«Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων» – Σάμιουελ Τζόνσον (Άγγλος συγγραφέας, 1709-1784)
Ο βρώμικος πόλεμος που διεξάγουν από κοινού ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν, συνιστά ένα γεγονός κολοσσιαίας σημασίας, μέσα στο πλαίσιο της ιδιαίτερης φάσης επιτάχυνσης των τεκτονικών αλλαγών στις διεθνείς σχέσεις, η οποία εξελίσσεται από την έναρξη της θητείας του Τραμπ το 2025.
Μια φάση, η οποία με τη σειρά της, αποτελεί οργανικό τμήμα της γενικότερης ιστορικής περιόδου που εγκαινίασε για τον κόσμο η κρίση του 2008, και χαρακτηρίζεται από μια τάση για επαναστάσεις, αντεπαναστάσεις, αλλά και πολέμους, σε κλίμακα και έκταση ευρύτερη από ποτέ άλλοτε για τη μεταπολεμική Ιστορία του καπιταλισμού.
Η φύση του πολέμου και η θέση του επαναστατικού κομμουνισμού
Ο πόλεμος είναι ένα γνήσιο προϊόν της ταξικής κοινωνίας. Για την ακρίβεια, είναι ο μόνος τρόπος οριστικής επίλυσης των αντιθέσεων σε μια ταξική κοινωνία. Οι κομμουνιστές πάντα αναδεικνύουν τα κύρια υλικά συμφέροντα που βρίσκονται πίσω από τους πολέμους. Το βασικό κριτήριο για την τοποθέτησή τους απέναντι στους πολέμους είναι τα κοινά, παγκόσμια συμφέροντα του προλεταριάτου. Από αυτή τη σκοπιά λοιπόν, ο πόλεμος στο Ιράν δεν είναι μια αντιπαράθεση μεταξύ της δυτικής αστικής δημοκρατίας και μιας θεοκρατικής δικτατορίας. Είναι ένας ληστρικός, ιμπεριαλιστικός πόλεμος από την πλευρά των ΗΠΑ και του Ισραήλ, με σκοπό την πλήρη υποταγή του Ιράν.
Με ποιόν είμαστε λοιπόν, σ’ αυτόν τον πόλεμο; Διασαφηνίζοντας τα κριτήρια για μια συνεπή επαναστατική κομμουνιστική στάση απέναντι σε έναν πόλεμο ανάλογο με τον σημερινό, ο Λέον Τρότσκι, στη συνέντευξή του στον συνδικαλιστή Ματέο Φόσα τον Σεπτέμβριο του 1938, η οποία δημοσιεύθηκε με τίτλο «Ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας είναι το κλειδί για την απελευθέρωση», ανέφερε μεταξύ άλλων ότι σε έναν υποθετικό πόλεμο μεταξύ της ιμπεριαλιστικής Βρετανίας και του δικτατορικού καθεστώτος της ημι-αποικιακής Βραζιλίας οι εργάτες οφείλουν να «…είναι στο πλευρό της “φασιστικής” Βραζιλίας ενάντια στη “δημοκρατική” Μεγάλη Βρετανία» γιατί «στη μεταξύ τους σύγκρουση δεν θα πρόκειται για ζήτημα δημοκρατίας ή φασισμού. Αν η Αγγλία νικήσει, θα βάλει έναν άλλο φασίστα στο Ρίο ντε Τζανέιρο και θα τοποθετήσει διπλές αλυσίδες στη Βραζιλία».
