Η εγκληματική στρατιωτική εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και η απαγωγή ενός εν ενεργεία αρχηγού κράτους είναι η πρώτη έμπρακτη εκδήλωση της νέας Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας του Τραμπ. Η Ουάσιγκτον είναι αποφασισμένη να εδραιώσει την κυριαρχία της στο Δυτικό Ημισφαίριο, το οποίο θεωρεί «αυλή» της, και να εκδιώξει από την περιοχή όλους τους «εκτός ημισφαιρίου παράγοντες», ιδίως την Κίνα.
Η στρατιωτική επιχείρηση στη Βενεζουέλα ακολουθήθηκε από μια παραληρηματική συνέντευξη Τύπου, κατά την οποία ο Τραμπ και ο Μάρκο Ρούμπιο καυχήθηκαν για την έκταση της αμερικανικής ισχύος και προχώρησαν σε απειλές κατά της Κολομβίας, του Μεξικού και της Κούβας. Τις τελευταίες ώρες, ο Τραμπ επανέλαβε τις παλιότερες δηλώσεις του για τη Γροιλανδία, την οποία, όπως είπε, οι ΗΠΑ χρειάζονται «για λόγους εθνικής ασφάλειας», υποσχόμενος να χειριστεί την υπόθεση «εντός δύο μηνών». Αυτές δεν είναι «κούφιες» απειλές.
Το λαθρεμπόριο ναρκωτικών – ένα ψεύτικο πρόσχημα
Ας είμαστε ξεκάθαροι. Αυτή η πράξη θρασύτατης στρατιωτικής ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας εναντίον ενός κυρίαρχου κράτους δεν είχε καμία απολύτως σχέση με το ναρκεμπόριο, που ήταν η αρχική δικαιολογία του Τραμπ. Όλοι – και πάνω απ’ όλα οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες – γνωρίζουν ότι η φαιντανύλη δεν προέρχεται από τη Βενεζουέλα, ότι η χώρα δεν είναι παραγωγός κοκαΐνης και ότι παίζει πολύ μικρό ρόλο στη διακίνηση της. Το λεγόμενο Cartel de los Soles δεν υπάρχει, και αν υπήρξε ποτέ, αυτό έγινε σε σύνδεση με μια επιχείρηση παγίδευσης που διεξήχθη από τη CIA σε συνεργασία με αξιωματικούς του βενεζουελάνικου στρατού τη δεκαετία του 1990, πολύ πριν την άνοδο του Τσάβες στην εξουσία.
Οι αεροπορικές επιδρομές εναντίον μικρών ταχυπλόων σκαφών στην Καραϊβική και τον Ειρηνικό τους τελευταίους πέντε μήνες δεν είχαν καμία σχέση με την επιδημία ναρκωτικών που πλήττει τις ΗΠΑ, και σχετίζονταν αποκλειστικά με τον ιμπεριαλιστικό εκφοβισμό που αποσκοπούσε να υποτάξει τη Βενεζουέλα στις επιταγές της Ουάσιγκτον.
Μετά την εισβολή των ΗΠΑ και την απαγωγή του Μαδούρο, οι φιλελεύθεροι στις ΗΠΑ και αλλού διαμαρτυρήθηκαν έντονα λέγοντας ότι πρόκειται για παράνομη ενέργεια – παραβίαση της λεγόμενης «διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες» – και ζήτησαν την παρέμβαση του ΟΗΕ και του Οργανισμού Αμερικανικών Εθνών (OAS).
Ακόμη και οι New York Times δημοσίευσαν ένα κύριο άρθρο στο οποίο αντιτίθενται στις ενέργειες του Τραμπ με αιτιολογία το ότι είναι «παράνομες». Οι New York Times είναι ιδιαίτερα κυνικοί σε αυτό το θέμα, καθώς έχει αποκαλυφθεί ότι οι δημοσιογράφοι τους έμαθαν για την επίθεση πριν πραγματοποιηθεί, αλλά δεν μίλησαν για να μην παρέμβουν – τόσο μεγάλη είναι η «αντίθεσή» τους στις εγκληματικές και παράνομες ενέργειες του Τραμπ.
