Στη Λιβύη, οι μάχες συνεχίζονται μεταξύ των δυνάμεων του καθεστώτος Καντάφι και των επαναστατών γύρω από την πόλη Ρας Λανούφ, 300 χλμ έξω από τη Βεγγάζη. Και τα δύο στρατόπεδα είναι καλά οπλισμένα, οι μεν αντικαθεστωτικοί, έχοντας στρατιώτες που πέρασαν με το μέρος του λαού, ενώ το καθεστώς χρησιμοποίει μισθοφορικούς στρατούς και την πολεμική αεροπορία. Ήδη η κατάσταση έχει εξελιχθεί σε μια γενικευμένη εμφύλια σύρραξη μεταξύ των δύο πλευρών, καθώς ο Καντάφι αποφάσισε να αγωνιστεί μέχρις εσχάτων για να διατηρήσει την εξουσία του. Το σάπιο καθεστώς, έχοντας χάσει τον έλεγχο ενός μεγάλου μέρους της χώρας, χρησιμοποίει όλες τις δυνάμεις του, χωρίς να διστάσει να αιματοκυλίσει τον ίδιο το λαό της Λιβύης.

Το άρθρο είναι ελληνική μετάφραση από το www.marxist.com (No to imperialist intervention in Libya) και είναι γραμμένο στις 1 Μαρτίου.

Το επαναστατικό κύμα που ξεκίνησε στην Τυνησία φτάνει και στο Ιράκ. Την Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου μια δυναμική αντικυβερνητική διαδήλωση έλαβε χώρα στους δρόμους της Βαγδάτης με μεγάλη συμμετοχή, μετά από πολλές εβδομάδες διαμαρτυριών ενάντια στην διαφθορά, την περικοπή μισθών, την ανεργία, τις ανύπαρκτες υποδομές. Τουλάχιστον 9 άτομα έχασαν την ζωή τους και 49 τραυματίστηκαν στην προσπάθεια του πλήθους να καταλάβει κρατικά κτίρια.

Στις 25 Φεβρουαρίου εκατοντάδες χιλιάδες Τυνήσιοι διαδήλωσαν στους δρόμους των κύριων πόλεων της χώρας κατά της κυβέρνησης Gannouchi απαιτώντας την δημιουργία Συντακτικής Συνέλευσης. Σύμφωνα με την πρωτοβουλία της επαναστατικής νεολαίας η οποία έχει αναλάβει την διοργάνωση αυτών των διαδηλώσεων, 250.000 διαδήλωσαν στην πρωτεύουσα Τύνιδα μόνο, και σε άλλες 100.000 σε άλλες πόλεις. Αστυνομική πηγή στην Τύνιδα έδωσε τα στοιχεία για «πάνω από 100.000» διαδηλωτές στην πρωτεύουσα. Η Ερυθρά Ημισέληνος δήλωσε ότι αυτή ήταν «η μεγαλύτερη διαδήλωση μετά την πτώση του Ben Ali».

Ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα της περιόδου στην οποία εισήγαγε την ανθρωπότητα η καπιταλιστική κρίση είναι, εκτός από τη μεγαλειώδη αραβική επανάσταση, η ραγδαία αναβίωση της ταξικής πάλης στις ΗΠΑ. Το επίκεντρο αυτής της σημαντικότατης εξέλιξης βρίσκεται στην πόλη Μάντισον, πρωτεύουσα της πολιτείας του Ουισκόνσιν. Οι εργαζόμενοι  εκεί αγωνίζονται για την υπεράσπιση των μισθών, των επιδομάτων, των συντάξεών τους και των δημόσιων υπηρεσιών, οι οποίες απειλούνται από τις δρακόντειες πολιτικές λιτότητας που θέλει να επιβάλλει ο Ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης του Ουισκόνσιν, Scott Walker.

Λίγοι μήνες έχουν περάσει από τις βουλευτικές εκλογές της 26ης Σεπτεμβρίου στη Βενεζουέλα, που έδωσαν πλειοψηφία 98 κοινοβουλευτικών εδρών (έναντι 67 της αντιπολίτευσης) στην κυβέρνηση του Ούγκο Τσάβες. Η μειωμένη  υποστήριξη στον Τσάβες, όπως εκφράστηκε στις εκλογές με την αποχή ενός εκατομμυρίου υποστηρικτών του, η κακή κατάσταση της οικονομίας και η εντονότερη πίεση από τη βάση, δείχνουν ότι η επανάσταση βρίσκεται για άλλη μια φορά σε σταυροδρόμι.

Με κομμένη την ανάσα η ανθρωπότητα παρακολουθεί τα γεγονότα στη Λιβύη. Η εξουσία μέρα με τη μέρα «γλιστρά» από τα χέρια του στυγνού δικτάτορα Μουαμάρ Καντάφι, ο οποίος τώρα, αδύναμος να επιβληθεί με την μέθοδο των μαζικών δολοφονιών, ελέγχει στην πραγματικότητα μόνο την πρωτεύουσα Τρίπολη. Η ανατολική περιοχή της χώρας έχει περιέλθει στα χέρια των εξεγερμένων, συμπεριλαμβανομένων πόλεων πολύ κοντά στην πρωτεύουσα.

Η χθεσινή γενική απεργία των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ ήταν μια ακόμα μεγάλη σε συμμετοχή κινητοποίηση της εργατική τάξης, που έδειξε – όπως αντίστοιχα συνέβη και στις 15 του περασμένου Δεκέμβρη - ότι η τάξη μετά από ένα μικρό διάλλειμα υποχώρησης που σηματοδότησε η ήττα του περασμένου καλοκαιριού, ανακάμπτει αγωνιστικά.

Η γενική απεργία  πραγματοποιήθηκε και στην πόλη της Πάτρας με σχετική επιτυχία. Πραγματοποιήθηκαν 2 πορείες. Μια από το ΠΑΜΕ και μια από το Εργατικό Κέντρο Πάτρας. Η συμμετοχή στην απεργία ήταν μεγάλη, όπως φάνηκε και από την μαζική πορεία του Εργατικού Κέντρου, με την συμμετοχή της ΑΔΕΔΥ, του ΣΥΝ και των οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλων αριστερών  οργανώσεων. Όχι μόνο αυτό, αλλά αυτή την φορά φάνηκε να συμμετείχε και κόσμος που στο παρελθόν απείχε από τις κινηματικές διαδικασίες στην πόλη.

Το επαναστατικό κύμα στον αραβικό κόσμο έφτασε στο πιο πρόσφατο και αιματηρό σημείο ανάπτυξής του στη Λιβύη, όπου η κατάσταση  είναι ιδιαίτερα έκρυθμη. Βρισκόμενη ανάμεσα στην Τυνησία και την Αίγυπτο, πολλοί σχολιαστές (και ο ίδιος ο Καντάφι!) φαντάζονταν ότι η Λιβύη θα μπορούσε να αποφύγει με κάποιο τρόπο τη γενική πυρκαγιά που έχει ξεσπάσει από τις αρχές του χρόνου στη Βόρεια Αφρική.

[Το άρθρο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το άρθρο "Revolutionary Aftershocks" από την ιστοσελίδα www.marxist.com ]