Το να διαπιστώσει ένας δραστήριος αριστερός ποια είναι η πρόταση της αριστεράς για την έξοδο από την κρίση, αποτελεί από μόνο του έναν άθλο. Αυτό ισχύει στο πολλαπλάσιο για έναν απλό εργαζόμενο που πρωταρχικά τον απασχολεί η επιβίωση η δική του και της οικογένειάς του και όχι αφηρημένα ιδεολογικά σχήματα, δογματισμοί και εσωκομματικοί συσχετισμοί.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση που βιώνουμε σήμερα καθορίζει σε απόλυτο βαθμό τους οικονομικούς και κοινωνικούς όρους, με βάση τους οποίους καλούμαστε να παλέψουμε. Η κρίση αυτή γεννιέται από τις ίδιες τις αντιφάσεις του καπιταλιστικού συστήματος, και πιο συγκεκριμένα από την κοινωνικοποίηση της παραγωγής από τη μία και την ατομική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της από την άλλη. Έτσι, στο σήμερα, μπορούμε να μιλάμε για μία δομική κρίση του καπιταλισμού, που κλονίζει ισχυρά τα ίδια του τα θεμέλια, γι’ αυτό και το πρόγραμμά μας θα πρέπει να είναι ένα πρόγραμμα θεμελιακών αλλαγών.

Είναι πρωτοφανής η επίθεση που επιχειρείται σε βάρος της εργατικής τάξης των συνταξιούχων αλλά και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Η αστική τάξη αλλά και ο κομπραδόρικος καπιταλισμός στην Ελλάδα αφού καταλήστευσε τα δημόσια ταμεία, τώρα θέλει να φορτώσει την κρίση που δημιούργησε στην πλάτη του λαού. Λεφτά υπάρχουν. Είναι τα κλεμμένα λεφτά από τον κρατικό κορβανά που έκλεψαν.

Είναι πρωτοφανής η επίθεση που επιχειρείται σε βάρος της εργατικής τάξης των συνταξιούχων αλλά και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Η αστική τάξη αλλά και ο κομπραδόρικος καπιταλισμός στην Ελλάδα αφού καταλήστευσε τα δημόσια ταμεία, τώρα θέλει να φορτώσει την κρίση που δημιούργησε στην πλάτη του λαού. Λεφτά υπάρχουν. Είναι τα κλεμμένα λεφτά από τον κρατικό κορβανά που έκλεψαν.

Δεν θα ανακαλύπταμε την Αμερική αν διαπιστώναμε ότι, ανάμεσα στο πέμπτο και το έκτο συνέδριο του Συνασπισμού, έχει μεσολαβήσει μια ….κοσμογονία: δημοσκοπική έκρηξη του ΣΥΡΙΖΑ, εξέγερση, πολύμηνη κρίση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αδιαφιλονίκητη κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ συμβατή με την άνοδο της ακροδεξιάς, ραγδαία εκδήλωση της οικονομικής κρίσης και προσφυγή στο ΔΝΤ, σημάδια εξάντλησης του «συμβολαίου» του ΠΑΣΟΚ με την κοινωνία. Όταν τα πάντα αλλάζουν –τίποτα το πρωτότυπο κι εδώ- ένα κόμμα της Αριστεράς δε νοείται να παραμένει το ίδιο, ιδίως όταν οι αλλαγές αφορούν, όχι τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά τη «σύντομη» εικοσαετία από την (αυτοτελή) συγκρότησή του.

Δεν θα ανακαλύπταμε την Αμερική αν διαπιστώναμε ότι, ανάμεσα στο πέμπτο και το έκτο συνέδριο του Συνασπισμού, έχει μεσολαβήσει μια ….κοσμογονία: δημοσκοπική έκρηξη του ΣΥΡΙΖΑ, εξέγερση, πολύμηνη κρίση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αδιαφιλονίκητη κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ συμβατή με την άνοδο της ακροδεξιάς, ραγδαία εκδήλωση της οικονομικής κρίσης και προσφυγή στο ΔΝΤ, σημάδια εξάντλησης του «συμβολαίου» του ΠΑΣΟΚ με την κοινωνία. Όταν τα πάντα αλλάζουν –τίποτα το πρωτότυπο κι εδώ- ένα κόμμα της Αριστεράς δε νοείται να παραμένει το ίδιο, ιδίως όταν οι αλλαγές αφορούν, όχι τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά τη «σύντομη» εικοσαετία από την (αυτοτελή) συγκρότησή του.

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές διεξήχθησαν σε ένα πολύ έντονο σκηνικό, σε συνθήκες βαθειάς κρίσης του καπιταλισμού και με τα πρώτα σημάδια αφύπνισης των πλατειών μαζών της εργατικής τάξης. Σε αυτό το πλαίσιο τα ζητήματα της κεντρικής πολιτικής σκηνής και της ταξικής πάλης ήταν αυτή τη φορά στο επίκεντρο της προεκλογικής προπαγάνδας των παρατάξεων.

 

 

 

Σε συνθήκες πρωτόγνωρης επίθεσης ενάντια στα λαϊκά στρώματα, τους εργαζόμενους, τους νέους κυρίως, και τους συνταξιούχους και με προφανή διάθεση αναδιανομής παραγόμενου πλούτου στη χώρα, αρχές Ιουνίου γίνεται το έκτακτο συνέδριο του Συνασπισμού. Από τα κοινοβουλευτικά κόμματα αυτή την πολιτική εκτός από το ΠΑΣΟΚ που κυβερνά, στηρίζει εμφανώς ­-πώς θα γινόταν άλλωστε διαφορετικά- η δεξιά «πολυκατοικία» Νέα Δημοκρατία και ΛΑΟΣ.

Σε συνθήκες πρωτόγνωρης επίθεσης ενάντια στα λαϊκά στρώματα, τους εργαζόμενους, τους νέους κυρίως, και τους συνταξιούχους και με προφανή διάθεση αναδιανομής παραγόμενου πλούτου στη χώρα, αρχές Ιουνίου γίνεται το έκτακτο συνέδριο του Συνασπισμού. Από τα κοινοβουλευτικά κόμματα αυτή την πολιτική εκτός από το ΠΑΣΟΚ που κυβερνά, στηρίζει εμφανώς ­-πώς θα γινόταν άλλωστε διαφορετικά- η δεξιά «πολυκατοικία» Νέα Δημοκρατία και ΛΑΟΣ.