Μετά από έναν πρώτο μήνα του 2026 με καταιγιστικά γεγονότα σε παγκόσμιο επίπεδο (απαγωγή Μαδούρο στη Βενεζουέλα, πολεμικές απειλές Τραμπ σε Γροιλανδία, Καναδά, Μεξικό και Κούβα, μαζική εξέγερση στο Ιράν πνιγμένη στο αίμα από το καθεστώς, μαζικό κίνημα ενάντια στη ρατσιστική κρατική καταστολή στις ΗΠΑ με επίκεντρο τη Μινεσότα), η όξυνση της έντασης στις διεθνείς σχέσεις συνεχίζει να εκδηλώνεται με την μεγαλύτερη από το 2003 συγκέντρωση αμερικανικής αεροναυτικής δύναμης στον Περσικό Κόλπο και την πυρετωδώς προετοιμαζόμενη, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, πολεμική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν.
Ταυτόχρονα, η βρωμερή υπόθεση των «αρχείων Έπσταϊν», αναδεικνύεται στο μεγαλύτερο σκάνδαλο της παγκόσμιας άρχουσας τάξης στη Σύγχρονη Ιστορία, με την άμεση εμπλοκή δεκάδων από τους πιο γνωστούς οικονομικούς και πολιτικούς εκπροσώπους της.
Στη μορφή όλων αυτών των γεγονότων, το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα δίνει ολοένα και περισσότερο την εικόνα ενός απέραντου πολεμικού ναρκοπεδίου και μιας προχωρημένης ιστορικής αποσύνθεσης.
Επιβράδυνση, παρασιτισμός και
ανισότητα
Πίσω από αυτή την εικόνα αχαλίνωτης παρακμής και βίαιων διακρατικών και ταξικών ανταγωνισμών βρίσκεται μια σαθρή οικονομική βάση, σοβαρής επιβράδυνσης της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, ακραίου κερδοσκοπικού παρασιτισμού και εκρηκτικής ανισότητας.
Έκφραση της τρέχουσας πορείας προς μια νέα παγκόσμια ύφεση είναι δύο στοιχεία που έχουν συνδεθεί ιστορικά με τις παραμονές σοβαρών κρίσεων: οι απότομες διακυμάνσεις στο πλαίσιο μιας γενικής αυξητικής τάσης στην τιμή χρυσού (και του ασημιού) και το κερδοσκοπικό πάρτι στα χρηματιστήρια. Έτσι, η τιμή του χρυσού είναι σήμερα αυξημένη κατά περίπου 100% σε σύγκριση με τις αρχές του 2025, ενώ σε διάστημα λίγων μόνο ημερών κατά τα τέλη Γενάρη – αρχές Φλεβάρη μειώθηκε κατά 15% από τα υψηλά επίπεδα που είχε φτάσει στις αρχές του χρόνου.
Στα διεθνή χρηματιστήρια δε, με επίκεντρο τις ΗΠΑ και τη Γουόλ Στριτ, λαμβάνει χώρα ένα όργιο κερδοσκοπίας, στο πλαίσιο του οποίου έχουμε ένα ξέφρενο «ράλι» στην τιμή των μετοχών με επίκεντρο τον κλάδο της Τεχνητής Νοημοσύνης, την ώρα που η πραγματική πορεία και τα επενδυτικά σχέδια των μεγάλων επιχειρήσεων δεν δικαιολογούν κάτι τέτοιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η μεγάλη αύξηση της τιμής της μετοχής της Amazon στα τέλη Γενάρη, την ίδια στιγμή που η εταιρεία ανακοίνωνε την απόλυση 16.000 εργατών.