Όλο αυτό είναι μια τεράστια υποκρισία. Στην πραγματικότητα, η «διεθνής νομιμότητα» είναι απλώς ένα φύλλο συκής για τον νόμο του ισχυρού. Οι πρόεδροι των ΗΠΑ δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για νομικές τυπικότητες και πολλοί από αυτούς (είτε Ρεπουμπλικανοί, είτε Δημοκρατικοί) έχουν παραβιάσει τον νόμο (των ΗΠΑ και τον διεθνή), προκειμένου να πραγματοποιήσουν στρατιωτικές επιθέσεις στο εξωτερικό. Όταν μπορούν να έχουν την κάλυψη του ΟΗΕ για να πραγματοποιήσουν τα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια, αυτό είναι φυσικά βολικό. Όταν δεν μπορούν, προχωρούν όπως και να έχει.
Εμείς εναντιωνόμαστε στη βάναυση επίθεση των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας και στην απαγωγή του Μαδούρο, αλλά όχι από μια νομική σκοπιά (θα ήταν εντάξει αν είχε την έγκριση του Κογκρέσου των ΗΠΑ;). Αντιθέτως, εναντιωνόμαστε σε αυτήν επειδή θεμελιωδώς αποτελεί μια πράξη ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης στις Ηνωμένες Πολιτείες και αντιβαίνει στα συμφέροντα των εργαζομένων σε όλο τον κόσμο.
Ούτε βέβαια η απαγωγή του Μαδούρο αποτελεί κάποια «απόκλιση» από τη διαχρονική στάση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Η δολοφονία αρχηγών άλλων κρατών (του Λουμούμπα, του Αλιέντε, του Καντάφι, για να αναφέρουμε μόνο μερικούς) και η ανατροπή κυβερνήσεων μέσω στρατιωτικών πραξικοπημάτων (σε Κούβα, Γουατεμάλα, Βραζιλία, Δομινικανή Δημοκρατία, Ιράν, Χιλή, Αργεντινή, Παραγουάη, Βολιβία, Βενεζουέλα, Γρενάδα και πολλές άλλες) είναι συνηθισμένα «εργαλεία» του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και της CIA. Ο πρόεδρος του Παναμά, Νοριέγκα, και ο πρόεδρος της Αϊτής, Αριστίντ, αμφότεροι απήχθησαν και απομακρύνθηκαν από τις χώρες τους με αμερικανικές στρατιωτικές επεμβάσεις το 1989 και το 2004 αντίστοιχα.
Αν υπάρχει κάποια διαφορά, αυτή είναι ότι ο σημερινός ένοικος του Λευκού Οίκου δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται να παράσχει ωραίες δικαιολογίες για την αμερικανική ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Δεν γίνεται λόγος για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα των γυναικών, την παραβίαση του διεθνούς δικαίου ή κάποιων συνόρων, ώστε να καλυφθούν οι πραγματικοί στόχοι του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Ο Τραμπ δεν διστάζει να πει φωναχτά αυτό που οι άλλοι αρνούνται. Στην παραληρηματική συνέντευξη Τύπου που έδωσε το απόγευμα του Σαββάτου 3 Ιανουαρίου, κατέστησε σαφές ότι οι ΗΠΑ σκοπεύουν να διοικήσουν απευθείας τη Βενεζουέλα και ότι το πετρέλαιο της Βενεζουέλας θα παραδοθεί στις αμερικανικές πολυεθνικές εταιρείες πετρελαίου.