Και συνεχίζοντας, ο Τρότσκι τόνιζε τα εξής: «Αν η Βραζιλία, αντίθετα, νικήσει, αυτό θα δώσει μια ισχυρή ώθηση στην εθνική και δημοκρατική συνείδηση της χώρας και θα οδηγήσει στην ανατροπή της δικτατορίας του Βάργκας. Η ήττα της Αγγλίας θα πλήξει ταυτόχρονα τον βρετανικό ιμπεριαλισμό και θα δώσει ώθηση στο επαναστατικό κίνημα του βρετανικού προλεταριάτου…». Για τους ίδιους στο περιεχόμενό τους, γενικούς λόγους που περιγράφει στο πιο πάνω απόσπασμα ο Τρότσκι, οι επαναστάτες κομμουνιστές σήμερα τάσσονται άνευ όρων στο πλευρό του Ιράν και κατά των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Η ήττα του ιμπεριαλισμού όμως, κάθε άλλο παρά είναι υπόθεση μόνο των όπλων του κράτους του Ιράν. Κάθε εργαζόμενος και νέος, κάθε πραγματικός δημοκράτης και πολέμιος του ιμπεριαλισμού, και αυτονόητα, κάθε συνειδητός κομμουνιστής, οφείλει να παλέψει για να ηττηθεί η επίθεση του ιμπεριαλισμού στο Ιράν μέσα από μια δύναμη που υπερτερεί κατά πολύ του αμερικανο-ισραηλινού ιμπεριαλισμού: με την κοινή και συντονισμένη πάλη όλων εκείνων που πλήττονται άμεσα ή έμμεσα από την ιμπεριαλιστική επίθεση, δηλαδή του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας σε παγκόσμιο επίπεδο.
Όμως, υποστήριξη στο Ιράν «άνευ όρων», δεν σημαίνει καθόλου και «άνευ κριτικής» στο καθεστώς των μουλάδων. Αυτό παραμένει πάντοτε ένα αντιδραστικό, αντεργατικό-αντιλαϊκό καθεστώς. Οι αληθινοί κομμουνιστές, σε αντίθεση με πολλούς «αντι-ιμπεριαλιστές» της συμφοράς (και συνήθως «επιλεκτικούς αντι-ιμπεριαλιστές» σε ό,τι αφορά τον κινέζικο και τον ρωσικό ιμπεριαλισμό), όπως για παράδειγμα ο Π. Λαφαζάνης, ο οποίος καμαρώνει στις διαδηλώσεις με την εικόνα του Χαμενεΐ, υποστηρίζουμε τη νίκη του Ιράν και την ήττα του ιμπεριαλισμού με τα δικά μας κομμουνιστικά σύμβολα, με τα δικά μας ανεξάρτητα επαναστατικά – εργατικά συνθήματα.
Ως κομμουνιστές είμαστε οι πιο συνεπείς αντι-ιμπεριαλιστές. Οι μουλάδες του Ιράν δεν είναι καθόλου συνεπείς αντι-ιμπεριαλιστές. Παρότι διαχρονικά συγκρούονται με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και το Ισραήλ, είναι αυτοί που έσωσαν τον καπιταλισμό στο Ιράν, δίνοντάς του ένα εξίσου βάρβαρο με το παλιό, θεοκρατικό πρόσωπο. Για να σώσουν το καθεστώς τους και τον καπιταλισμό στο Ιράν έχουν αποδείξει ότι μπορούν να μπουν σε κάθε είδους συμμαχία με τις υπόλοιπες μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, γεγονός που σε τελική ανάλυση, καθόλου δεν διασφαλίζει στο μέλλον ότι θα είναι σταθεροί πολέμιοι και ενάντια στον ίδιο τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.
Το κοινό, παγκόσμιο συμφέρον της εργατικής τάξης από μια στρατιωτική νίκη του Ιράν συμπεριλαμβάνει και αυτό που είναι καλό για την ιρανική εργατική τάξη. Μόνο η ήττα της κυρίαρχης εξωτερικής ιμπεριαλιστικής απειλής των ΗΠΑ και του Ισραήλ μπορεί να δημιουργήσει τους αναγκαίους όρους, ώστε η εργατική τάξη και η νεολαία του Ιράν να συνεχίσουν απερίσπαστες τον διαχρονικό, ηρωικό τους αγώνα. Τον αγώνα για να απαλλαγούν από τα κάθε είδους δεσποτικά καπιταλιστικά καθεστώτα, όπως το σημερινό των μουλάδων ή το προηγούμενο και εξίσου αντιλαϊκό καθεστώς του Σάχη, τον οποίο είχε ανατρέψει η εργατική και προοδευτική Ιρανική Επανάσταση του 1979, πριν την πνίξει – με τις εγκληματικές ευθύνες των Ιρανών σταλινικών – η φονταμενταλιστική, αστική αντεπανάσταση.
