Κατώτατος μισθός

Μετά τη θριαμβευτική «έξοδο» από τα μνημόνια, οι πολιτικοί απατεώνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνέχισαν το προεκλογικό σόου με την κατάθεση τροπολογίας για την «αύξηση του κατώτατου μισθού». Σε τι συνίσταται η απάτη; Πουθενά στην τροπολογία δεν προβλέπεται αύξηση του κατώτατου μισθού!

Στην πραγματικότητα, αυτό που ψηφίστηκε ήταν μία επικαιροποίηση του μνημονιακού νόμου 4172/2013 γνωστού και ως «νόμου Βρούτση», που εισήχθη από την κυβέρνηση Σαμαρά. Ο νόμος αυτός όριζε ότι ο κατώτατος μισθός θα διαμορφώνεται, όχι από τις συλλογικές διαπραγματεύσεις εργοδοτικών και εργατικών οργανώσεων, αλλά απευθείας από τον εκάστοτε υπουργό Εργασίας (με την άδεια προφανώς των δανειστών). Προέβλεπε επίσης ότι τυχόν αύξηση του μισθού μετά το 2017 θα έπρεπε να λαμβάνει υπόψη, την κατάσταση της οικονομίας, την ανταγωνιστικότητα, την παραγωγικότητα, την ανεργία κ.τ.λ.

Ο «νόμος Βρούτση» προέβλεπε ότι το Γενάρη κάθε έτους (μετά το 2017) μετά από διαβουλεύσεις «θεσμικών παραγόντων» θα καθορίζεται το ύψος του κατώτατου μισθού. Το μόνο που έκανε η κυρία Αχτσιόγλου ήταν να προχωρήσει στην εφαρμογή αυτού του νόμου, με μία μικρή καθυστέρηση δύο ετών.

Θα υπάρξει λοιπόν κάποια αύξηση στον κατώτατο μισθό; Εν’ όψη των διαφαινόμενων εκλογών τους επόμενους μήνες, οι καριερίστες της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ διαρρέουν ότι θα παραχωρήσουν ένα «ξεροκόμματο» στους εργαζόμενους, αυξάνοντας τον κατώτατο μισθό κατά 20 με 40 ευρώ. Η παραχώρηση ενός τέτοιου φιλοδωρήματος δεν βρίσκει επίσημα τουλάχιστον, την αστική τάξη και τους δανειστές αντίθετους. Το ΔΝΤ έχει δώσει τις ευλογίες του στη ΔΕΘ για αυξήσεις σύμφωνες «με ό,τι έχει κατακτηθεί στο πεδίο της παραγωγικότητας» και ο ΣΕΒ στο εβδομαδιαίο δελτίο του έγραφε : «Η παραγωγικότητα της εργασίας, μετά από τρία χρόνια μείωσης, έχει επανέλθει σε θετικούς ρυθμούς μεταβολής (+0,7% το α’ εξάμηνο του 2018), στηρίζοντας ονομαστικές αυξήσεις στους μισθούς άνω του 1%)».

Ποια θα είναι η τύχη μιας επικείμενης τέτοιας αύξησης; Τα ψίχουλα που ετοιμάζονται να δώσουν στους εργαζόμενους με το ένα χέρι, οι απατεώνες της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ θα τα πάρουν πίσω στο πολλαπλάσιο, με τη μείωση του αφορολόγητου που θα στοιχίσει στους χαμηλόμισθους σχεδόν ένα μισθό και με τις μειώσεις στις συντάξεις που στηρίζουν χιλιάδες οικογένειες, με τη βαριά φορολογία.

Αυτά που θα περικοπούν από τους εργαζόμενους θα κατευθυνθούν με φοροελαφρύνσεις και διάφορες διευκολύνσεις στο κεφάλαιο. Ο πρόεδρος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος συνόψισε τα «αντίμετρα» στην αύξηση του κατώτατου μισθού λέγοντας :«Είναι σημαντικό να προχωρήσουμε σε μια τέτοια αύξηση, αλλά για να είναι βιώσιμη πρέπει να δούμε πώς θα είναι βιώσιμες και οι επιχειρήσεις. Άρα, να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές για τις επιχειρήσεις … Παράλληλα, είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη και η μείωση των εργοδοτικών εισφορών».

Ο «νόμος Βρούτση», που χρησιμοποιεί ως βάση για την πολιτική της η κυβέρνηση, είναι βαθιά αντιδραστικός. Έχοντας συνδέσει άμεσα το επίπεδο του κατώτατου μισθού με τη βιωσιμότητα του παρηκμασμένου ελληνικού καπιταλισμού εξασφαλίζει ότι, η διαφαινόμενη αύξηση του κατώτατου μισθού θα είναι μία εξαίρεση. Οι μελλοντικές κυβερνήσεις, παρουσιάζοντας τα οικονομικά στοιχεία ενός συστήματος που αργοπεθαίνει, θα απαιτούν τον λογαριασμό της κρίσης να τον πληρώσουν ξανά οι εργαζόμενοι.

Embed from Getty Images

Οι αστοί και οι ρεφορμιστές ζητούν οι αυξήσεις στους μισθούς να καθορίζονται από το τι «αντέχει» η αγορά, δηλαδή το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, που βρίσκεται σε βαθειά κρίση. Το κριτήριο των εργαζομένων δεν μπορεί να είναι αυτό. Κριτήριο για το επίπεδο των μισθών είναι η κάλυψη των στοιχειωδών αναγκών της μόνης αληθινά προοδευτικής τάξης της κοινωνίας, της εργατικής τάξης. Αν ο καπιταλισμός δεν το «αντέχει» αυτό, τότε το καθήκον μας είναι να τον ανατρέψουμε.

Η τροπολογία που κατέθεσε η κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ βρισκόταν στη σωστή κατεύθυνση, ζητώντας την άμεση επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ και την κατάργηση όλων των αντεργατικών μνημονιακών διατάξεων.

Αυτό που χρειάζεται όμως πάνω από όλα, είναι η διαμόρφωση ενός σχεδίου αγώνα που θα «ζυμωθεί» σε κάθε χώρο δουλειάς και η προετοιμασία για ένα αγώνα διαρκείας που θα εξασφαλίσει αυτές τις στοιχειώδεις κατακτήσεις. Η ηγεσία του ΚΚΕ οφείλει να πρωτοστατήσει σε αυτόν τον αγώνα, όχι απλά περιοριζόμενη στα επιμέρους αιτήματα, αλλά θέτοντας ως άμεσο στόχο την άνοδο μίας εργατικής κυβέρνησης που θα «ξηλώσει», όχι μόνο τα μνημόνια, αλλά και το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα!

Ηλίας Κυρούσης