Η ελληνική άρχουσα τάξη έχει εμπλακεί άμεσα στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο εναντίον του Ιράν. Η παρουσία αμερικανονατοϊκών βάσεων στη χώρα, η αποστολή φρεγατών και F-16 στην Κύπρο και η χρήση ελληνικών Patriot για κατάρριψη ιρανικών πυραύλων διαψεύδουν το κυβερνητικό «παραμύθι» της «ουδετερότητας» και της «αμυντικής στάσης».
Η εμπλοκή αυτή βάζει την Ελλάδα στο στόχαστρο μελλοντικών αντιποίνων. Ήδη, όπως αποκάλυψε ο γ.γ. του ΚΚΕ, δύο drone, που αναχαιτίστηκαν στις 2/3, είχαν ως στόχο τη Σούδα. Επιπρόσθετα, η πρόσφατη χρήση ιρανικού πυραύλου εναντίον της βάσης Ντιέγκο Γκαρσία (σε απόσταση 4000 χλμ. από το Ιράν) δείχνει ότι ολόκληρη η χώρα βρίσκεται στην εμβέλεια πιθανών ιρανικών αντιποίνων.
Η εργατική τάξη της χώρας βέβαια πληρώνει ήδη το τίμημα του πολέμου με την άνοδο των τιμών, αλλά και με την αγορά πανάκριβων εξοπλισμών. Μόνο οι 2 πύραυλοι Patriot που χρησιμοποιήθηκαν στη Σ. Αραβία κόστισαν κοντά στα 8 εκατομμύρια ευρώ. Τον Μάρτιο επίσης επικυρώθηκε ένα νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα 4 δισ. ευρώ, με το συνολικό κόστος των εξοπλισμών να ξεπερνά τα 28 δισ. μέσα στην επόμενη δεκαετία.
Ανταγωνισμός με την τουρκική άρχουσα τάξη
Από την άλλη πλευρά, η ελληνική άρχουσα τάξη επιχειρεί να αξιοποιήσει τον πόλεμο για να αναβαθμίσει τον ρόλο της ως περιφερειακή ιμπεριαλιστική δύναμη. Επιδιώκει να αναδειχθεί ως ο βασικός «τοποτηρητής» του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην Ανατολική Μεσόγειο, προσφέροντας υποδομές, αλλά και στρατιωτικές δυνάμεις στις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις των ΗΠΑ.
Μέσα από αυτή τους τη στάση, οι Έλληνες αστοί επιδιώκουν να ενισχύσουν και τη θέση τους έναντι της Τουρκίας. Η αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο και η ανάπτυξη Patriot στα σύνορα με Βουλγαρία, πέρα από την παροχή αντιπυραυλικής προστασίας σε Ισραήλ και βάσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας, αποτελεί και μια επίδειξη ισχύος απέναντι στην τουρκική άρχουσα τάξη. Η Τουρκία απάντησε στέλνοντας τις δικές της στρατιωτικές δυνάμεις στην Κύπρο, φέρνοντας έτσι πιο κοντά την προοπτική μιας μελλοντικής ελληνοτουρκικής σύγκρουσης.
Οι Έλληνες εφοπλιστές
Πέρα από τους γενικότερους σχεδιασμούς της, η ελληνική άρχουσα τάξη έχει και άμεσα συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή όπου μαίνεται ο πόλεμος. Τα Στενά του Ορμούζ είναι κρίσιμος ενεργειακός κόμβος από τον οποίο περνά περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου. Εκεί οι Έλληνες πλοιοκτήτες έχουν σημαντικά συμφέροντα, καθώς ελέγχουν σχεδόν το 1/3 του παγκόσμιου στόλου δεξαμενόπλοιων, ενώ 160 πλοία ελληνικών συμφερόντων δραστηριοποιούνται στην περιοχή του Περσικού Κόλπου.
Οι αδίστακτοι Έλληνες εφοπλιστές αξιοποιούν τον πόλεμο για να κερδοσκοπήσουν, καθώς, όσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος, τόσο μεγαλύτερη είναι και η κερδοφορία, με τα ναύλα να φτάνουν τα 440.000 δολάρια την ημέρα. Την ίδια στιγμή, τα ναυτεργατικά σωματεία ΠΕΜΕΝ – «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ» κατήγγειλαν ότι οι εφοπλιστές πιέζουν τους ναυτεργάτες να υπογράψουν «συμφωνητικό θανάτου» στο οποίο δηλώνουν ότι περνάνε τα στενά του Ορμούζ με δικιά τους ευθύνη.
Επιπρόσθετα, η παρουσία ελληνικών Patriot στη Σαουδική Αραβία συνδέεται άμεσα με την υπεράσπιση των συμφερόντων των ελληνικών ενεργειακών ομίλων που εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την εισαγωγή αργού πετρελαίου από τη Μέση Ανατολή. H Motor Oil του Βαρδινογιάννη έχει συνάψει συμφωνίες πολλών εκατομμυρίων με την Aramco στη Σ. Αραβία, της οποίας τα διυλιστήρια προστάτευσαν οι ελληνικοί Patriot στην πρόσφατη κατάρριψη ιρανικών πυραύλων.
Κανένα κοινό συμφέρον με τους καπιταλιστές
Η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα δεν έχουν κανένα κοινό συμφέρον με τους Έλληνες καπιταλιστές και τους ιμπεριαλιστές συμμάχους τους κάτι το οποίο κατανοούν από ταξικό ένστικτο. Σύμφωνα με δημοσκόπηση της MRB, το 68,2% των πολιτών ζητά ουδέτερη στάση στον πόλεμο, ενώ το 80,1% θεωρεί λάθος την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν.
Απέναντι στην ιμπεριαλιστική επίθεση στο Ιράν, η μόνη πραγματική απάντηση βρίσκεται στη μαζική, διεθνή και συντονισμένη αντιπολεμική δράση της εργατικής τάξης που θα συμβάλει στην ήττα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και του κράτους του Ισραήλ. Στην Ελλάδα, αυτό σημαίνει την άμεση ανάπτυξη ενός μαζικού αντιπολεμικού κινήματος, με δημιουργία αντιπολεμικών επιτροπών στους χώρους δουλειάς, σε γειτονιές, σχολές και σχολεία. Στοιχειώδεις διεκδικήσεις αυτού του κινήματος πρέπει να περιλαμβάνουν το κλείσιμο των βάσεων ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, την επιστροφή όλων των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων από το εξωτερικό και την παύση κάθε στρατιωτικής συνεργασίας με ΗΠΑ και Ισραήλ.
Βέβαια, καμία διαρκής ειρήνη δεν πρόκειται να υπάρξει όσο στην εξουσία βρίσκεται η φιλοπόλεμη ελληνική άρχουσα τάξη που είναι δεμένη με χίλια νήματα με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Ο αγώνας ενάντια στον πόλεμο, λοιπόν, συνδέεται άμεσα με την πάλη για την ανατροπή της κυβέρνησης της άρχουσας τάξης και την εκλογή μιας εργατικής κυβέρνησης που θα εφαρμόσει ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα.
Ηλίας Κυρούσης