Ιμπεριαλιστικοί στόχοι, κίνητρα και υπολογισμοί
Τα ψέματα των ιμπεριαλιστών για «υπεράσπιση της δημοκρατίας» και «αγώνα κατά των πυρηνικών όπλων» δεν αξίζουν σχολιασμού στις σελίδες μιας εφημερίδας που απευθύνεται σε συνειδητούς αντι-ιμπεριαλιστές αναγνώστες. Ο κεντρικός σκοπός ΗΠΑ και Ισραήλ είναι η επιβολή στο Ιράν μιας άλλης, υποτακτικής κυβέρνησης, είτε στο πλαίσιο του καθεστώτος των μουλάδων, είτε ενός συνολικά διαφορετικού καθεστώτος, η οποία θα ευθυγραμμιστεί πλήρως με τα αμερικανικά και ισραηλινά συμφέροντα και στόχους στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Ταυτόχρονα, στοχεύουν στο σταμάτημα κάθε αξιοσημείωτης οικονομικής και πολιτικής επιρροής στην περιοχή από την πλευρά της κύριας ανταγωνίστριας των ΗΠΑ, της Κίνας, αλλά και της Ρωσίας. Επιπλέον, επιδιώκουν την ενίσχυση και σταθεροποίηση του κυρίαρχου ρόλου της ισραηλινής άρχουσας τάξης στην περιοχή, μέσω της εξόντωσης του σημαντικότερου κρατικού της αντιπάλου, του σημερινού ιρανικού καθεστώτος. Και βέβαια, σε τελική ανάλυση επιδιώκουν να ελέγξουν πλήρως τους ενεργειακούς πόρους και τους δρόμους μεταφοράς της ενέργειας και των λοιπών εμπορευμάτων σε όλη τη Μ. Ανατολή.
Οδηγός για την ιμπεριαλιστική επίθεση στο Ιράν ήταν η μεγάλη αλαζονεία που δημιούργησε στον Τραμπ και τους άλλους επικεφαλής του αμερικανικού ιμπεριαλισμού η επιτυχία της θεαματικής απόπειρας για «αλλαγή κυβερνητικής φρουράς» στη Βενεζουέλα. Ο Τραμπ πίστεψε ότι ένας σφιχτός κλοιός από θάλασσα και αέρα θα αρκούσε για να προκαλέσει μια αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν και την ανάδυση μιας νέας, «πρόθυμης» ηγεσίας τύπου «Ντέλσι Ροντρίγκεζ της Τεχεράνης».
Μια ιδιαίτερη, βασική αιτία για την επίθεση, όπως παραδέχθηκαν δημόσια άνθρωποι από τον στενό κύκλο του Τραμπ, ήταν και η επίμονη πίεση από την πλευρά του Ισραήλ πάνω στον Λευκό Οίκο, στη βάση της εκτίμησης του γενοκτόνου Νετανιάχου ότι τώρα πλέον, μετά από την απώλεια ή αποδυνάμωση των στηριγμάτων του ιρανικού καθεστώτος σε Συρία (Άσαντ), Γάζα (Χαμάς) και Λίβανο (Χεζμπολάχ), είναι η κατάλληλη στιγμή για την αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν. Αυτή η εκτίμηση υποτίμησε τις αντοχές του ιρανικού καθεστώτος και υπερτίμησε τη φθορά που του είχε επιφέρει η κατασταλμένη μαζική εξέγερση του περασμένου Γενάρη.