Αποκατάσταση της δημοκρατίας;
Όσον αφορά τη δημοκρατία, στην Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας δηλώνεται ήδη ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιβάλλουν δημοκρατικά καθεστώτα σε άλλες χώρες, αλλά θα ενδιαφέρονται μόνο για το αν αυτές διοικούνται από φιλικές κυβερνήσεις (βλέπε: υποτακτικούς λακέδες). Η απαγωγή του Μαδούρο δεν έχει καμία σχέση με το αν εκλέχθηκε με νοθεία στις εκλογές του 2024 ή όχι. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Πέτρο στην Κολομβία και η Σέινμπαουμ στο Μεξικό κέρδισαν ελεύθερες και δίκαιες εκλογές, και παρόλα αυτά ο Τραμπ τους απειλεί ανοιχτά, κατηγορώντας τους αβάσιμα ότι είναι έμποροι ναρκωτικών ή ότι βρίσκονται στην υπηρεσία των ναρκοκαρτέλ.
Ο πρόεδρος Τσάβες κέρδισε 19 δημοκρατικές εκλογικές αναμετρήσεις και δημοψηφίσματα μεταξύ 1998 και 2013. Αυτό δεν εμπόδισε τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό να επιχειρήσει να τον ανατρέψει αρκετές φορές, ξεκινώντας με το βραχύβιο πραξικόπημα του Απριλίου του 2002.
Ο Τραμπ (όπως και οι προκάτοχοί του) δεν έχει κανένα πρόβλημα να συναναστρέφεται τον πρίγκιπα Μπιν Σαλμάν της Σαουδικής Αραβίας, που δεν έχει κερδίσει οποιεσδήποτε εκλογές, ελεύθερες ή μη. Ο Νετανιάχου – ένας εγκληματίας πολέμου που έχει διαπράξει τις χειρότερες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διεξάγει μια γενοκτονική εκστρατεία εναντίον των Παλαιστινίων – φιλοξενήθηκε με γεύμα και κρασί στο Μαρ-α-Λάγκο κατά τη διάρκεια των εορτασμών της Πρωτοχρονιάς, ενώ ο Τραμπ έδινε την εντολή επίθεσης στη Βενεζουέλα.
Οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι ο Εντμούντο Γκονζάλες – ο αντιδραστικός υποψήφιος της αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα, που κατέβηκε υποψήφιος αντί της Μαρία Κορίνα Ματσάδο – κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2024 και ότι, ως εκ τούτου, είναι ο νόμιμος πρόεδρος της χώρας. Ωστόσο, στην συνέντευξη Τύπου της 3ης Ιανουαρίου, ο Τραμπ «άδειασε» τη νομπελίστρια ειρήνης, λέγοντας ότι η Ματσάδο είναι «μια συμπαθής κυρία», αλλά δεν έχει την αναγκαία υποστήριξη για να αναλάβει την εξουσία στη Βενεζουέλα. Στη συνέχεια, δήλωσε ότι ο Ρούμπιο είχε μια μακρά τηλεφωνική συνομιλία με τη (την αντιπρόεδρο της Βενεζουέλας) και ότι εκείνη είχε συμφωνήσει να κάνει ό,τι ζητήσουν οι ΗΠΑ.
Σε αυτό το σκέλος φαίνεται ότι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός προσπαθεί να αντλήσει κάποια διδάγματα από προηγούμενες στρατιωτικές επεμβάσεις στο εξωτερικό. Στο Ιράκ και τη Λιβύη, ο ιμπεριαλισμός κατέστρεψε και αποκεφάλισε τον κρατικό μηχανισμό και στη συνέχεια βρέθηκε αντιμέτωπος με την πλήρη κατάρρευση της αστικής εξουσίας, την εξέγερση στην περίπτωση του Ιράκ και τη διάσπαση της χώρας σε αντιμαχόμενες φατρίες στην περίπτωση της Λιβύης. Τίποτα από αυτά δεν δημιουργεί ένα «ευνοϊκό επιχειρηματικό περιβάλλον» για τη λειτουργία των αμερικανικών πολυεθνικών, ούτε την απαραίτητη σταθερότητα που χρειάζεται ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός.
