Η Κούβα αντιμετωπίζει ένα σχεδόν πλήρες μπλακάουτ αφότου ο Τραμπ επέβαλε πετρελαϊκό αποκλεισμό στο νησί. Ο στόχος είναι σαφής. Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έχει την ευκαιρία να συντρίψει επιτέλους την Κουβανική Επανάσταση μετά από 67 χρόνια αδιάκοπης επίθεσης. Είναι καθήκον του παγκόσμιου εργατικού κινήματος να συσπειρωθεί για την υπεράσπιση της Κουβανικής Επανάστασης.
Η στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα στις 3 Ιανουαρίου απέκοψε την Κούβα από έναν από τους σημαντικότερους προμηθευτές ενέργειάς της. Οι πωλήσεις βενεζουελάνικου πετρελαίου στο νησί της Καραϊβικής είχαν ήδη μειωθεί την τελευταία δεκαετία εξαιτίας της οικονομικής κρίσης στη Βενεζουέλα. Τώρα έχουν σταματήσει εντελώς, καθώς οι ΗΠΑ ελέγχουν τη ροή του βενεζουελάνικου πετρελαίου και την εμπορευματοποίησή του.
Έπειτα, στις 29 Ιανουαρίου, ο Τραμπ εξέδωσε ένα σκανδαλώδες Εκτελεστικό Διάταγμα, περιγράφοντας την Κούβα ως «ασυνήθιστη και έκτακτη απειλή» για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ, και απείλησε να επιβάλει τιμωρητικούς δασμούς σε οποιαδήποτε χώρα πουλά πετρέλαιο στο νησί. Ο κύριος στόχος αυτού του εξοργιστικού ιμπεριαλιστικού εκφοβισμού ήταν το Μεξικό, το οποίο είχε ήδη ακυρώσει μια αποστολή πετρελαίου προς την Κούβα από την κρατική εταιρεία Pemex λίγες ημέρες νωρίτερα.
Μετά την οικονομική κατάρρευση της Βενεζουέλας, το Μεξικό είχε γίνει ο κύριος προμηθευτής πετρελαίου της Κούβας. Η τελευταία αποστολή πετρελαίου που έφτασε στην Κούβα από το Μεξικό ήταν στις 9 Ιανουαρίου.
Η χώρα βασίζεται σε εισαγωγές πετρελαίου για περίπου το 60 έως 70% των ενεργειακών της αναγκών, με το υπόλοιπο να προέρχεται από κουβανικό πετρέλαιο και άλλες πηγές ενέργειας, συμπεριλαμβανομένων των ηλιακών πάνελ. Αυτό σημαίνει ότι, στερημένη από μια ζωτική γραμμή ζωής, η χώρα σταδιακά ακινητοποιείται και αυτό πιθανά θα προκαλέσει μια πλήρους κλίμακας ανθρωπιστική κρίση.
Ανθρωπιστική κρίση
Η κουβανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να λάβει έκτακτα μέτρα για να δώσει προτεραιότητα στις βασικές υπηρεσίες και να μειώσει την κατανάλωση. Οι κρατικές εταιρείες έχουν λειτουργούν με τετραήμερη εβδομάδα εργασίας, εφαρμόζοντας την εργασία από το σπίτι όπου αυτό είναι δυνατό. Υπήρξαν σημαντικές μειώσεις στις δημόσιες συγκοινωνίες, συμπεριλαμβανομένης της μείωσης της συχνότητας των υπεραστικών λεωφορείων, των τρένων και των δρομολογίων με πλοία.
Μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα έχουν ακυρωθεί, συμπεριλαμβανομένης της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου της Αβάνας και της Έκθεσης Πούρων. Οι πωλήσεις καυσίμων είναι περιορισμένες και πραγματοποιούνται μόνο σε δολάρια ΗΠΑ. Οι σχολικές ώρες έχουν συντομευθεί και τα πανεπιστήμια λειτουργούν με εξ αποστάσεως μαθήματα.