Όμως η φύση της παρούσας έκρηξης στις τιμές μετοχών του αμερικάνικου χρηματιστηρίου εγκυμονεί έναν πολύ ισχυρό συστημικό κίνδυνο. Ένα μεγάλο μέρος των αμερικανικών νοικοκυριών έχουν επενδύσει τις οικονομίες τους σε μετοχές – «φούσκες». Ο βαθμός σύνδεσης αυτών των νοικοκυριών με το χρηματιστήριο είναι πολύ μεγαλύτερος σήμερα σε σύγκριση με την περίοδο της κρίσης του 2008. Χαρακτηριστικά, το 62% των ενηλίκων στις ΗΠΑ κατέχει μετοχές, είτε απευθείας, είτε έμμεσα (μέσω αμοιβαίων κεφαλαίων ή συνταξιοδοτικών λογαριασμών). Μάλιστα στα νοικοκυριά με ετήσιο εισόδημα κάτω από 50.000 δολάρια, δηλαδή στα πιο φτωχά αμερικάνικα νοικοκυριά, μετοχές κατέχει το 28%.
Ταυτόχρονα, η παρασιτική κερδοσκοπία τροφοδοτεί τρομακτικά επίπεδα ταξικής ανισότητας, καθώς σύμφωνα με στοιχεία της αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας για το 2025, στις ΗΠΑ το πλουσιότερο 1% των νοικοκυριών κατείχε το 30% του συνολικού πλούτου, ενώ το φτωχότερο 50% των νοικοκυριών μόλις το 2% του πλούτου. Αυτά τα επίπεδα ταξικής ανισότητας είναι τα μεγαλύτερα τα τελευταία 70 χρόνια και σε τελική ανάλυση, εξηγούν την όξυνση της ταξικής πάλης και τη ριζοσπαστικοποίηση των νέων στις ΗΠΑ, με πιο πρόσφατο σταθμό τις μαχητικές, μαζικές κινητοποιήσεις με επίκεντρο τη Μινεσότα ενάντια στα ρατσιστικά πογκρόμ του Τραμπ.
Ο Τραμπ και η νέα στρατηγική του
αμερικάνικου ιμπεριαλισμού
Είναι πολύ συχνό το φαινόμενο οι εκτιμήσεις των μαρξιστών να περιέχουν κοινά συμπεράσματα με εκείνες των πιο σοβαρών, στρατηγικών αναλυτών του κεφαλαίου. Έτσι, στο ετήσιο αφιέρωμά του με θέμα τις διεθνείς οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις και προοπτικές, το περιοδικό «The Economist» στο Κύριο άρθρο του διευθυντή του, Τομ Στάντατζ, τόνιζε ότι ο καθοριστικότερος παράγοντας και για το 2026 θα είναι ο Τραμπ, ο οποίος με την πολιτική του προκαλεί «την αποσύνθεση της παλιάς τάξης πραγμάτων και των παλιών κανόνων στις διεθνείς σχέσεις».
Αυτές οι εκτιμήσεις, στη βάση ασφαλώς μια άλλης, μη επιστημονικής μεθόδου ανάλυσης, συμβαδίζουν με τις κεντρικές εκτιμήσεις του πρόσφατου Παγκόσμιου Συνεδρίου της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Διεθνούς, που τόνιζαν ότι η νέα προεδρική θητεία του Τραμπ σηματοδότησε «τεκτονικές αλλαγές στην παγκόσμια κατάσταση». Ασφαλώς, σε αντίθεση με όλους τους αστούς αναλυτές που τείνουν στα πολιτικά φαινόμενα να βλέπουν προσωποποιημένες αιτίες, οι μαρξιστές έχουμε επανειλημμένα εξηγήσει ότι ο Τραμπ δεν είναι η αιτία των καταιγιστικών γεγονότων που εκτυλίσσονται τους τελευταίους μήνες. Ο ίδιος ο Τραμπ είναι το προϊόν της κρίσης και της σχετικής αποδυνάμωσης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού έναντι βασικών ανταγωνιστών του, όπως η Κίνα κυρίως σε οικονομικό επίπεδο, και η Ρωσία σε στρατιωτικό.
Επιπλέον, σε όλες τις τρέχουσες εξελίξεις επιβεβαιώνεται η βασική εκτίμηση του μαρξισμού ότι η σχετική αποδυνάμωση των ΗΠΑ δεν φέρνει όπως πολλοί ρεφορμιστές υποστήριζαν «την σταθερότητα μέσα σ’ έναν πολυπολικό κόσμο», αλλά ακόμα μεγαλύτερη αστάθεια σε όλα τα επίπεδα.
