ησαΐας Γιαβάρι
12 Ιανουαρίου