Υπάρχει επίσης και ένα σημαντικό αντικειμενικό δεδομένο που εξηγεί σ’ έναν βαθμό το γιατί ο Τραμπ ενέδωσε πρόθυμα στις πιέσεις του Νετανιάχου. Οι ΗΠΑ είναι καλύτερα προστατευμένες σε σχέση με πολλές άλλες προηγμένες οικονομίες έναντι μιας απότομης αύξησης της τιμής του πετρελαίου. Οι εισαγωγές αργού πετρελαίου στις ΗΠΑ έχουν μειωθεί σημαντικά, λόγω του ότι η εγχώρια παραγωγή αυξήθηκε πολύ τα τελευταία 25 χρόνια, και το φυσικό αέριο έχει πλέον μεγαλύτερο ρόλο στον ενεργειακό εφοδιασμό των ΗΠΑ. Ενδεικτικά, το πετρέλαιο καλύπτει σήμερα περίπου το 38% της κατανάλωσης ενέργειας στις ΗΠΑ, ποσοστό που είναι σχεδόν 10 μονάδες μικρότερο από την περίοδο της «πετρελαϊκής κρίσης» του 1973, ενώ το μερίδιο του φυσικού αερίου έχει αυξηθεί από 30% σε 36%.
Ήττα πολύπλευρη και διαχεόμενη σε όλη τη Δύση και τους συμμάχους των ΗΠΑ
Στην ομιλία του στην έναρξη της επίθεσης, στις 28/2, ο Τραμπ προέβλεψε έναν πόλεμο τριών ημερών που θα οδηγούσε στην ανατροπή του καθεστώτος. Η ζωή όμως δεν δικαίωσε αυτές τις αλαζονικές προβλέψεις. Μαζί με τα πρόχειρα και ανεδαφικά επιχειρησιακά σχέδια που συνόδεψαν την επίθεση, την έχουν πλέον μετατρέψει σε «μπούμερανκ» για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, αλλά και τους όπου γης συμμάχους του. Η ουσία των εξελίξεων την ημέρα που γράφεται αυτό το άρθρο (27/3), οδηγεί σε ένα αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα: ο Τραμπ και ο Νετανιάχου χάνουν τον πόλεμο, στρατιωτικά, οικονομικά και πολιτικά.
Το Ιράν απέδειξε ότι με τα ισχυρά πυραυλικά του αποθέματα και με τα ακόμαμεγαλύτερα αποθέματά του σε drones, αλλά και στηριγμένο στην επιτυχημένη βάρβαρη καταστολή της εξέγερσης του Γενάρη, παρά την εξολόθρευση δεκάδων ηγετών και εκατοντάδων στελεχών του, είναι πιο σταθερό από ποτέ τα τελευταία χρόνια.
Οι ιμπεριαλιστές ισχυρίζονται ότι έχουν καταστρέψει το ναυτικό του Ιράν, αλλά το επίμονο μπλοκάρισμα της διέλευσης των Στενών του Ορμούζ τους διαψεύδει. Μπορεί να έχουν σκοτώσει με τους βομβαρδισμούς λίγες χιλιάδες από το στρατιωτικό προσωπικό του Ιράν, αλλά αυτό, μαζί με τους Φρουρούς της Επανάστασης, διαθέτει συνολικά έναν στρατό 1,5 εκατ. ανδρών.
Το Ιράν δεν διεξάγει έναν συμβατικό πόλεμο με ναυτικό και τακτική αεροπορία, αλλά έναν ασύμμετρο πόλεμο, στηριγμένο όχι σε εύκολα ανιχνεύσιμες δυνάμεις, αλλά σε ευέλικτες μετακινούμενες δυνάμεις εκτόξευσης πυραύλων και drones και σε υπόγειες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Εφαρμόζει ένα «Πρωτόκολλο Αποκεντρωμένης Άμυνας Ψηφιδωτού» με ευρεία επιχειρησιακή αυτονομία σε περίπτωση απώλειας των δυνατοτήτων κεντρικής διοίκησης και ελέγχου.
Ένα επιθετικό ιρανικό drone κοστίζει ακόμη και 20.000 δολάρια, ενώ ένας πύραυλος Patriot έχει τιμή πάνω από 4 εκατομμύρια δολάρια. Και την ώρα που τα αντιαεροπορικά πυρά του Ισραήλ εξαντλούνται, η επιτυχής στοχοποίηση αμερικανικών βάσεων στα γειτονικά κράτη του Κόλπου, σε συνδυασμό με το επιλεκτικό μπλοκάρισμα των Στενών του Ορμούζ, αποδεικνύονται ανίκητα «υπερόπλα», που ταπεινώνουν τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και το Ισραήλ.