Κάνοντας στην άκρη τη Ματσάδο και επιλέγοντας να συνδιαλλαγεί με τη Ροντρίγκες, ο Τραμπ φαίνεται να έχει επιλέξει να συνεργαστεί με τον παράγοντα που θεωρεί ότι εγγυάται τον έλεγχο των ενόπλων δυνάμεων και των μηχανισμών του κράτους και της ασφάλειας, προκειμένου να αποτρέψει την κύλισμα σε εμφύλιο και εξέγερση.
Η απάντηση της Βενεζουέλας
Η Ντέλσι Ροντρίγκες έχει πλέον αναλάβει καθήκοντα υπηρεσιακής προέδρου στη Βενεζουέλα και της έχει γίνει σαφές ότι είτε συμμορφώνεται με τα σχέδια των ΗΠΑ είτε θα συναντήσει παρόμοια μοίρα με εκείνη του Μαδούρο. Η Ουάσινγκτον λειτουργεί με μαφιόζικο στιλ «προστασίας» στην πίσω αυλή της. Πληρώστε για προστασία, σε πετρέλαιο και πόρους, αλλιώς… Αυτό είναι το ξεκάθαρο μήνυμα της διοίκησης Τραμπ, που στρέφεται όχι μόνο κατά της Βενεζουέλας αλλά κατά ολόκληρης της ηπείρου.
Εδώ και μήνες υπάρχουν δημοσιεύματα στα αμερικανικά καπιταλιστικά μέσα που παρουσιάζουν τη Ροντρίγκες ως μετριοπαθής και λογική προσωπικότητα, φιλική προς τους εθνικούς και διεθνείς επιχειρηματικούς κύκλους — κάποιον με τον οποίο οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να συζητήσουν. Η εφημερίδα Miami Herald δημοσίευσε τον Οκτώβριο ένα ρεπορτάζ, σύμφωνα με το οποίο η Ντέλσι Ροντρίγκες ταξίδεψε στο Κατάρ και προσέφερε μια συμφωνία στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην οποία ο Μαδούρο θα παραιτούνταν και εκείνη θα ηγούνταν μιας μεταβατικής περιόδου.
Σήμερα πολλοί στη Βενεζουέλα αναρωτιούνται πώς ήταν δυνατόν η αμερικανική επιχείρηση, που διήρκεσε αρκετές ώρες, να πραγματοποιηθεί με ελάχιστη αντίσταση από την πλευρά του βενεζουελάνικου στρατού. Οι αεράμυνες εξουδετερώθηκαν ή απενεργοποιήθηκαν, τα ρωσικά συστήματα Igla MANPAD (αντιαεροπορικά συστήματα), για τα οποία η κυβέρνηση είχε υπερηφανευτεί, φαίνεται ότι δεν χρησιμοποιήθηκαν. Δεκάδες στρατιώτες από την προσωπική φρουρά του Μαδούρο δολοφονήθηκαν από αμερικανικές δυνάμεις, μεταξύ των οποίων 32 Κουβανοί, αλλά κατά τα λοιπά η αντίσταση φαίνεται ότι ήταν ελάχιστη. Κανένας Αμερικανός στρατιώτης δεν σκοτώθηκε και αμερικανικά ελικόπτερα μπορούσαν να κινούνται, πρακτικά ανενόχλητα, πάνω από το Καράκας για παρατεταμένο χρονικό διάστημα. Κατά τη στιγμή της συγγραφής, κανείς στην ηγεσία της Βενεζουέλας, ούτε πολιτικός ούτε στρατιωτικός, δεν έχει εξηγήσει τι συνέβη ούτε πώς.