Ο Τραμπ φαίνεται πολύ συχνά να ακολουθεί μια παρορμητική και χαοτική τακτική, κάνοντας και λέγοντας ακόμα και «τρέλες». Ωστόσο, υπάρχει σε αυτές τις «τρέλες» μια βαθύτερη λογική. Είναι η λογική ενός αποδυναμωμένου ιμπεριαλισμού που θέλει να κάνει τα πάντα για να αποκαταστήσει την αμφισβητημένη πλέον απόλυτη κυριαρχία του.
Αυτή η λογική αποτυπώνεται πεντακάθαρα στη νέα στρατηγική ασφαλείας των ΗΠΑ, με το σχετικό κείμενο που δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο 2025 να επιβεβαιώνει ξεκάθαρα όλα αυτά που από τότε μέχρι σήμερα λέει και κάνει ο Τραμπ. Κεντρικό σημείο σε αυτό το κείμενο είναι το σημείο 2 που αναφέρει τα ακόλουθα: «Θέλουμε να σιγουρέψουμε ότι το Δυτικό ημισφαίριο παραμένει σταθερό και καλοκυβερνημένο …και ελεύθερο από εχθρικές ξένες δυνάμεις και από ξένους κατόχους περιουσιακών στοιχείων – κλειδιών. Γι’ αυτό πρέπει να κάνουμε επιστροφή στο Δόγμα Μονρό. Το νέο δόγμα μας θα μπορούσε να συνοψιστεί στη φράση “Enlist and Expand”, δηλαδή “διασφαλίζουμε (τον έλεγχο στους συμμάχους μας) και εξαπλωνόμαστε”».
Το κείμενο είναι ένα πολεμικό μανιφέστο ενάντια στην Κίνα και την άνιση οικονομική σχέση που έχει πλέον με τις ΗΠΑ. Αυτή τη σχέση, δηλώνει ότι «θα την ανατρέψουμε». Αυτό είναι το σχέδιο που με τον δικό του ιδιόρρυθμο και τραχύ τρόπο υπηρετεί ο Τραμπ και συνιστά την προσπάθεια να ανακτήσει τον πλήρη έλεγχο στην παραδοσιακή βάση του για να ανταγωνιστεί καλύτερα την Κίνα.
Στο πλαίσιο αυτής της νέας στρατηγικής που επιτάσσει οι ΗΠΑ να μην αφήνουν τον έλεγχο ζωτικών πόρων του Δυτικού ημισφαιρίου στην Κίνα, ενδεικτικά, στα τέλη Γενάρη, κατόπιν σχετικών πιέσεων του Τραμπ, το Ανώτατο Δικαστήριο του Παναμά αποφάσισε ότι η παρουσία 2 μεγάλων κινέζικων επιχειρήσεων στη Διώρυγα του Παναμά είναι παράνομη. Επίσης, η Αργεντινή ακύρωσε την ειδική συμφωνία που είχε υπογράψει με μια κινέζικη κρατική εταιρεία παρατήρησης του διαστήματος, κατόπιν παρέμβασης του Τραμπ και υπέγραψε μια άλλη με τη ΝΑSΑ. Τέλος, ο Τραμπ συνεχίζει ανοικτά να παρεμβαίνει στις εκλογές σε Χιλή, Αργεντινή και Ονδούρα, ετοιμάζει ανάλογες παρεμβάσεις στις εκλογές σε Κολομβία και Βραζιλία, ενώ μετά από επίσκεψη του προέδρου του Περού ματαιώθηκαν τα σχέδια για τον έλεγχο ενός λιμανιού της χώρας από την Κίνα, και επίσης, κατόπιν αμερικανικών πιέσεων, θα δημιουργηθούν νέες βάσεις του ΝΑΤΟ σε Περού και Εκουαδόρ.
Τα αντικειμενικά όρια των αμερικανικών
σχεδιασμών
Φυσικά είναι άλλο πράγμα τα σχέδια και οι στρατηγικές «επί χάρτου», και άλλο το τι μπορεί να επιτευχθεί στην πραγματικότητα. Τα όρια της τακτικής του Τραμπ και συνολικά των σχεδίων του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, φαίνονται λοιπόν ήδη ξεκάθαρα στον πρώτο χρόνο της θητείας του.