Οι διακοπές ρεύματος, που ήδη ταλαιπωρούσαν τις πόλεις και τις κωμοπόλεις της Κούβας, έχουν τώρα γίνει πιο παρατεταμένες, φτάνοντας τις 16 ώρες σε ορισμένες επαρχίες. Αυτό επηρεάζει επίσης την ικανότητα των Κουβανών να μαγειρεύουν, να διατηρούν τρόφιμα στα ψυγεία τους, να λειτουργούν ανεμιστήρες ή να φωτίζουν τα σπίτια, τους χώρους εργασίας ή τα σχολεία τους. Οι προγραμματισμένες χειρουργικές επεμβάσεις και οι μη επείγουσες ιατρικές επισκέψεις έχουν αναβληθεί. Οι ασθενείς που χρειάζονται αιμοκάθαρση έχουν τώρα αναγκαστεί να ζουν μόνιμα σε ιατρικές εγκαταστάσεις καθώς το κράτος αδυνατεί να τους μεταφέρει.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, η έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος έχει οδηγήσει σε διακοπές νερού. Γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη η μεταφορά τροφίμων από τους παραγωγούς στις αγορές των πόλεων και τα εισαγόμενα προϊόντα δεν μπορούν να μεταφερθούν από τα λιμάνια στους διανομείς.
Η πώληση καυσίμων για αεροσκάφη έχει ανασταλεί. Ως αποτέλεσμα, και οι τρεις καναδικές αεροπορικές εταιρείες που πετούν προς το νησί έχουν ακυρώσει όλες τις υπηρεσίες τους και θα λειτουργούν μόνο για τον επαναπατρισμό Καναδών τουριστών που βρίσκονται ήδη στο νησί. Οι ισπανικές αεροπορικές εταιρείες ανακοίνωσαν ότι θα ανεφοδιάζονται στη Δομινικανή Δημοκρατία. Οι ρωσικές αεροπορικές εταιρείες έχουν επίσης ακυρώσει πτήσεις και ανακοίνωσαν τον επαναπατρισμό Ρώσων τουριστών. Φυσικά, οι ελλείψεις καυσίμων έχουν τεράστιο αρνητικό αντίκτυπο στον τουρισμό, μία από τις κύριες πηγές εισοδήματος της χώρας.
Τι θέλει ο Τραμπ;
Ο Τραμπ σφίγγει τη θηλιά γύρω από τον λαιμό του κουβανικού λαού μέχρι το σημείο της ασφυξίας. Στις 30 Ιανουαρίου, οι Financial Times υπολόγισαν ότι η Κούβα είχε αποθέματα πετρελαίου που θα διαρκούσαν μόνο για άλλες 15 έως 20 ημέρες.
Όταν του ζητήθηκε να απαντήσει στην προειδοποίηση της Μεξικανής προέδρου Σεϊνμπάουμ ότι ο πετρελαϊκός αποκλεισμός θα οδηγούσε σε ανθρωπιστική κρίση, ο Τραμπ απάντησε με επιπόλαιο τρόπο:
«Ίσως θα οδηγήσει, ίσως και όχι. Νομίζω πριν φτάσει σε ανθρωπιστική κρίση θα θέλουν να μιλήσουν, θα θέλουν να κάνουν μια συμφωνία».
Ο Τραμπ έχει επίσης δηλώσει ότι η Κούβα «ήδη μιλά» με τις ΗΠΑ, αν και Κουβανοί αξιωματούχοι έχουν αρνηθεί ότι λαμβάνουν χώρα οποιεσδήποτε επίσημες διαπραγματεύσεις.
