Η τρέχουσα παγκόσμια κατάσταση υπογραμμίζει το ιστορικό αδιέξοδο του καπιταλιστικού συστήματος. Κι ενώ ο ανταγωνισμός των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων βυθίζει τον πλανήτη στη φτώχεια, την ακρίβεια και τη φρίκη του πολέμου, η παγκόσμια εργατική τάξη, με πρωτοπόρα τη νεολαία, αφυπνίζεται και αμφισβητεί την άθλια πραγματικότητα που της επιβάλει ο καπιταλισμός.
Τα μαζικά κινήματα, που μετά την Αλβανία (όπου η μαχητική σύγκρουση της νεολαίας με το καθεστώς κλιμακώνεται) ξεσπούν στην καρδιά της Ευρώπης –στην Ισπανία, τη Γαλλία και το Βέλγιο– στέλνουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία δεν είναι διατεθειμένοι να επωμιστούν τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης για να διασφαλιστούν τα κέρδη των καπιταλιστών. Η συσσωρευμένη οργή ετών μετατρέπεται σε ανοιχτή δράση στους δρόμους. Αυτή η νέα αγωνιστική δυναμική αποδεικνύει την ικανότητα της εργατικής τάξης να παρέμβει αποφασιστικά στις εξελίξεις και να διεκδικήσει την εξουσία.
Η παγκόσμια κρίση, οι δυνατότητες της AI και ο μονόδρομος του σοσιαλισμού
Τα τελευταία στοιχεία και οι εκθέσεις από τα διεθνή αστικά επιτελεία, με κυριότερη την έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου («World Economic Outlook», 13/10), επιβεβαιώνουν ότι η παγκόσμια οικονομία είναι βαριά άρρωστη.
Το ΔΝΤ αναγκάστηκε να υποβαθμίσει τις προβλέψεις του για την παγκόσμια ανάπτυξη στο ισχνό 3,1%, προειδοποιώντας για παρατεταμένη στασιμότητα. Ο πληθωρισμός, συνεχίζει να κατασπαράζει τα εργατικά εισοδήματα, εξανεμίζοντας την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών στα είδη πρώτης ανάγκης.
Η πολιτική των υψηλών επιτοκίων, που υιοθέτησαν οι κεντρικές τράπεζες, απέτυχε παταγωδώς να συγκρατήσει την ακρίβεια. Η απόφαση της Fed να διατηρήσει το βασικό επιτόκιο στο 4,75%-5,00%, σε συνδυασμό με την επιμονή της ΕΚΤ να κρατά το δικό της επιτόκιο καταθέσεων στο υψηλό 3,25%, δεν σταμάτησε το πληθωριστικό κύμα. Τα νεότερα στοιχεία του ΔΝΤ (13/10 2026) δείχνουν ότι ο παγκόσμιος πληθωρισμός εκτινάσσεται στο 3,5%, αποδεικνύοντας ότι η ακρίβεια δεν είναι ένα συγκυριακό νομισματικό φαινόμενο, αλλά δομική κρίση του ίδιου του συστήματος. Το μόνο που κατάφερε αυτή η πολιτική ήταν να ακριβύνει τον δανεισμό των λαϊκών νοικοκυριών και να οξύνει την ύφεση.
Την ίδια στιγμή, το παγκόσμιο εμπόριο συρρικνώνεται κάτω από το βάρος του προστατευτισμού και επιβραδύνεται. Η επίσημη, εξαμηνιαία έκθεση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Εμπορίου (WTO) η οποία δημοσιεύθηκε στις 8/10 επιβεβαιώνει τη ραγδαία υποχώρηση στους κρίσιμους τομείς των υπηρεσιών και των καυσίμων λόγω των πολεμικών μετώπων. Ο καπιταλισμός έχει εισέλθει σε μια φάση βαθιάς παρακμής, όπου το μόνο που μπορεί να προσφέρει είναι η γενικευμένη στασιμότητα και η εργατική εξαθλίωση.
Επιπλέον, με την τρέχουσα κρίση της αγοράς κρατικών ομολόγων, η εκτίναξη των αποδόσεων διεθνώς αποκαλύπτει την αυξανόμενη υπερχρέωση των αστικών κρατών. Οι «αγορές» αρνούνται να χρηματοδοτήσουν φτηνά τα θηριώδη κρατικά χρέη που συσσωρεύτηκαν για τη διάσωση των τραπεζών και τους ιμπεριαλιστικούς εξοπλισμούς, σπρώχνοντας τις κυβερνήσεις σε έναν νέο κύκλο άγριας λιτότητας. Αυτή η δημοσιονομική ασφυξία αποδεικνύει ότι το σύστημα αδυνατεί πλέον να αυτοσυντηρηθεί χωρίς να επιτεθεί στα εναπομείναντα εισοδήματα και δικαιώματα της εργατικής τάξης.
