Η ελληνική άρχουσα τάξη βρίσκεται αντιμέτωπη με τη ραγδαία απαξίωση του αστικού καθεστώτος της και της κυβέρνησης που την εκπροσωπεί, υπό το βάρος των διαδοχικών, πρόσφατων μεγάλων σκανδάλων.
Υποκλοπές
Στην υπόθεση των υποκλοπών, κυβέρνηση και «Δικαιοσύνη» φρόντισαν εκ νέου για το σταμάτημα κάθε περαιτέρω έρευνας, παρότι η απόφαση στην πρόσφατη «δίκη του Predator» καλούσε για τη διερεύνηση «τυχόν τέλεσης εκ μέρους των κατηγορουμένων και τυχόν τρίτων συμμετόχων άλλων αξιόποινων πράξεων και δη της κατασκοπείας». Ο Εισαγγελέας του Άρειου Πάγου Κ. Τζαβέλλας ισχυρίστηκε ότι δεν έχει προκύψει κανένα νέο στοιχείο και διατήρησε την υπόθεση στο αρχείο.
Ο σκανδαλώδης χαρακτήρας αυτής της εξέλιξης γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρος από το γεγονός ότι ο Τζαβέλλας – κυβερνητικά διορισμένος ως Εισαγγελέας του Άρειου Πάγου τον Ιούλιο του 2025 και από αυτή του τη θέση ακραιφνής διώκτης των αγροτικών κινητοποιήσεων τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους – είναι άμεσα εμπλεκόμενος στην υπόθεση: διετέλεσε αναπληρωτής Εισαγγελέας στην ΕΥΠ και έδωσε ο ίδιος το «πράσινο φως» για πλήθος «νόμιμων» παρακολουθήσεων κατά την επίμαχη περίοδο.
Δίκη Τεμπών
Ανάλογο χαρακτήρα είχε και η πρόσφατη εξέλιξη στη δίκη των Τεμπών, με τη δήλωση παράστασης των νομικών εκπροσώπων του Υπουργείου Μεταφορών και Υποδομών «προς υποστήριξη της κατηγορίας», συγκεκριμένα για την κατηγορία της ηθικής βλάβης σε βάρος του Δημοσίου, για 4 κατηγορούμενους: 3 σταθμάρχες και τον προϊστάμενο του Τμήματος Επιθεώρησης Διοίκησης Λάρισας του ΟΣΕ.
Αυτή η κίνηση της κυβέρνησης και του υπουργού Κ. Κυρανάκη είναι πολλαπλά σκανδαλώδης. Αφενός, στρεφόμενη κατά 4 χαμηλομεσαίων τοπικών υπαλλήλων του ΟΣΕ, επαναφέρει το «αφήγημα» περί ανθρώπινου λάθους ως αιτία του πολύνεκρου δυστυχήματος-εγκλήματος. Και αφετέρου, επιχειρεί προκλητικά να μετατρέψει τη σημερινή καθώς και τις προηγούμενες κυβερνήσεις, και συνολικά το αστικό κράτος, από θύτες που πρέπει να βρίσκονται κατηγορούμενοι, σε θύματα που δικαιούνται να είναι κατήγοροι.
Ο «ωραίος» Λαζαρίδης
Η κυβέρνηση, όμως, είναι σε τέτοιο βαθμό βουτηγμένη στα σκάνδαλα, ώστε ακόμα και οι πιο «απλές» πράξεις της επιφέρουν την αποκάλυψη νέων υποθέσεων. Προχωρώντας στον πρόσφατο «μίνι ανασχηματισμό» σε μια προσπάθεια επικοινωνιακής διαχείρισης του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο Μητσοτάκης όρισε Υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης τον επί χρόνια συνεργάτη του, Μ. Λαζαρίδη. Όμως, η αμφισβήτηση της επάρκειας των σπουδών του για τη θέση, από τον Π. Πολάκη, οδήγησε τελικά στην αποκάλυψη πως ο Λαζαρίδης, απέχοντας πολύ από το να έχει τους απαιτούμενους τίτλους σπουδών, είχε προσληφθεί – και λάμβανε τις αντίστοιχες αμοιβές – τουλάχιστον δύο φορές σε θέσεις συνεργάτη Υπουργείων κατά τη διάρκεια κυβερνητικών θητειών της ΝΔ.