Αυτό έχει οδηγήσει σε εικασίες σε υποστηρικτές του Μαδούρο στη Βενεζουέλα για το αν η απουσία αντίστασης ήταν αποτέλεσμα προδοσίας. Ο Ρούμπιο δήλωσε στη συνέντευξη Τύπου ότι η CIA διέθετε έναν πληροφοριοδότη στον στενό περίγυρο του Μαδούρο, ο οποίος παρείχε λεπτομερείς πληροφορίες για το πού βρισκόταν και για τις κινήσεις του. Άλλοι φτάνουν ακόμα πιο μακριά και ισχυρίζονται ότι η Ροντρίγκες ενδέχεται να σύναψε κάποια συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Δεν υπάρχει κάποιο απτό αποδεικτικό στοιχείο για αυτή τη θεωρία, αλλά το το ερώτημα προέκυψε από τις συνθήκες υπό τις οποίες πραγματοποιήθηκε η επιχείρηση εναντίον του Μαδούρο: την φαινομενικά ελάχιστη αντίσταση, τη σιωπή των βενεζουελάνικων αρχών επί αρκετές ώρες, καθώς και το ότι όλα τα μηνύματα που προέρχονταν από την ηγεσία καλούσαν για ηρεμία και όχι για κινητοποίηση ή αντίσταση.
Μετά την πρώτη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου στις 4 Ιανουαρίου, η Ροντρίγκες εξέδωσε «μήνυμα από τη Βενεζουέλα προς τον κόσμο και προς τις Ηνωμένες Πολιτείες», στο οποίο δήλωσε:
«Προσκαλούμε την κυβέρνηση των ΗΠΑ να συνεργαστεί μαζί μας σε μια ατζέντα συνεργασίας προσανατολισμένη στην κοινή ανάπτυξη στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, ώστε να ενισχυθεί η διαρκής κοινωνική συνύπαρξη.»
Αυτό είναι ένα μήνυμα συμφιλίωσης απέναντι σε μια βίαιη επίθεση, όχι το μήνυμα της αντίστασης που φαινόταν ότι είχε υιοθετήσει την προηγούμενη μέρα. Το μήνυμα δεν απαιτεί ούτε καν ζητά την απελευθέρωση του Προέδρου Μαδούρο, ο οποίος βρίσκεται υπό κράτηση των ΗΠΑ στη Νέα Υόρκη. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του αμερικανικού Τύπου, η Βενεζουέλα ζήτησε επίσης από τις ΗΠΑ να ανοίξουν ξανά την πρεσβεία τους στο Καράκας.
Η Βενεζουέλα έχει μόνο δύο επιλογές. Είτε να αντισταθεί στην επέλαση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού μέσω της κινητοποίησης των μαζών των εργαζομένων, των αγροτών και των φτωχών, και να απευθυνθεί στις μάζες της Λατινικής Αμερικής και του κόσμου, είτε να υποταχθεί πλήρως στις εντολές της Ουάσινγκτον και να παραδώσει μαζικά τους φυσικούς της πόρους στην εκμετάλλευση των ΗΠΑ.
Το θερμιδωριανό καθεστώς του Μαδούρο
Η πρώτη επιλογής της αντίστασης θα ήταν η επιλογή μιας γνήσια επαναστατικής ηγεσίας. Το πρόβλημα είναι ότι από τότε που ο Μαδούρο ανέλαβε την εξουσία πριν από 12 χρόνια, αυτό που έχουμε δει στη Βενεζουέλα είναι μια βαθμιαία, παρατεταμένη διαδικασία θερμιδωριανής αντεπανάστασης. Εκεί που ο Τσάβες προέτρεπε την άμεση συμμετοχή των μαζών στην πολιτική, ο Μαδούρο την περιόριζε γραφειοκρατικά.
Ο εργατικός έλεγχος έχει καταργηθεί, επιχειρήσεις που είχαν εθνικοποιηθεί έχουν ιδιωτικοποιηθεί, αγρότες έχουν απομακρυνθεί από γη που είχε απαλλοτριωθεί υπό τον Τσάβες. Ταυτόχρονα, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και τα εργατικά δικαιώματα έχουν καταστραφεί, μαχητικοί συνδικαλιστές έχουν φυλακιστεί, αριστερά κόμματα (συμπεριλαμβανομένου του Κομμουνιστικού Κόμματος) έχουν διωχθεί… και τελικά πολύ λίγα έχουν απομείνει από την Μπολιβαριανή Επανάσταση.