Φυσικά, αν κάποιος σε στραγγαλίζει και μετά παραχωρείς τα υπάρχοντά σου ώστε να σε αφήσει, αυτό δύσκολα μπορεί να ονομαστεί «συμφωνία». Αλλά τι είναι αυτό που ο άνθρωπος στον Λευκό Οίκο απαιτεί από την Κούβα;
Είναι σαφές ότι μία πτυχή της τελευταίας επίθεσης του Τραμπ στην Κούβα είναι αυτή που περιγράφεται στο έγγραφο της Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, που στοχεύει στην απομάκρυνση των αντιπάλων της Αμερικής από το ημισφαίριο. Το Εκτελεστικό Διάταγμα της 29ης Ιανουαρίου αναφέρει συγκεκριμένα μια ρωσική εγκατάσταση πληροφοριών στο νησί. Η Ουάσινγκτον θέλει η Κούβα να τεθεί υπό την πλήρη κυριαρχία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και να διακόψει τους οικονομικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς δεσμούς με τη Ρωσία και την Κίνα.
Στις πρόσφατες δηλώσεις του για την Κούβα, ο Τραμπ ανέφερε ότι υπάρχουν πολλοί Κουβανοί Αμερικανοί στις ΗΠΑ που «αντιμετωπίστηκαν πολύ άσχημα». Αυτή είναι μια αναφορά στον Νόμο Χελμς-Μπάρτον, που αναφέρεται σε εκείνα τα άτομα και τις εταιρείες των οποίων η περιουσία απαλλοτριώθηκε από την επανάσταση, μια μακροχρόνια δικαιολογία για ιμπεριαλιστικές επιθέσεις των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας.
Είναι σαφές ότι η μαφία των γκουσάνος του Μαϊάμι παίζει δυσανάλογα μεγάλο ρόλο στην πολιτική των ΗΠΑ (τόσο των Δημοκρατικών όσο και των Ρεπουμπλικανών). Εκπροσωπούνται στην κυβέρνηση Τραμπ κυρίως από τον ίδιο τον Μάρκο Ρούμπιο.
Στην πραγματικότητα, αυτό που βλέπουμε είναι η συνέχιση, σε μαζικά αυξημένη κλίμακα, του μακροχρόνιου αποκλεισμού της Κούβας που επέβαλε ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, ο οποίος ξεκίνησε από τον πρόεδρο Κένεντι στις 3 Φεβρουαρίου 1962.
Παρέχοντας μια «αιτιολόγηση» για τον αποκλεισμό, ο Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών Μαλόρι έγραψε το 1960 ότι η Κουβανική Επανάσταση ήταν τόσο δημοφιλής ώστε «το μόνο προβλέψιμο μέσο απομόνωσης της εσωτερικής υποστήριξης είναι μέσω απογοήτευσης και δυσαρέσκειας βασισμένων σε οικονομική δυσαρέσκεια και δυσχέρεια». Για να το πετύχει αυτό, πρότεινε «μια γραμμή δράσης που… επιφέρει τα μεγαλύτερα πλήγματα με άρνηση χρημάτων και προμηθειών προς την Κούβα, για να μειωθούν οι χρηματικοί και πραγματικοί μισθοί, να προκληθούν πείνα, απελπισία και ανατροπή της κυβέρνησης».
Ο στόχος είναι σαφής: να ανατραπεί η Κουβανική Επανάσταση. Τα μέσα είναι επίσης σαφή: να προκληθούν πείνα και απελπισία ώστε να υπάρξει κοινωνική αναταραχή, οδηγώντας στην ανατροπή της κυβέρνησης ή να εξαναγκαστεί η κουβανική κυβέρνηση να διαπραγματευτεί εγκαταλείποντας την επανάσταση.
Θα υπάρξει μια «Ντέλσι Ροντρίγκεζ της Αβάνας»;
Τα καπιταλιστικά μέσα ενημέρωσης διεθνώς παίζουν τον ρόλο που τους αναλογεί διαδίδοντας κάθε είδους φήμες. Η δεξιά αντιδραστική φυλλάδα ABC στη Μαδρίτη ισχυρίστηκε ότι υψηλού επιπέδου επαφές μεταξύ Κούβας και ΗΠΑ πραγματοποιούνται ήδη στο Μεξικό, μέσω του Αλεχάντρο Κάστρο Εσπίν, που έπαιξε ρόλο στις μυστικές συνομιλίες που οδήγησαν στην προσέγγιση του Ομπάμα το 2014.