Φαίνονται στην Ουκρανία, όπου παρά τις πομπώδεις εξαγγελίες του Τραμπ, ο πόλεμος που συμπλήρωσε πλέον αισίως 4 χρόνια δεν λέει να σταματήσει. Φαίνονται επίσης στην προσωρινή υπαναχώρηση του Τραμπ στο ζήτημα της Γροιλανδίας για χάρη της συνοχής του ΝΑΤΟ, στη μερική υποχώρησή του στους δασμούς και στην προσωρινή ανακωχή στον εμπορικό πόλεμο με την Κίνα ώστε να διασφαλιστεί η κανονική ροή κινέζικων σπάνιων γαιών προς τις ΗΠΑ, στην αδυναμία να υποτάξει τον Καναδά, στις ταλαντεύσεις και τους δισταγμούς του σχετικά με την επέμβαση στο Ιράν, και με μια ορισμένη έννοια, ακόμα και στη Βενεζουέλα, όπου ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός είναι υποχρεωμένος να κάνει «τη δουλειά του» μέσω των «προθύμων» (Ντέλσι Ροντρίγκεζ) ενός μέχρι χθες εχθρικού καθεστώτος.
Πάνω από όλα, τα όρια των σχεδιασμών του αμερικανικού ιμπεριαλισμού φαίνονται στο εσωτερικό πεδίο. Όπως έδειξε περίτρανα η πρόσφατη γενική απεργία και το μαζικό κίνημα στη Μινεσότα, η αμερικανική εργατική τάξη και η νεολαία έχουν άλλες, αληθινά προοδευτικές προτεραιότητες και στόχους που κινούνται στον αντίποδα των αντιδραστικών, εγχώριων και διεθνών, σχεδίων της αμερικανικής άρχουσας τάξης.
Ακόμα και στο κοντινό πεδίο της λατινοαμερικάνικης αυλής του, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός παρά τους «τσαμπουκάδες» του Τραμπ, δεν μπορεί να ακυρώσει τις ισχυρές εμπορικές σχέσεις βασικών χωρών με την Κίνα, όπως η Χιλή που της πουλάει χαλκό, και η Βολιβία, η Αργεντινή και η Βραζιλία που της πουλούν κρέας και σόγια. Οι ΗΠΑ στην παρούσα φάση δεν μπορούν να αντικαταστήσουν για τις χώρες αυτές την κινέζικη αγορά.
Αυτά τα όρια των αμερικανικών σχεδίων διαπίστωνε και ο «Economist» στο προαναφερθέν τεύχος-αφιέρωμά του στο νέο έτος, όπου σε άρθρο της αρχισυντάκτριάς του, Μίντον Μπέντος, μαζί με ύμνους για τις (ασταθείς και εύθραυστες στην πραγματικότητα) «επιτυχίες Τραμπ», όπως η κατάπαυση του πυρός στη Γάζα και η αύξηση δαπανών για το ΝΑΤΟ από τα κράτη της ΕΕ, σημειώνονται ως «αποτυχίες» οι δασμοί του που έσπρωξαν Ινδία και Βραζιλία πιο κοντά στην Κίνα, φυσικά η στασιμότητα στην Ουκρανία, ενώ γίνεται λόγος και για μια «ξεκάθαρη νίκη της Κίνας ως τώρα στη μάχη στο παγκόσμιο εμπόριο».
Επιπλέον, σε οικονομικό επίπεδο, τα αντικειμενικά όρια στα σχέδια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού εκφράζονται στο γεγονός ότι μια σειρά χώρες αναζητούν πλέον μια εναλλακτική λύση στο δολάριο. Ενδεικτικά, το 2000 το δολάριο αντιπροσώπευε το 70% των παγκόσμιων συναλλαγματικών αποθεμάτων, ενώ τώρα το 56%. Το 2025 μάλιστα, το ποσό των αποθεμάτων που έχουν οι Κεντρικές Τράπεζες σε χρυσό για πρώτη φορά ξεπέρασε τα αποθέματα σε δολάρια.