Από οικονομική σκοπιά, το επιλεκτικό ιρανικό μπλοκάρισμα στα Στενά του Ορμούζ αντιπροσωπεύει ένα καίριο πλήγμα για τον δυτικό ιμπεριαλισμό, τους ντόπιους αλλά και τους Ασιάτες συμμάχους του, αφού από εκεί διέρχεται το 27% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου αργού πετρελαίου και το 20% του παγκόσμιου εμπορίου υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG).
Ειδικά για τους Ασιάτες συμμάχους του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, το οικονομικό πλήγμα είναι θανάσιμο, αφού από τα Στενά του Ορμούζ διέρχεται το 84% των εξαγωγών πετρελαίου που κατευθύνεται προς τις ασιατικές αγορές (Κίνα, Ινδία, Ιαπωνία, Νότια Κορέα). Ωστόσο, οι επιπτώσεις δεν είναι ίδιες για όλους. Η Κίνα έχει αποθηκεύσει μεγάλες ποσότητες πετρελαίου και είναι σε μεγάλο βαθμό ενεργειακά ανεξάρτητη, σε αντίθεση με άλλα ασιατικά κράτη όπως η Νότια Κορέα, η Ιαπωνία και η Ταϊβάν, που εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικά από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής.
Το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ και οι διαρκείς ιρανικοί βομβαρδισμοί σε στόχους εντός των αραβικών κρατών του Κόλπου είναι επίσης θανάσιμη απειλή γι’ αυτά τα κράτη (Σαουδική Αραβία, Μπαχρέιν, Κατάρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κ.α.), διότι όλα βασίζονται στη σταθερότητα, που εγγυώνται κερδοφόρες εξαγωγές ενέργειας αλλά και ξένες επενδύσεις στον τουριστικό τους κλάδο. Ενδεικτικά, το Κατάρ αναγκάστηκε να κλείσει το μεγαλύτερο εργοστάσιο υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) στον κόσμο, ενώ στη Σαουδική Αραβία έχει πληγεί το μεγαλύτερο διυλιστήριο πετρελαίου στον κόσμο, και επίσης έχει αρχίσει η πλήρης διακοπή της παραγωγής πετρελαίου στο Ιράκ.
Γενικότερα, ο πόλεμος έχει ήδη καταστροφικό αντίκτυπο στην οικονομική σταθερότητα του παγκόσμιου και ιδιαίτερα του δυτικού καπιταλισμού. Την ώρα που η Ρωσία ωφελείται από την εκρηκτική άνοδο στις τιμές του πετρελαίου και του αερίου σε παγκόσμιο επίπεδο, οι μετοχές των μεγάλων δυτικών εταιρειών γνωρίζουν διαρκείς «αναταράξεις», ενώ τα επιτόκια του κρατικού δανεισμού κινούνται ανοδικά, κάνοντας δυσκολότερη την εξυπηρέτηση των κρατικών χρεών παγκόσμια. Και ας μην ξεχνάμε ότι το αμερικανικό ομοσπονδιακό κράτος, μόλις στα τέλη του περασμένου χρόνου λόγω του υψηλού χρέους είχε κηρύξει ένα πρωτοφανές «μπλακ άουτ».
Στη δε ΕΕ, η οποία βρίσκεται ουσιαστικά ήδη σε ύφεση, το πρόβλημα είναι ακόμα μεγαλύτερο, καθώς οι τιμές του αερίου κινούνται σε επίπεδα υψηλότερα από εκείνα που βρίσκονταν κατά το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022.