Η «φιλελεύθερη» εφημερίδα El País, επίσης στη Μαδρίτη, αναζητά με ζήλο ένα πρόσωπο στην κουβανική κυβέρνηση που θα μπορούσε να αποτελέσει τη «Ντέλσι Ροντρίγκεζ της Αβάνας» στο νησί. Δηλαδή, κάποιον με τον οποίο οι ΗΠΑ «μπορούν να κάνουν δουλειές». Αναφέρθηκαν στον Όσκαρ Πέρες-Όλιβα Φράγκα, τον ανιψιό των Φιντέλ και Ραούλ Κάστρο:
«Σύμφωνα με αρκετούς αναλυτές, θα μπορούσε να παίξει τον ίδιο ρόλο στην Κούβα με αυτόν που έπαιξε η Ντέλσι Ροντρίγκεζ στη Βενεζουέλα. Είναι τεχνοκράτης που έχει τα προσόντα να γίνει πρόεδρος της Κούβας σε περίπτωση διαπραγματεύσεων με την Ουάσινγκτον».
Δεν φαίνεται να περνά από το μυαλό των «φιλελεύθερων» της El País ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν απολύτως κανένα δικαίωμα να αποφασίζουν ποιος είναι ο πρόεδρος της Κούβας, και ότι η Ντέλσι Ροντρίγκεζ έγινε προσωρινή πρόεδρος της Βενεζουέλας μόνο μετά από μια βίαιη στρατιωτική επίθεση της Ουάσινγκτον στην οποία απήχθη ο αρχηγός του κράτους της χώρας!
Η επίσημα διακηρυγμένη θέση της κουβανικής κυβέρνησης είναι ότι είναι ανοιχτή σε διάλογο με τις ΗΠΑ, αρκεί να πραγματοποιηθεί χωρίς «πίεση ή προϋποθέσεις», σε «ισότιμη βάση», με πλήρη σεβασμό στην κουβανική κυριαρχία και χωρίς «παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις».
Οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές απαιτούν υποταγή και είναι διατεθειμένοι να την επιβάλουν μέσω ενός ολοκληρωτικού πετρελαϊκού αποκλεισμού, ανεξάρτητα από τον αντίκτυπο στις ζωές του κουβανικού λαού. Το υπονοούμενο είναι ότι αν δεν μπορέσουν να αποσπάσουν υποταγή με αυτά τα μέσα, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι επίσης έτοιμος να χρησιμοποιήσει άμεση στρατιωτική επιθετικότητα. Πλοία του αμερικανικού ναυτικού περιφέρονται κοντά στη βόρεια ακτή της Κούβας και στρατιωτικά αεροσκάφη ηλεκτρονικής επιτήρησης περιπολούν γύρω από το νησί της Καραϊβικής.
Κατά τη διάρκεια της τρέχουσας κλιμάκωσης στρατιωτικού εκφοβισμού, εκπρόσωποι των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των Ρούμπιο και Τραμπ, έχουν πει ότι αυτό που θέλουν είναι η Κούβα να «ανοίξει» την οικονομία της, να πραγματοποιήσει «οικονομικές μεταρρυθμίσεις» που θα επέτρεπαν σε αμερικανικές εταιρείες να επενδύσουν σε τομείς όπως ο τουρισμός, οι τράπεζες και οι τηλεπικοινωνίες.
