Το κείμενο που δημοσιεύουμε εδώ κατατίθεται στο συνέδριο της νεολαίας ΣΥΝ, από εκλεγμένους συνέδρους, που συμμετέχουν στη σύνταξη της εφημερίδας και της ιστοσελίδας μας έχει τίτλο : Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα - Μαρξιστική Πλατφόρμα για μια ισχυρή και μαζική Νεολαία ΣΥΝ.

"Το 6ο συνέδριο της οργάνωσής μας διεξάγεται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση είναι το πιο αποφασιστικό στοιχείο της σημερινής περιόδου και καθορίζει τις εξελίξεις σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Το πρώτο καθήκον της Αριστεράς σε αυτές τις συνθήκες, είναι να δώσει στους εργαζόμενους και τη νεολαία μια ξεκάθαρη εξήγηση για τα αίτια της κρίσης και πάνω σε αυτή τη βάση, να διατυπώσει με σαφήνεια τις πολιτικές της θέσεις."

Το 34ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ πραγματοποιείται ακριβώς την περίοδο, που ξεδιπλώνεται μια πρωτοφανής επίθεση σε όλους και σε όλα τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, καταλύοντας κατακτήσεις, που για δεκαετίες οι εργαζόμενοι κέρδισαν, ματώνοντας, με αγώνες και θυσίες.

Αυτό το Συνέδριο, για άλλη μια φορά, εκτός από τη σχετικά μικρή αριθμητική συσπείρωση εργαζομένων που εκπροσωπούνται και τα σοβαρά προβλήματα εμπιστοσύνης, που συνεχώς αυξάνονται, διακρίνεται από τη διαρκώς διευρυνόμενη νόθευση και πλήρη αδιαφάνεια των διαδικασιών εκλογής και εκπροσώπησης, σε επίπεδο πρωτοβάθμιων, δευτεροβάθμιων και του ίδιου του συνεδρίου της ΓΣΕΕ. Με δειγματοληπτική εξέταση πάνω από 20 σύνεδροι δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής και παρ’ όλα αυτά συμμετέχουν ως πλασματικοί αντιπρόσωποι.

Χθες για δεύτερη φορά μέσα σε 15 μέρες, η χώρα παρέλυσε από μια ακόμα μεγάλη γενική απεργία. Κατά γενική ομολογία η συμμετοχή στην απεργία υπήρξε μεγαλύτερη από την προηγούμενη της 24ης Φλεβάρη. Σύμφωνα με τη ΓΣΕΕ, η συμμετοχή προσέγγισε το 90%. Τα δημοσιεύματα των αστικών εφημερίδων με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία, ανέφεραν ότι ο αριθμός των συγκεντρωμένων στην Αθήνα ήταν περίπου 30.000. Όμως όσοι μπόρεσαν να έχουν άποψη «ιδίοις όμασι» και από τις δύο μεγάλες συγκεντρώσεις των ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ στο Πεδίον του Άρεως και του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια, μιλούν με βεβαιότητα για ένα αρκετά μεγαλύτερο αριθμό, που θα μπορούσε να προσεγγίσει αθροιστικά τις 50.000.

Η κυβέρνηση κλιμάκωσε την επίθεση στην εργατική τάξη σαν εκτελεστικό όργανο του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου. Οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι θα πληρώσουν με νέες περικοπές μισθών, πάγωμα συντάξεων και νέους φόρους τα εγκλήματα του καπιταλισμού και τους τόκους των κερδοσκόπων. Οι στιγμές είναι ιστορικές! Η σημερινή γενική απεργία - «σεισμός», δείχνει ότι η εργατική τάξη είναι αποφασισμένη να μην επιτρέψει την πτώση του βιοτικού της επιπέδου στια επίπεδα των αρχών του προηγούμενου αιώνα.

Η κυβέρνηση κλιμάκωσε την επίθεση στην εργατική τάξη συνεχίζοντας να λειτουργεί σαν εκτελεστικό όργανο του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου. Οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι θα πληρώσουν με νέες περικοπές μισθών, πάγωμα συντάξεων και νέους φόρους τα εγκλήματα του καπιταλισμού και τους τόκους των κερδοσκόπων. Οι στιγμές είναι ιστορικές.