Από πολιτική σκοπιά τέλος, ο πολιτικά ωφελημένος είναι αυτή τη στιγμή μόνο το ιρανικό καθεστώς. Εκτός από την αποφασιστική σταθεροποίηση που απολαμβάνει, προκαλεί τη μέγιστη δυνατή ζημιά στους επιτιθέμενους, στο σημείο που πλέον όλοι οι παραδοσιακοί τους σύμμαχοι στη Μ. Ανατολή, την Ευρώπη και την Ασία ασκούν πίεση στην Ουάσινγκτον να τερματίσει τον πόλεμο, ωθούμενοι πλέον αντικειμενικά να αναρωτιούνται αν αξίζει το κόστος να φιλοξενούν στα εδάφη τους αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις.
Την ίδια στιγμή μέσα στις ΗΠΑ η πολιτική φθορά για τον Τραμπ είναι τεράστια, με τη δημοτικότητα της κυβέρνησής του να μετριέται πια σε μόλις 38% και με τα 2/3 πλέον της κοινής γνώμης να αντιτίθενται στη συνέχιση του πολέμου.
Αλλά και στο Ισραήλ, που διεξάγει έναν διμέτωπο επιθετικό πόλεμο, στο Ιράν αλλά και στον Λίβανο, οι αντοχές λαού και καθεστώτος δεν είναι απεριόριστες. Ήδη ο πανικός και η ανασφάλεια που δημιουργούν τα ιρανικά χτυπήματα και η αδυναμία αναχαίτισής τους από την πολυδιαφημισμένη ισραηλινή αεράμυνα έχουν αυξήσει τις τάσεις φυγής από τη χώρα. Η ιστορική πρόβλεψη του Τρότσκι ότι η δημιουργία ενός σιωνιστικού κράτους-χωροφύλακα του Δυτικού ιμπεριαλισμού στην Παλαιστίνη θα αποτελέσει μια «θανάσιμη παγίδα για τον εβραϊκό λαό», επιβεβαιώνεται πλήρως.
Κι ενώ, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές (26/3), είναι εμφανής η αποτυχία της προσπάθειας του Τραμπ να απεγκλωβιστεί με τον πιο ανώδυνο για το κύρος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού τρόπο από αυτόν τον πόλεμο, και ανεξάρτητα από το αν αυτή η αποτυχία θα έχει ως συνέπεια νέες διαπραγματεύσεις με περισσότερες παραχωρήσεις στο Ιράν ή ακόμα και μια περαιτέρω απόπειρα άσκησης πίεσης με παρουσία χερσαίων αμερικανικών δυνάμεων στα σύνορα του Ιράν, μπορούμε να συμπεράνουμε τα εξής: η τρομακτική αστάθεια που ήδη έχει δημιουργήσει παγκόσμια η οικτρή αποτυχία της ιμπεριαλιστικής επίθεσης, σε συνδυασμό με την επιτάχυνση της διολίσθησης της παγκόσμιας οικονομίας σε μια βαθιά ύφεση και τη ραγδαία απώλεια κύρους που υφίσταται ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός στα μάτια των εργατικών μαζών, δημιουργεί συνθήκες αποσταθεροποίησης των αστικών καθεστώτων παγκόσμια και φέρνει πιο κοντά ένα νέο, ισχυρότερο διεθνές κύμα εργατικών αγώνων και εξεγέρσεων της «Γενιάς Ζ».
Και η ίδια η αμερικανική κοινωνία, όπως έδειξαν τα πρόσφατα γεγονότα στη Μινεσότα, θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αυτής της διαδικασίας, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τη μέχρι χθες ισχυρή κυβέρνηση Τραμπ, και συνολικά για το σάπιο αμερικανικό αστικό καθεστώς.
Ο τυχοδιωκτισμός της ελληνικής άρχουσας τάξης, τα ατελείωτα κυβερνητικά σκάνδαλα και το κενό αντιπολίτευσης
Η ελληνική άρχουσα τάξη, στο όνομα του πατριωτισμού, με ξεδιάντροπη υποκρισία και τυχοδιωκτική πονηριά επιχειρεί να αξιοποιήσει τη συγκυρία του πολέμου για να ενισχύσει τα δικά της συμφέροντα, και τη δική της διεθνή θέση έναντι των Τούρκων ανταγωνιστών της.