Με το «άνοιγμα» δεν εννοούν απλώς την επιτρεπόμενη αμερικανική επένδυση. Αν οι αμερικανικές εταιρείες δεν επενδύουν στην Κούβα – όπως κάνουν εταιρείες από την Ευρώπη, τον Καναδά και άλλες χώρες – αυτό οφείλεται στους επί δεκαετίες παλιούς νόμους του αμερικανικού αποκλεισμού!
Αυτό που πραγματικά εννοούν με τις «μεταρρυθμίσεις» και το «άνοιγμα» δεν είναι τίποτε άλλο από τη διάλυση της σχεδιασμένης οικονομίας πάνω στην οποία βασίζονται τα επιτεύγματα της επανάστασης.
Η Κούβα εγκαταλειμμένη από τους αστικούς της «συμμάχους»
Αντιμέτωποι με μια τόσο άμεση απειλή, πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα: πώς πρέπει να υπερασπιστούμε την Κουβανική Επανάσταση;
Από θεσμική άποψη, η Κούβα δεν υπήρξε ποτέ τόσο απομονωμένη όσο τώρα. Ένα άρθρο γνώμης στη κουβανική επαναστατική αριστερή έκδοση La Tizza περιγράφει την κατάσταση ως εξής:
«Όταν σχεδόν όλες οι “αδέσμευτες” κυβερνήσεις, ή εκείνες με “προοδευτική” ρητορική, κοιτούν αλλού· όταν τα πολιτικά μπλοκ, οι συμμαχίες, τα φόρουμ, οι κοινές επιτροπές και τα συνέδρια αποφεύγουν την πρακτική και υλική δέσμευσή τους προς την Κούβα και προσφέρουν, το πολύ, δηλώσεις λύπης και αδυναμίας τους».
Αυτή είναι μια ακριβής περιγραφή της τρέχουσας κατάστασης της Κουβανικής Επανάστασης. Η κυβέρνηση της Βενεζουέλας, παρά τις διακηρύξεις της, βρίσκεται σε θέση ημι-αποικιακής υποταγής στην Ουάσινγκτον. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από το γεγονός ότι έχει διακόψει πλήρως την προμήθεια πετρελαίου προς την Κούβα, που αντιπροσώπευε περίπου το 34% των ενεργειακών εισαγωγών του νησιού. Το Καράκας δεν έχει καν αναγνωρίσει ότι διέκοψε αυτή την προμήθεια και δεν έχει δώσει καμία δημόσια εξήγηση γι’ αυτό.
Στο Μεξικό, η κυβέρνηση της Κλαούντια Σεϊνμπάουμ συμμορφώθηκε με τις εντολές και τις απειλές του Τραμπ διακόπτοντας, επίσης, την προμήθεια πετρελαίου προς την Κούβα, που αντιπροσώπευε άλλο ένα 44% των εισαγωγών αργού πετρελαίου. Η κυβέρνησή της έστειλε αναγκαία ανθρωπιστική βοήθεια (κυρίως τρόφιμα), αλλά δήλωσε δημόσια ότι δεν μπορεί να θέσει «τα συμφέροντα του Μεξικού σε κίνδυνο» συνεχίζοντας τις προμήθειες πετρελαίου.
Αυτή τη στιγμή, αυτό που χρειάζεται η Κούβα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι ακριβώς το πετρέλαιο. Τα τρόφιμα είναι βεβαίως καλοδεχούμενα, αλλά τα τρόφιμα δεν μπορούν να μεταφερθούν χωρίς καύσιμα και δεν μπορούν να διατηρηθούν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Σε αυτό το κρίσιμο ζήτημα, η Σεϊνμπάουμ δεν είναι διατεθειμένη να υπερασπιστεί το κυρίαρχο δικαίωμα του Μεξικού να εμπορεύεται με μια άλλη κυρίαρχη χώρα. Τα όρια του αστικού εθνικισμού αποκαλύπτονται με σκληρό τρόπο.