Το γεγονός ότι αυτή η θερμιδωριανή αντεπανάσταση έχει κυνικά πραγματοποιηθεί από τη γραφειοκρατία του Μαδούρο υπό τη σημαία του «σοσιαλισμού», του «μπολιβαριανισμού» και του «τσαβισμού», έχει προκαλέσει την ευρεία απαξίωση αυτών των ιδεών και μια διαδικασία βαθιάς πολιτικής απογοήτευσης ανάμεσα στις μάζες των εργαζομένων και των φτωχών.
Τον Απρίλιο του 2002, δεκάδες χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους ενάντια στο πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ κατά του Προέδρου Τσάβες. Αυτή τη φορά, περίπου 100 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν έξω από το Παλάτι Μιραφλόρες.
Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός νιώθει δυνατός, έχοντας πραγματοποιήσει αυτό που ενδεχομένως ήταν μια πολύπλοκη επιχείρηση, και τώρα είναι μεθυσμένος από τη νίκη του. Αλλά, αν η απαγωγή του Μαδούρο επιτεύχθηκε χωρίς απώλειες για τον αμερικανικό στρατό (περίπου 80 άνθρωποι σκοτώθηκαν από την πλευρά της Βενεζουέλας, τόσο πολίτες όσο και στρατιωτικοί), η ιδέα ότι η Βενεζουέλα θα διοικείται άμεσα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και ότι οι ΗΠΑ θα μπορέσουν να απομακρύνουν την Κίνα από τη Λατινική Αμερική, μάλλον θα αποδειχθεί πιο προβληματική και δύσκολη αποστολή.
Οποιαδήποτε κυβέρνηση στο Καράκας επιχειρήσει να εφαρμόσει τις απαιτήσεις του Τραμπ για μαζική παράδοση των φυσικών πόρων, τελικά θα αντιμετωπίσει την αντίθεση του βενεζουελάνικου λαού. Υπάρχουν εφεδρείες ενός πολύ υγιούς, περήφανου, αντιιμπεριαλιστικού αισθήματος ανάμεσα στις μάζες στη Βενεζουέλα και σε όλη τη Λατινική Αμερική. Η ιδέα ότι αμερικανικές πετρελαιοβιομηχανίες θα διαλύσουν την PDVSA — την κρατική εταιρεία πετρελαίου— και θα απομυζήσουν τους πόρους της χώρας, είναι απεχθής για εκατομμύρια, συμπεριλαμβανομένων πολλών που δεν στήριζαν τον Μαδούρο.
Ένα «δόγμα Ντονρό»;
Όσον αφορά τον αγώνα κατά της παρουσίας της Κίνας στη Λατινική Αμερική, ο Τραμπ θα βρεθεί αντιμέτωπος με το γεγονός ότι η ασιατική δύναμη είναι τώρα ο πρώτος εμπορικός εταίρος για ολόκληρη τη Νότια Αμερική, και έχει εδραιώσει στενές οικονομικές σχέσεις με τη Βραζιλία, τη Χιλή, την Αργεντινή, τον Ισημερινό, το Περού, την Κολομβία κ.ά. Ο Τραμπ έχει κινηθεί αποφασιστικά για να απομακρύνει τα κινεζικά συμφέροντα από τη διώρυγα του Παναμά, αλλά θα αντιμετωπίσει μια δύσκολη μάχη για να πράξει το ίδιο στη Νότια Αμερική, όπου η Κίνα έχει ανοίξει το μεγάλο λιμάνι του Τσανκάι στο Περού και συμμετέχει σε ένα έργο για μία διαωκεανική διώρυγα που θα συνδέει Κίνα, Περού και Βραζιλία.
