Συνέντευξη του Μι Ταφ στην «Κομμουνιστική Επανάσταση»
Ο Μι Ταφ («Μουσικός Ταξιδιώτης») είναι μουσικός της ελληνόφωνης ραπ, με δεκάδες τραγούδια (Μαύροι Πίνακες, Πάντα Παρόν, Το Τελευταίο Βαγόνι κ.ά.) και πολλές συνεργασίες με άλλους χιπ χοπ καλλιτέχνες. Μας τίμησε με τη συμμετοχή του στα δύο τελευταία Αντικαπιταλιστικά Φεστιβάλ REVOLT (Σεπτέμβρης 2025, Ιούνης 2026) και έδωσε στην εφημερίδα μας την παρακάτω πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη.
«Κομμουνιστική Επανάσταση»: Μι Ταφ σε ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτήν τη συνέντευξή σου στην εφημερίδα μας! Τι θεωρείς ότι σε ώθησε να ασχοληθείς ενεργά με το χιπ χοπ;
Μι Ταφ: Όλα ξεκίνησαν γύρω στο 2009, όταν ήμουν στη σχολή και για ένα διάστημα κάναμε εκπομπές σε web radio, με κυρίως ραπ και μέταλ θεματολογία. Συμπαρουσιαστής μου ήταν ένας φίλος μου, ο Στέλιος, ο οποίος ουσιαστικά μου έβαλε την ιδέα να αρχίσω να γράφω.
Ήθελα γενικά να ασχοληθώ με τη μουσική, αλλά μέχρι τότε δεν είχα πάρει την απόφαση. Για περίπου δύο χρόνια έγραφα πολλά κουπλέ, μέχρι που ξεκινήσαμε να ηχογραφούμε και δημιουργήσαμε το πρώτο μας crew, τους South Prisoner, το οποίο πλέον δεν υπάρχει.
Αυτό που με ώθησε περισσότερο, όμως, ήταν η ανάγκη να νιώσω την αίσθηση της σκηνής. Να μπορείς να πεις αυτό που έχεις μέσα σου μέσα σε λίγα λεπτά, είτε μπροστά σε 10 είτε μπροστά σε 100 ή 1.000 ανθρώπους, είναι ένα μοναδικό συναίσθημα που, σε δύσκολες ή εύκολες μέρες, δεν θα το αντάλλαζα με τίποτα.
«Κ.Ε.»: Ποια ακούσματά σου πιστεύεις ότι αποτελούν τα πιο επιδραστικά στη δικιά σου μουσική;
Μ.Τ.: Αν μιλήσουμε για το ελληνόφωνο ραπ, είναι λίγο πιο περίπλοκο. Από παλιότερους MCs θα έλεγα ότι κομμάτια των Ψυχοδράμα, οι Μάτια των Πνιγμένων, και ό,τι περιελάμβανε ονόματα της Hit n’ Rap, επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό για αρκετό καιρό στην πορεία μου.
Όσο μεγαλώνω, όμως, ένα μέρος των ακουσμάτων μου έχει αλλάξει. Κυρίως από τη δική μας γενιά, αλλά όχι μόνο, θα έλεγα ότι οι ΔΠΘ, Λεξ, Βέβηλος, Novel και Lobo έχουν παίξει σημαντικό ρόλο. Μπορεί ένα μέρος του κόσμου να θεωρεί τη μουσική τους πιο καταθλιπτική ή τη θεματολογία πολύ σκοτεινή, αλλά προσωπικά νιώθω ότι με αγγίζει περισσότερο και σαν άνθρωπο. Οπότε, ως ένα σημείο, αυτό περνάει και στα δικά μου κομμάτια.
«Κ.Ε.»: Από ποια ερεθίσματα μπορεί να γεννηθεί η αρχική ιδέα για ένα τραγούδι ή κάποιους μεμονωμένους στίχους σου;
Μ.Τ.: Έχω γενικά ένα κόλλημα ή μια παραξενιά. Πέρα από το ότι σκέφτομαι πολύ – overthinking alert – τις περισσότερες φορές μια ιδέα μπορεί να ξεκινήσει από τους πιο άκυρους λόγους.
Μπορεί να μου συμβεί την ώρα της δουλειάς, μέσα στο μετρό, από έναν περαστικό γύρω μου, από μια συμπεριφορά που θα παρατηρήσω, από ένα συμβάν στον δρόμο, από κάτι που θα δω ή ακόμα και από ένα τραγούδι που θα ακούσω, ανεξάρτητα από το είδος του.
Κάτι μπορεί να μου δώσει μια μικρή έμπνευση και τότε κρατάω σημειώσεις, γιατί ξέρω ότι αν δεν το κάνω, θα ξεχάσω την ιδέα. Και, τις περισσότερες φορές, πλέον, κανένα κομμάτι μου δεν έχει γραφτεί εξ ολοκλήρου στο σπίτι.
«Κ.Ε.»: Μας έχεις τιμήσει με τη συμμετοχή στα Αντικαπιταλιστικά Φεστιβάλ REVOLT του 2025 και του 2026, και ο στίχος σου συχνά καταπιάνεται με κοινωνικοπολιτικά θέματα από μια αγωνιστική σκοπιά. Με ποια προτροπή προς τους νέους και τις νέες που θέλουν να παλέψουν ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα θα ήθελες να κλείσεις;
Μ.Τ.: Αυτό που θα έλεγα στα παιδιά είναι να μη σταματήσουν να παλεύουν για ένα καλύτερο μέλλον, γιατί το δικαιούνται. Να συνεχίσουν να ονειρεύονται έναν κόσμο που είναι εφικτός, ανεξάρτητα από το αν η εποχή, οι συνθήκες και τα γεγονότα που βιώνουμε μας δείχνουν καθημερινά πόσο άσχημη και σάπια είναι η κατάσταση γύρω μας.
Και πάνω απ’ όλα, να μη συμβιβαστούν ποτέ με κάτι λιγότερο από αυτό που πραγματικά θέλουν για τη ζωή τους. Η ζωή είναι ένας αγώνας και το κυνήγι της ευτυχίας περνάει από πολλά στάδια και πολλά εμπόδια. Το σημαντικό είναι να συνεχίζεις να προχωράς και να μην παραιτείσαι από αυτό που ονειρεύεσαι.
Π.Ψ.