Άλλες χώρες της της Λατινικής Αμερικής προσέφεραν λόγια υποστήριξης και επέκριναν δημόσια τον πετρελαϊκό αποκλεισμό του Τραμπ, αλλά καμία από αυτές δεν έλαβε συγκεκριμένα μέτρα για να τον σπάσει. Η Κίνα και η Ρωσία διαμαρτυρήθηκαν επίσης, αλλά μέχρι στιγμής αυτά είναι μόνο λόγια. Ο πολυδιαφημισμένος πολυπολικός κόσμος, που υποτίθεται ότι θα εξασφάλιζε καλύτερες συνθήκες για την κυριαρχία μικρών εθνών, αποδείχθηκε απλώς κενή ρητορική μπροστά στη δύναμη των δυνάμεων της Νότιας Διοίκησης των ΗΠΑ που έχουν συγκεντρωθεί στην Καραϊβική.
Σύμφωνα με δημοσίευμα στην Ιζβέστια, πηγές στη ρωσική πρεσβεία στην Αβάνα είπαν ότι, «Στο άμεσο μέλλον, η Ρωσία αναμένεται να παραδώσει πετρέλαιο και πετρελαϊκά προϊόντα στην Κούβα ως ανθρωπιστική βοήθεια».
Η Ρωσία υπόκειται ήδη σε δρακόντειες αμερικανικές κυρώσεις, επομένως η απειλή του Τραμπ για τιμωρητικούς δασμούς έχει μικρότερο αντίκτυπο, αλλά παραμένει το ερώτημα του πώς θα μεταφερθεί το πετρέλαιο σε μια περίοδο που ο ρωσικός στόλος βρίσκεται υπό αμερικανικές κυρώσεις και όταν δεξαμενόπλοια συνδεδεμένα με τη Ρωσία κατάσχονται στην Καραϊβική, στον Ινδικό Ωκεανό, στον Βόρειο Ατλαντικό και στη Μεσόγειο. Όπως εξηγεί η La Tizza:
«Η Κίνα και η Ρωσία εκφράζουν υποστήριξη και καταδίκη στα λόγια, αλλά καμία δεν έχει δείξει προθυμία να μοιραστεί τη μοίρα του κουβανικού λαού μπροστά στην άμεση επιθετικότητα. Συμβολική υποστήριξη, στρατηγικός υπολογισμός και ένα νησί αναγκασμένο να αντιμετωπίσει σχεδόν μόνο του την προσεκτικά προκληθείσα κλιμάκωση πολέμου. Δεν περιμένουμε τίποτα από εξωτερικές δυνάμεις. Όπως είπε ο Αντόνιο Μασέο, “Είναι καλύτερο να σηκωθείς ή να πέσεις χωρίς βοήθεια παρά να δημιουργήσεις ένα χρέος ευγνωμοσύνης προς τόσο ισχυρούς γείτονες.” Είχαμε ήδη μάθει από καιρό ότι σε αποφασιστικές στιγμές, η Κούβα μπορεί να υπολογίζει μόνο στον ίδιο της τον λαό».
Μόνο οι εργάτες του κόσμου μπορούν να σώσουν την Κούβα!