Μετά από τη σύντομη και αποτυχημένη προσπάθεια «επιθετικής» διαχείρισης της υπόθεσης, στο πλαίσιο της οποίας ο Λαζαρίδης ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι τον προσέλαβαν «επειδή είναι ωραίος» και ότι «δεν είναι τεμπέλης όπως οι αριστεροί», η κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι το ζήτημα προσθέτει επιπλέον εύφλεκτο υλικό στο εκρηκτικό «κοκτέιλ» σκανδάλων που έχει παρασκευάσει και τον «παραίτησε» από Υφυπουργό.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ
Η υπόθεση, βέβαια, που στην παρούσα φάση έχει φέρει την κυβέρνηση κάτω από τη μεγαλύτερη πίεση είναι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η αποκάλυψη ενός ολοένα αυξανόμενου αριθμού κυβερνητικών στελεχών και βουλευτών που φέρονται να είναι εμπλεκόμενοι έχει κάνει την κυβέρνηση της ΝΔ να φαίνεται στα μάτια του εργαζόμενου λαού, δικαίως, ως μια «μηχανή» γενικευμένης απάτης και διαφθοράς. Η δε διενέργεια της έρευνας από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία με εμπλοκή και της επικεφαλής της, Λ. Κοβέσι, αφενός στερεί μερικώς από το καθεστώς τη δυνατότητα αξιοποίησης των μηχανισμών συγκάλυψης που έχει στη διάθεσή του και αφετέρου προσδίδει μια εικόνα ακόμα μεγαλύτερης σήψης στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία βρίσκεται ελεγχόμενη «από πάνω ως κάτω» από έναν θεσμό της ΕΕ.
Μπροστά στην αδυναμία της να διαχειριστεί τις συνέπειες των απανωτών αποκαλύψεων, η κυβέρνηση έχει καταφύγει σε μια πανικόβλητη «επικοινωνιακή αντεπίθεση». Ο «συνήθης ύποπτος» Α. Γεωργιάδης περιδιαβαίνει τα κανάλια δηλώνοντας ότι «τα ρουσφέτια είναι νόμιμα», ότι «η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία κρατάει σε ομηρία τη Βουλή» και ότι «όσο μας το επιτρέπει η κ. Κοβέσι έχουμε δημοκρατία». Η Σ. Βούλτεψη εκτίμησε ότι η Κοβέσι στερείται της αστικοδημοκρατικής αντίληψης περί διάκρισης των εξουσιών, καθώς ως Ρουμάνα έχει επηρεαστεί «από τον Τσαουσέσκου». Αλλά και ο ίδιος ο Μητσοτάκης κατηγόρησε την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για «επιλεκτικές διαρροές σε μέσα ενημέρωσης» και για «ελέγχους σε δόσεις».
Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ωστόσο, είναι ένας θεσμός της ΕΕ, που ενδιαφέρεται μόνο για την ενδεχόμενη κατασπατάληση ευρωενωσιακών κονδυλίων. Η όποια αντιπαράθεσή της με την κυβέρνηση ή και άλλα τμήματα του ελληνικού αστικού καθεστώτος θα περιοριστεί σε αυτό το πεδίο. Αυτονόητα, από τη φύση της, ως θεσμός της καπιταλιστικής ΕΕ, δεν υπάρχει για να προστατεύσει το βιοτικό επίπεδο των φτωχών – και ιδιαίτερα πληττόμενων και από την ίδια την αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ – αγροτοκτηνοτρόφων ή για να απονείμει πραγματική δικαιοσύνη σε βάρος των κυβερνητικών και κρατικών «εγκεφάλων» των σκανδάλων και της συγκάλυψής τους. Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται η επαναστατική κινητοποίηση του ίδιου του εργαζόμενου λαού, για να ανατρέψει τη διεφθαρμένη κυβέρνηση Μητσοτάκη και συνολικά την εξουσία του σάπιου αστικού καθεστώτος και να εγκαθιδρύσει τη δικιά του, αληθινά δημοκρατική, εξουσία.
Π.Ψ.