Ταυτόχρονα, πάντα με όχημα την πατριωτική υστερία και πετώντας ελάχιστα ψίχουλα στον εργαζόμενο λαό από το μεγάλο φαγοπότι της αισχροκέρδειας και της φοροληστείας, επιχειρεί να καλύψει την προχωρημένη σήψη και παρακμή της κυβέρνησης και του καθεστώτος της. Καλώντας σε συσπείρωση και εθνική ομοψυχία «γύρω από τη σημαία» (της), και με τη βοήθεια των χειραγωγούμενων από το «σύστημα Μητσοτάκη» εταιρειών δημοσκοπήσεων, επιχειρεί να επιτύχει μια ακόμα κυβερνητική θητεία για τη ΝΔ.
Όμως η σημαία της ελληνικής άρχουσας τάξης έχει κηλιδωθεί ανεξίτηλα από τους λεκέδες των τριών σκανδάλων – μαμούθ, των υποκλοπών, της συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών και των γιγαντιαίων καταχρήσεων των επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ. Αυτοί οι λεκέδες καθημερινά μεγαλώνουν, καλύπτοντας με ένα απέραντο μαύρο τον χριστιανικό της σταυρό και το γαλάζιο της χρώμα.
Η κυβέρνηση του διεφθαρμένου «Έλληνα Νίξον», «(κρυφα)Κούλη» Μητσοτάκη, διατηρείται ακόμα στην εξουσία μόνο ως αποτέλεσμα της χρεοκοπίας της αντιπολίτευσης. Η συστημική Κεντροαριστερά (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, υπό ίδρυση κόμμα Αλ. Τσίπρα κ.ά.), σε συνδυασμό με τη μόνο τυπικά αντισυστημική, αλλά ουσιαστικά βαθιά συστημική, αντιπολίτευση, νέα (ακροδεξιά ρητορεύουσα Μ. Καρυστιανού) ή παλιότερη (μαχητικά και θεσμικά φλυαρούσα Ζ. Κωνσταντοπούλου), κάθε άλλο παρά προσφέρουν μια πραγματική πολιτική λύση στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα.
Την απογοήτευσή τους, συμπληρώνει δυστυχώς και η απροθυμία της ηγεσίας του ΚΚΕ να λάβει πραγματικές πρωτοβουλίες για την αναγκαία μαζική αντεπίθεση του εργατικού κινήματος και της νεολαίας, με τις κατάλληλες ταξικές και αντι-ιμπεριαλιστικές διεκδικήσεις, και με σαφή στόχο την ανατροπή αυτής της αντιδραστικής κυβέρνησης, και το άνοιγμα του δρόμου για την εκλογή μιας κυβέρνησης εργατικής και αντικαπιταλιστικής.
Όμως αγαπητέ/ή μας αναγνώστη/στρια, η υπόθεση αυτού του αναγκαίου και κρίσιμου για τη ζωή μας αγώνα, μέσα σε μια πνιγηρή κοινωνική πραγματικότητα που σημαδεύεται από καταστροφικούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους, δυσώδη σκάνδαλα και γενικευμένη αισχροκέρδεια, δεν μπορεί να μένει πλέον ούτε λεπτό χωρίς τη δική σου ενεργή στήριξη!
Σε καλούμε λοιπόν, να «χτίσεις» μαζί μας από σήμερα την αναγκαία επαναστατική πολιτική λύση στην Ελλάδα και τον κόσμο. Μείνε μακριά από το δηλητήριο της μοιρολατρίας και από τη σημαία των καπιταλιστών εκμεταλλευτών και των απατεώνων! Συσπειρώσου στη δική σου σημαία! Τη σημαία της παγκόσμιας εργατικής τάξης, τη σημαία του γνήσιου, επαναστατικού κομμουνισμού. Οργανώσου μαζί μας στην Επαναστατική Κομμουνιστική Διεθνή και το ελληνικό της τμήμα!
Σταμάτης Καραγιαννόπουλος