Σε ποιον άλλον μπορεί να στηριχθεί η Κουβανική Επανάσταση για βοήθεια σε αυτή την ώρα ανάγκης; Το άρθρο γνώμης της La Tizza δείχνει προς τη σωστή κατεύθυνση: «Λαοί του κόσμου – ξεσηκωθείτε μαζί με την Κούβα!», διακηρύσσει στον τίτλο. «Σε ποιον άλλον να στραφούμε αν όχι στους λαούς, για να αντιμετωπίσουμε αυτή την ιμπεριαλιστική πολιορκία που εντείνεται όσο πιο μόνη και εγκαταλειμμένη βρίσκεται η Κούβα;»
Σωστά απευθύνουν έκκληση στον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών:
«Δεσμευμένοι να αντιμετωπίσουμε το σχέδιο να μετατραπεί η Κούβα σε Γάζα της Καραϊβικής, μιλάμε πρώτα σε εσάς, τον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών, σε όλη την άπειρη ποικιλομορφία σας. Σε κάθε πολίτη που δεν αντέχει πλέον τη δικτατορική τρέλα που κυβερνά από τον Λευκό Οίκο. Σε εσάς, που ζείτε πολιορκημένοι από τα αμέτρητα προβλήματα μιας κοινωνίας που απέχει πολύ από το να είναι “ξανά μεγάλη”. Μιλάμε σε εσάς, που θυμάστε κάθε έναν από τους πολέμους στους οποίους οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί, φτωχότεροι, και στους οποίους το μόνο που επέστρεφε στο σπίτι – όταν επέστρεφε κάτι – ήταν τα άψυχα σώματα των παιδιών σας. Πόλεμοι που δεν ήταν δικοί σας, αποφασισμένοι σε γραφεία, διεξαγμένοι από νέους άνδρες που, για να ζήσουν, αναγκάζονταν να καταστρέψουν άλλους».
Υπάρχει πολλή αλήθεια σε αυτά τα λόγια. Η μοίρα της Κουβανικής Επανάστασης θα κριθεί τελικά στο πεδίο της διεθνούς ταξικής πάλης. Αξίζει να επισημανθεί ότι η τρέχουσα κατάσταση επιβεβαιώνει πως δεν μπορείς να οικοδομήσεις σοσιαλισμό σε μία χώρα, και ακόμη λιγότερο σε ένα μικρό νησί της Καραϊβικής 90 μίλια μακριά από την ισχυρότερη ιμπεριαλιστική δύναμη στον κόσμο. Για σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά το 1959, η Κουβανική Επανάσταση μπορούσε να υπολογίζει σε μια πολύ ευνοϊκή οικονομική σχέση με την ΕΣΣΔ. Ναι, αυτή η σχέση συνοδευόταν από μια σειρά πολιτικών ανταλλαγμάτων και οδήγησε σε σοβαρές στρεβλώσεις την κουβανική οικονομία. Ωστόσο, παρ’ όλα αυτά, επέτρεψε στην επανάσταση να πάρει μια ανάσα. Όταν η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε, ως αποτέλεσμα των δικών της γραφειοκρατικών σταλινικών παραμορφώσεων, η Κουβανική Επανάσταση έμεινε μόνη μέσα στις εξαιρετικά σκληρές συνθήκες της ειδικής αυτής περιόδου. Η έναρξη της Βενεζουελάνικης Επανάστασης της παρείχε μια ακόμη ανάσα ζωής, τόσο οικονομική όσο και πολιτική. Με τη σειρά της, όταν η Βενεζουελάνικη Επανάσταση εισήλθε σε κρίση ως αποτέλεσμα της αποτυχίας απαλλοτρίωσης της άρχουσας τάξης, η Κούβα έμεινε πάλι πιο απομονωμένη. Η πίεση προς την καπιταλιστική παλινόρθωση αυξήθηκε.
Αυτές οι δύο περιπτώσεις υπογραμμίζουν το γεγονός ότι μια επανάσταση που καταργεί τον καπιταλισμό δεν μπορεί να επιβιώσει μακροπρόθεσμα σε απομόνωση.
Τώρα, ξανά, η Κούβα μπορεί να στηριχθεί μόνο στον ίδιο της τον λαό, αλλά και στους λαούς του κόσμου· δηλαδή στην εργατική τάξη, τη φτωχή αγροτιά και την επαναστατική νεολαία του κόσμου. Αυτό δεν είναι μια αφηρημένη λεκτική φράση, αλλά ένα συγκεκριμένο ζήτημα.
