Η Μαρία, τακτική αναγνώστρια της εφημερίδας μας, εργαζόμενη και μητέρα δύο ανήλικων παιδιών, μας παραχώρησε ευγενικά την ακόλουθη συνέντευξη.
«Κ.Ε.»: Πώς είναι η καθημερινότητα μιας εργαζόμενης καθηγήτριας σε φροντιστήριο και ταυτόχρονα μητέρας με ανήλικα παιδιά;
Μ.Λ.: Η καθημερινότητά μου δεν διαφοροποιείται από εκείνη των υπολοίπων εργαζόμενων μητέρων: το σύνολο των ωρών της μέρας είναι αφιερωμένο στην φροντίδα της οικογένειας, του σπιτιού και στην εργασία.
«Κ.Ε.»: Ποιά είναι συγκεκριμένα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όσοι εργάζονται στον χώρο των φροντιστηρίων;
Μ.Λ.: Στον χώρο των φροντιστηρίων είναι παγιωμένη (με ελάχιστες εξαιρέσεις) η μη καταβολή δώρων και επιδομάτων στα πλαίσια μιας υποτιθέμενης «συμφωνίας» μεταξύ ιδιοκτητών και εργαζομένων. Επίσης, ποτέ δεν υπάρχει αποζημίωση για τις ώρες που παρευρισκόμαστε στο φροντιστήριο για τις ενημερώσεις γονέων, οι οποίες μάλιστα συνήθως πραγματοποιούνται την Κυριακή. Αν μάλιστα κάποιος απασχολείται σε περισσότερα του ενός φροντιστήρια (όπως για παράδειγμα εγώ που την προηγούμενη χρονιά εργαζόμουν σε πέντε φροντιστήρια!) αντιμετωπίζει, πέρα από το οικονομικό, και θέμα διάθεσης του ελεύθερου χρόνου του.
«Κ.Ε.»: Υπάρχει αποτελεσματική συνδικαλιστική εκπροσώπηση για τους εργαζόμενους στα φροντιστήρια; Μπορούν να υπάρξουν συνδικαλιστικές νίκες στον χώρο και πώς;
Μ.Λ.: Το σωματείο των καθηγητών στην Αθήνα κάνει διάφορες παρεμβάσεις. Πιθανότατα θα μπορούσαν να υπάρξουν νίκες, εάν υπήρχε μαζικότερη συμμετοχή των καθηγητών, ώστε να ενισχυθεί ο ρόλος του σωματείου.
«Κ.Ε.»: Βλέπεις κάποια πολιτική λύση στον ορίζοντα;
Μ.Λ.: Δεν είμαι και πολύ αισιόδοξη για το ότι θα υπάρξει κάποια αλλαγή στις συνθήκες, με δεδομένη την υπάρχουσα εικόνα στο πολιτικό σκηνικό. Πέρα από την αναγκαία στήριξη των αιτημάτων ημών των εργαζομένων, θα ήταν χρήσιμο για να βελτιωθεί η κατάσταση, να στηριχθούν και τα μικρά συνοικιακά φροντιστήρια, ορισμένα από τα οποία πραγματικά «δεν βγαίνουν». Βέβαια, πάντα υπάρχουν και οι εργοδότες που ακόμα κι αν έχουν την οικονομική δυνατότητα δεν πληρώνουν αυτά που πρέπει, εκμεταλλευόμενοι αυτή την παγιωμένη κατάσταση που ανέφερα και πριν.
«Κ.Ε.»: Πώς σου φαίνεται η εφημερίδα μας; Ποια είναι η άποψή σου για τις ιδέες και τον αγώνα που διεξάγει η Επαναστατική Κομμουνιστική Διεθνής;
Μ.Λ.: Είναι ελπιδοφόρο το ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που οραματίζονται και παλεύουν έμπρακτα, χωρίς προσωπικές φιλοδοξίες, ορμώμενοι από το «κοινό καλό» ώστε να υπάρξει ριζική αλλαγή των όρων ζωής, κόντρα στο κλίμα της εποχής που θεωρεί τέτοιες στάσεις ξεπερασμένες. Αυτός ο αγώνας αξίζει να στηριχθεί ενεργά από κάθε εργαζόμενο!
Η.Λ.