Ακόμη και χώρες που τώρα πολιτικά ευθυγραμμίζονται με τον Τραμπ — όπως η Αργεντινή, η Βολιβία, το Περού, ο Ισημερινός και η Χιλή — δεν μπορούν να κόψουν τους οικονομικούς δεσμούς με την Κίνα. Θα μπορέσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες να αγοράσουν τις μεγάλες ποσότητες χαλκού, σόγιας και κρέατος που αυτές οι χώρες πουλάνε στην Κίνα;
Στη συνέντευξη Τύπου, ο Τραμπ μίλησε για την επαναφορά του δόγματος Μονρό, ένα εγχείρημα που κάποιοι έχουν περιγράψει ως Δόγμα «Ντονρό». Η Εθνική Στρατηγική μιλά για ένα «συμπλήρωμα Τραμπ» στο δόγμα του 1823. «Η Αμερική για τους Αμερικανούς» ήταν, εκείνη την εποχή, μια προσπάθεια να κρατηθούν άλλες (ευρωπαϊκές) ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έξω από την ήπειρο, παρότι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν είχε ακόμα τα μέσα να το επιβάλει. Αυτό που βλέπουμε, πιο συγκεκριμένα, είναι μια προσπάθεια να επιστρέψουμε στο συμπλήρωμα του Ρούζβελτ, που εισχθηκε μετά τον ναυτικό αποκλεισμό της Βενεζουέλας το 1902–03, όταν οι ΗΠΑ απαίτησαν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να επεμβαίνουν στρατιωτικά σε λατινοαμερικανικές χώρες.
Αυτή είναι μια συνταγή για συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις, όχι μόνο με τα κινεζικά συμφέροντα, αλλά τελικά με τις μάζες της Λατινικής Αμερικής, οι οποίες δεν πρόκειται να αποδεχθούν τον αμερικάνικο ιμπεριαλιστικό εκφοβισμό χωρίς να αντισταθούν. Αν κάποιος πίστευε ότι ένας «πολυπολικός κόσμος», με την άνοδο της Κίνας και της Ρωσίας, σήμαινε ότι η εκμετάλλευση των λαών της ηπείρου θα μειωνόταν, οι ψευδαισθήσεις του τώρα θα διαλυθούν. Ο μοναδικός δρόμος για γνήσια απελευθέρωση από τον ιμπεριαλισμό είναι ο αγώνας για την κατάργηση του καπιταλισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, όχι οι γεωπολιτικοί υπολογισμοί.
Σε διεθνές επίπεδο, οι ενέργειες του Τραμπ στη Βενεζουέλα θα θεωρηθούν ως πράσινο φως για άλλες δυνάμεις — την Κίνα και τη Ρωσία — να κάνουν το ίδιο στις δικές τους σφαίρες επιρροής. Ουσιαστικά, ο Τραμπ παραδέχεται ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να νικήσουν τη Ρωσία στην Ουκρανία, αλλά τουλάχιστον θα πρέπει να μπορούν να επιβάλουν την κυριαρχία τους στην ίδια την ήπειρό τους. Ο Σι Τζινπίνγκ θα τα λάβει επίσης υπόψη του όλα αυτά. Την ημέρα πριν από την επίθεση στη Βενεζουέλα, μια κινεζική αντιπροσωπεία βρισκόταν στο Καράκας, υπογράφοντας συμφωνίες οικονομικής συνεργασίας. Σε απάντηση στην παράδοση όπλων από τις ΗΠΑ στην Ταϊβάν, η Κίνα έχει εντείνει τις στρατιωτικές ασκήσεις γύρω από το νησί.
Ως κομμουνιστές, απορρίπτουμε αυτή την πρόσφατη πράξη αμερικανικής ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Στεκόμαστε άνευ όρων υπέρ της Βενεζουέλας. Ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό είναι μέσω του αγώνα των μαζών των εργαζομένων, σε όλη τη Λατινική Αμερική, σε όλον τον κόσμο και επίσης μέσα στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο καπιταλισμός στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο είναι ένα σύστημα σε κρίση και ένα σύστημα πολέμου, βίας και καταπίεσης. Μόνο με την κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος μπορούμε να εγγυηθούμε έναν κόσμο ειρήνης και ευημερίας για τους πολλούς.
Χόρχε Μαρτίν