Μπορεί η «συνταγή» της Βενεζουέλας
να εφαρμοστεί σε Ιράν και Κούβα;
Αμέσως μετά τη θεαματική απαγωγή Μαδούρο και την ημι-αποικιακού τύπου συνθηκολόγηση της κυβέρνησης Ροντρίγκεζ στα αμερικανικά κελεύσματα, ο Τραμπ απείλησε τις αριστερίζουσες κυβερνήσεις σε Κολομβία και Μεξικό, και με ιδιαίτερη σφοδρότητα επίσης το καθεστώς του Ιράν και την Κούβα, στην οποία έχει πλέον επιβάλει έναν βάρβαρο ενεργειακό αποκλεισμό. Ωστόσο, ούτε η Κούβα, ούτε το Ιράν, είναι Βενεζουέλα.
Το φονταμενταλιστικό καθεστώς του Ιράν, σε αντίθεση με τη σημερινή Βενεζουέλα, έχει αποδείξει στην πρόσφατη σύγκρουσή του με το Ισραήλ ότι διαθέτει ισχυρά όπλα για να αμυνθεί (σύγχρονα drones και πυραύλους) σε μια αμερικανική επίθεση. Επίσης, παρότι ο λαομίσητος χαρακτήρας του καθεστώτος των μουλάδων, ειδικά μέσα στη νεολαία, αποδείχθηκε περίτρανα στην πρόσφατη αιματοβαμμένη μαζική εξέγερση στη χώρα, η πλειονότητα των ιρανικών μαζών και της νεολαίας τρέφει ισχυρά αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα. Επιλέον, ο Τραμπ οφείλει να συνυπολογίζει σοβαρά και τις ρωσικές αντιδράσεις, σε μια περίοδο μάλιστα σχετικής ομαλοποίησης των σχέσεων των ΗΠΑ με τη Μόσχα, αφού το Ιράν παραμένει πάντα ένας στενός στρατιωτικός σύμμαχος της Ρωσίας.
Στην Κούβα, ο Τραμπ και ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός επιδιώκουν να αξιοποιήσουν τον ημιαποικιακό έλεγχο του πετρελαίου της Βενεζουέλας η οποία μέχρι πρότινος εξασφάλιζε μια προσιτή ενεργειακή λύση για το νησί, και κυρίως το γεγονός ότι η Κουβανέζικη Επανάσταση βρίσκεται σε μια δεινή οικονομική κατάσταση. Ο τουρισμός της Κούβας δέχτηκε σοβαρό πλήγμα κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ενώ η οικονομική κρίση της Βενεζουέλας είχε ήδη τα προηγούμενα χρόνια περιορίσει την προμήθεια πετρελαίου στην Κούβα. Επίσης, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός αξιοποιεί τα ανοίγματα του καθεστώτος στην ελεύθερη αγορά και τη γραφειοκρατική του φύση, η οποία τροφοδοτεί διαρκώς με δυσφορία τη νεολαία.
Ωστόσο, η Κουβανέζικη Επανάσταση δεν έμεινε στα μισά του δρόμου όπως η Μπολιβαριανή Επανάσταση στη Βενεζουέλα. Οδήγησε στην κατάργηση του καπιταλισμού και στην εγκαθίδρυση μιας κεντρικά σχεδιασμένης κρατικοποιημένης οικονομίας. Έτσι, σε συνδυασμό με τα πανίσχυρα αντι-ιμπεριαλιστικά αισθήματα που τροφοδότησε στον λαό το πολύχρονο αμερικανικό εμπάργκο, διατηρεί μια πολύ μεγάλη υποστήριξη στους εργαζόμενους και τη νεολαία. Αυτό σημαίνει πως η επιβολή ενός φιλο-ιμπεριαλιστικού καθεστώτος στην Κούβα, με ή χωρίς άμεση στρατιωτική επέμβαση, θα μπορούσε να προκαλέσει μια κατάσταση μαζικής εξέγερσης που αναπόφευκτα θα επιδράσει καταλυτικά και στο εσωτερικό των ΗΠΑ.