Το μόνο που μπορεί να εξαναγκάσει τη μεξικανική κυβέρνηση να σπάσει την υποταγή της στις ιμπεριαλιστικές επιταγές του ισχυρού βόρειου γείτονά της θα ήταν ένα μαζικό κίνημα του μεξικανικού λαού, των συνδικάτων και των μαζικών οργανώσεών του, της νεολαίας του και της αγροτιάς του. Το ίδιο ισχύει για την Κολομβία και τη Βραζιλία, δύο πετρελαιοπαραγωγές χώρες με κυβερνήσεις που εκλέχθηκαν από τους εργάτες και τους φτωχούς. Η ισχυρή Ομοσπονδία Εργατών Πετρελαίου στη Βραζιλία έχει απαιτήσει από την κυβέρνηση Λούλα να στείλει πετρέλαιο στην Κούβα.
Φυσικά, ο Τραμπ έχει απειλήσει με τιμωρητικούς δασμούς οποιαδήποτε χώρα πουλά πετρέλαιο στην Κούβα, αλλά αν χώρες όπως το Μεξικό, η Κολομβία και η Βραζιλία αψηφούσαν μια τέτοια απειλή, και αν το έκαναν πάνω στη βάση ενός ισχυρού μαζικού κινήματος ενάντια στον ιμπεριαλισμό, αυτό θα έφερνε τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό σε δύσκολη θέση. Ένα τέτοιο κίνημα θα έβρισκε απήχηση μέσα στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, ανάμεσα σε δεκάδες χιλιάδες νέους που κινητοποιήθηκαν ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα, ανάμεσα στα εκατομμύρια που ήρθαν να αντιταχθούν στις βίαιες επιδρομές της ICE κατά των μεταναστών, ανάμεσα σε εκατομμύρια εργατών που ψήφισαν Τραμπ όταν υποσχέθηκε να βάλει τέλος στους «αέναους πολέμους» και τις ξένες στρατιωτικές περιπέτειες και έχουν απογοητευτεί από την κυβέρνησή του.
Αν δεν συμβεί αυτό, τότε έχουμε μπροστά μας την καταστροφή της Κουβανικής Επανάστασης και όλων των επιτευγμάτων της.
Δεν μιλάμε μόνο για τα υλικά επιτεύγματα, ιδιαίτερα στους τομείς της στέγασης, της εκπαίδευσης και της υγείας – που τώρα υπονομεύονται σοβαρά από δεκαετίες αποκλεισμού, από την απομόνωση της επανάστασης και από τις σταδιακές καπιταλιστικές αντιμεταρρυθμίσεις. Μιλάμε επίσης για την εθνική κυριαρχία, την ανεξαρτησία της χώρας από την ιμπεριαλιστική κυριαρχία.
Όπως το θέτουν οι σύντροφοι της La Tizza: «Η επανάσταση πρέπει να είναι σοσιαλιστική για να είναι επανάσταση εθνικής απελευθέρωσης». Ο μόνος τρόπος με τον οποίο η Κούβα μπόρεσε να απελευθερωθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν μέσω της απαλλοτρίωσης των καπιταλιστών και των γαιοκτημόνων. Η αποκατάσταση του καπιταλισμού στην Κούβα θα σήμαινε τη μετατροπή του νησιού ξανά σε ημι-αποικία των ΗΠΑ, όπως ήταν πριν το 1959.
Μια νίκη των ΗΠΑ στην Κούβα θα σήμαινε επίσης την περαιτέρω προώθηση του λεγόμενου Δόγματος Ντονρό, την επανεγκαθίδρυση της ημι-αποικιακής κυριαρχίας των ΗΠΑ σε ολόκληρη την ήπειρο. Αυτό που διακυβεύεται δεν είναι μόνο η Κουβανική Επανάσταση, όσο σημαντική κι αν είναι από την άποψη του παγκόσμιου εργατικού κινήματος, αλλά και η τρέχουσα επίθεση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού να υποτάξει αυτό που θεωρεί τη δική του «αυλή».
Χόρχε Μαρτίν
Μετάφραση: Αλκίνοος Νάτσης