Όλοι στις συγκεντρώσεις που διοργανώνονται σε ολόκληρη τη χώρα!

Η κυβέρνηση με την προκλητική διαδικασία της κατάθεσης  κατεπείγοντος νομοσχεδίου στη Βουλή, κλιμάκωσε την επίθεσή της στην εργατική τάξη και τα φτωχά στρώματα της κοινωνίας, συνεχίζοντας να λειτουργεί σαν εκτελεστικό όργανο του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου. Οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι θα πληρώσουν με περικοπές μισθών, πάγωμα συντάξεων και νέους φόρους τα εγκλήματα του καπιταλισμού και τους τόκους των κερδοσκόπων.Οι πολιτικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες των εργαζομένων πρέπει να αντιδράσουν άμεσα.

 

 

Στο Πρώτο Έκτακτο Συνέδριο του PSUV, που ξεκίνησε πέρυσι το Νοέμβρη και λήγει τον Απρίλιο, γίνεται αντιληπτό ένα αυξανόμενο αίσθημα οργής των συνέδρων και των μελών ενάντια στους ρεφορμιστές και τους γραφειοκράτες στο κόμμα, καθώς και μια δίψα για τις ιδέες του μαρξισμού. Δημοσιεύουμε εδώ μια συνέντευξη με τη συντρόφισσα Katy Jaimes, σύνεδρο από το δήμο Τσακάο στην περιφέρεια Μιράντα, η οποία τονίζει στην ανάγκη να οργανωθεί η αριστερά στο κόμμα. Η συνέντευξη δόθηκε στην ιστοσελίδα «In defence of Marxism» www.marxist.com .

Πρόσφατα παρακολουθήσαμε πολλά σημαντικά γεγονότα στη Βενεζουέλα, όπως την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος Μπολίβαρ και τις εθνικοποιήσεις στον τραπεζικό τομέα, τα οποία πρέπει να αναλυθούν με προσοχή. Το κίνημα των κατειλημμένων εργοστασίων έκανε σημαντικά προωθητικά βήματα τα 2009, αλλά ακόμα αντιμετωπίζει το σαμποτάζ από τους αντεπαναστάτες διευθυντές και οι εργαζόμενοι ακόμα αγωνίζονται για εθνικοποίηση υπό εργατικό έλεγχο. Για την υπεράσπιση των κατακτήσεων που έχουν γίνει, η επανάσταση πρέπει να θέσει ως κύριο στόχο την εθνικοποίηση των βασικών μοχλών της οικονομίας, γιατί μόνο αυτό μπορεί να ανατρέψει τον καπιταλισμό και να παράσχει τα προαπαιτούμενα για μια σοσιαλιστική σχεδιασμένη οικονομία.

Το καλοκαίρι γίναμε μάρτυρες μιας μεγαλειώδους εξέγερσης εκατομμυρίων Ιρανών, που, με αφορμή την καταφανή εκλογική νοθεία που διέπραξε το καθεστώς Αχμαντινετζάντ, ξεχύθηκαν στους δρόμους όλης της χώρας, εκδηλώνοντας τη συσσωρευμένη αγανάκτησή τους για την καταπίεση των δημοκρατικών τους ελευθεριών, τη φτώχεια, την ανεργία, τον πληθωρισμό, με ένα και μόνο σύνθημα : την ανατροπή του καθεστώτος...

Με άλλοθι το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα των ασφαλιστικών ταμείων, η κυβέρνηση ανακοίνωσε την κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης, μέσα από την εγκαθίδρυση του περίφημου «κεφαλαιοποιητικού» συστήματος, με βάση μια σύνταξη πείνας (360 ευρώ από 486 ευρώ που είναι σήμερα η κατώτατη σύνταξη), το οποίο θα οδηγήσει σε γενική ύψωση των ορίων ηλικίας, αποφασιστική μείωση των συντάξεων και αύξηση των εισφορών των εργαζομένων. Παράλληλα, ήδη έχει εξαγγείλει το χάρισμα των εισφορών για 4 χρόνια στους εργοδότες που προσλαμβάνουν νέους εργαζόμενους, δήθεν για να καταπολεμηθεί η ανεργία...