Απέραντη «Βιολάντα», ατέλειωτη
εξαθλίωση
Στις σελίδες του προαναφερθέντος ετήσιου αφιερώματος του «Economist» φιγουράρει ένα «εμπνευσμένο» άρθρο του Κυρ. Μητσοτάκη, στο οποίο η σημερινή καπιταλιστική Ελλάδα εμφανίζεται ως «παράδειγμα πολιτικής σταθερότητας, οικονομικής ανάπτυξης και γεωπολιτικής αναβάθμισης». Αυτά τα λόγια, εκτός από τον προφανή δημαγωγικό τους χαρακτήρα, αντανακλούν χαρακτηριστικά την τεράστια απόσταση που χωρίζει την ελληνική άρχουσα τάξη από την πραγματικότητα την οποία βιώνει ο εργαζόμενος λαός της χώρας: μια κατάσταση αυξανόμενης εξαθλίωσης και αδιαφορίας για την ανθρώπινη ζωή στον βωμό του καπιταλιστικού κέρδους.
Το ειδεχθές έγκλημα της δολοφονίας 5 εργατριών στη βιομηχανία «Βιολάντα», όπου οι νεκροί από τις αποδεδειγμένες αυθαιρεσίες του βιομήχανου (με τις πλάτες της κυβέρνησης) μόνο από καθαρή τύχη δεν ήταν πολλές δεκάδες, σε συνδυασμό με τα αποκαλυπτικά στοιχεία της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδας (ΟΣΕΤΕΕ), τα οποία έδειξαν ότι το 2025 τουλάχιστον 201 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους δουλεύοντας, έφεραν στο προσκήνιο την καθημερινή απειλή που βιώνουν εκατοντάδες χιλιάδες σκληρά εκμεταλλευόμενοι εργαζόμενοι.
Ταυτόχρονα, όλο και νεότερα στοιχεία φέρνουν στο φως την αυξανόμενη εργατική εξαθλίωση στη χώρα. Έτσι, σύμφωνα με την Eurostat, το πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων στην Ελλάδα κατατάσσεται τελευταίο στη σχετική λίστα μεταξύ των κρατών-μελών της Ε.Ε., ενώ η χώρα συγκαταλέγεται στην πολύ μικρή ομάδα κρατών-μελών όπου ο πληθωρισμός εξακολουθεί να είναι υψηλός, περίπου μία εκατοστιαία μονάδα πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Μάλιστα, πρόσφατη εγκύκλιος του γ.γ. Εμπορίου αποκάλυψε αυτό που ήδη διαπιστώνουν από την εμπειρία τους οι εργαζόμενοι, ότι δηλαδή η ακρίβεια δεν ταυτίζεται με τον επίσημο πληθωρισμό (βλ. Δείκτη Τιμών Καταναλωτή). Τα στοιχεία που περιείχε, φανέρωσαν ότι μεταξύ 2021 και 2025 οι αυξήσεις τιμών στα βασικά προϊόντα του «καλαθιού του νοικοκυριού» ήταν από τριπλάσιες έως και οκταπλάσιες του αντίστοιχου επίσημου δείκτη!
Αυτή η κατάσταση έχει δημιουργήσει μια μαζική ψυχολογία δυσαρέσκειας και άγχους για την επιβίωση στην εργατική τάξη, που αποτυπώθηκε σε μεγάλη έρευνα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και δημοσιεύθηκε στο «Βήμα της Κυριακής» 22/2/2026, σύμφωνα με την οποία το 47% των εργαζομένων της χώρας δηλώνει ότι βρίσκεται σε αναζήτηση νέας θέσης εργασίας. Το παζλ της γενικευμένης εργατικής δυσφορίας συμπληρώθηκε με μια άλλη έρευνα που δημοσιεύθηκε το ίδιο διάστημα, αυτή της εταιρείας Metron Analysis για τον τηλεοπτικό σταθμό Mega, στην οποία το 51,8% των εργαζόμενων δήλωσε ότι «είχε μεγαλύτερη οικονομική άνεση το 2019», τότε δηλαδή που ακόμα ο ελληνικός καπιταλισμός δεν είχε μπει στην τροχιά της «ανάπτυξης» για την οποία επαίρονται σήμερα ο πρωθυπουργός και η ελληνική άρχουσα τάξη.
Η αναγκαία επαναστατική λύση
Αυτή η εφιαλτική καθημερινή πραγματικότητα για εκατομμύρια εργαζόμενους, κάθε μέρα που περνά επιβεβαιώνει τη θεμελιώδη προγραμματική θέση του κομμουνισμού για την επείγουσα ανάγκη ριζικών αλλαγών στην κοινωνία μέσω μιας επαναστατικής -αντικαπιταλιστικής πολιτικής λύσης.
Ωστόσο, στον ορατό ορίζοντα της εργατικής τάξης, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της πρωτοπόρας νεολαίας, έναν χρόνο μετά την επίδειξη δύναμης που έκαναν στην ιστορική απεργία της 28ης Φλεβάρη του 2025 ενάντια στη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών και λίγες βδομάδες μετά τις μαζικές κινητοποιήσεις των αγροτών που συγκέντρωσαν τη μεγαλύτερη υποστήριξη από ποτέ μέσα στην ελληνική κοινωνία, υπάρχει μόνο ένα καταθλιπτικό και αδιέξοδο πολιτικό τοπίο.
Οι εργαζόμενοι και οι νέοι παρακολουθούν χωρίς κανέναν ενθουσιασμό τις αξιοθρήνητες απόπειρες της χρεοκοπημένης μνημονιακής Κεντροαριστεράς να ανακάμψει στις δημοσκοπήσεις ποντάροντας στην ξεθωριασμένη επιρροή υποταγμένων στο σύστημα καριεριστών, όπως ο Αλέξης Τσίπρας. Απογοητεύονται από τη βαθιά συντηρητική και κενή πραγματικού αντισυστημικού περιεχομένου ρητορική, τυπικά νέων, αλλά στις ιδέες απελπιστικά παλιών, πολιτικών ηγετών όπως η Μαρία Καρυστιανού. Δεν πείθονται από τη συμβολική, άτολμη και χωρίς πρόθεση πραγματικής διεξαγωγής ενός αναγκαίου αγώνα για μια επαναστατική λύση εξουσίας, πολιτική γραμμή αντιπολίτευσης που τηρεί η ηγεσία του ΚΚΕ, παρότι το κόμμα, όπως έδειξε η αξιοσημείωτη άνοδος των δυνάμεών του στην ΑΔΕΔΥ και στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας, διαθέτει πλέον ισχυρές δυνάμεις μέσα στο εργατικό κίνημα.
Έτσι, μέσα σ’ αυτό το πολιτικό τέλμα, η πρόβλεψη που περιέχεται στην προαναφερθείσα έκδοση του «Economist» για τις διεθνείς πολιτικές προοπτικές σ’ ένα ειδικό άρθρο για την Ελλάδα ότι «είναι εφικτή μια τρίτη κυβερνητική θητεία για τη Ν.Δ.», ως αποτέλεσμα της απουσίας μιας αξιόπιστης και συνεπούς σε λόγια και έργα, αληθινά αντισυστημικής αντιπολίτευσης, δυστυχώς εμφανίζει αρκετές πιθανότητες να πραγματοποιηθεί.
Για να ξεπεράσουμε λοιπόν το σημερινό πολιτικό τέλμα που με βεβαιότητα οδηγεί σε νέες θητείες αντιδραστικών αστικών κυβερνήσεων στην εξουσία υπάρχει μόνο ένας σίγουρος και αποτελεσματικός δρόμος. Ο δρόμος του διεθνώς συντονισμένου και οργανωμένου πολιτικού αγώνα για τις ιδέες και το πρόγραμμα του αληθινού, επαναστατικού κομμουνισμού. Η ραγδαία αναπτυσσόμενη σε δεκάδες χώρες του κόσμου Επαναστατική Κομμουνιστική Διεθνής, μέσω της έντυπης τίμιας φωνής της που κρατάς στα χέρια σου σε καλεί λοιπόν να δώσεις αυτό τον αγώνα μέσα από τις γραμμές της!
Σταμάτης Καραγιαννόπουλος