Ταυτόχρονα, η ανισότητα του πλούτου έχει φτάσει σε επίπεδα που προκαλούν την εργατική αξιοπρέπεια. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Oxfam και της Παγκόσμιας Τράπεζας, την ώρα που 4,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι παλεύουν καθημερινά απλώς για την επιβίωση, τη στέγαση και την πρόσβαση σε βασικά αγαθά, μονάχα η περιουσία του Αμερικανού τρισεκατομμυριούχου Ίλον Μασκ ισούται με τον συνολικό πλούτο που κατέχουν 2,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι! Αυτή η κραυγαλέα πραγματικότητα επιδρά ριζικά στη συνείδηση της εργατικής τάξης. Η παραδοσιακή εμπιστοσύνη στους θεσμούς και τα κόμματα του συστήματος καταρρέει σαν χάρτινος πύργος.
Γίνεται πλέον φανερό, τουλάχιστον στα πιο πρωτοπόρα τμήματα των εργαζομένων και της νεολαίας, ότι η καπιταλιστική αγορά δεν μπορεί να λύσει κανένα κοινωνικό πρόβλημα. Αυτό κάνει πιο επίκαιρη από ποτέ την κομμουνιστική προγραμματική αρχή για μια κεντρικά και δημοκρατικά σχεδιασμένη οικονομία. Δεν πρόκειται για μια ουτοπική ή αφηρημένη ιδέα, αλλά για τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο από την παρούσα βαρβαρότητα.
Όταν οι φαρμακοβιομηχανίες κρατούν τις πατέντες κλειδωμένες για να αυξήσουν τις μετοχές τους, όταν οι ενεργειακοί κολοσσοί όπως η Total και η Exxon Mobil θησαυρίζουν την ώρα που ο λαός παγώνει, η ανάγκη του κεντρικού σχεδιασμού γίνεται ζήτημα ζωής και θανάτου. Μόνο αν η ίδια η κοινωνία, με μπροστάρη την εργατική τάξη, πάρει στα χέρια της τους μοχλούς της οικονομίας, θα λειτουργήσει η παραγωγή για τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες και όχι για το κέρδος των δισεκατομμυριούχων και των άλλων καπιταλιστικών παρασίτων.
Η οργανική καπιταλιστική παρακμή εκδηλώνεται αντιπροσωπευτικά στο πεδίο της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI). Μέσα στα στενά όρια του καπιταλιστικού κέρδους, μια τεχνολογία που θα μπορούσε να απελευθερώσει την ανθρωπότητα από τον καθημερινό μόχθο μετατρέπεται στο αντίθετό της: σε εργαλείο βίαιης συμπίεσης των μισθών, εντατικοποίησης της εργασίας και απειλής μαζικής ανεργίας.
Η έντονη φιλολογία των αστικών επιτελείων για τους «κινδύνους» της Τεχνητής Νοημοσύνης αποκαλύπτει τον πραγματικό φόβο της άρχουσας τάξης. Δεν ανησυχούν για την ηθική και την ανθρώπινη ζωή, αλλά για τις οικονομικές και πολιτικές συνέπειες που επιφέρει η καπιταλιστική αξιοποίησή της. Αντιλαμβάνονται ότι η μαζική υποκατάσταση της ζωντανής εργασίας οξύνει την κρίση και προετοιμάζει το έδαφος για οξυμένες ταξικές συγκρούσεις.
Αντίθετα, η ανάπτυξη αυτής της τεχνολογίας αναδεικνύει τις γιγαντιαίες δυνατότητες που θα δημιουργούσε για την ανθρωπότητα ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας. Σε μια σοσιαλιστική, κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία, η Τεχνητή Νοημοσύνη θα αποτελούσε την αναγκαία υποδομή για την άμεση καταγραφή των κοινωνικών αναγκών, την εξάλειψη της γραφειοκρατίας και τη δραστική μείωση του εργάσιμου χρόνου.
Ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και πολεμικά μέτωπα
Κάθε καπιταλιστική κρίση φέρνει μαζί της τη γεωπολιτική αστάθεια και τον πόλεμο. Ο συσχετισμός δυνάμεων ανάμεσα στις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μεταβάλλεται σήμερα βίαια, οδηγώντας σε νέες αιματηρές συγκρούσεις για το μοίρασμα των αγορών και των σφαιρών επιρροής.
Στη Μέση Ανατολή, αυτά εκφράζονται με τη διαρκή απειλή μιας γενικευμένης ανάφλεξης με επίκεντρο τα δύο πιο κρίσιμα θαλάσσια περάσματα του παγκόσμιου εμπορίου, τα Στενά του Ορμούζ και το Μπαμπ Ελ Μαντέμπ. Στα Στενά του Ορμούζ, το Ιράν έχει επιβάλει έναν ολοκληρωτικό ναυτικό αποκλεισμό, απαντώντας στον αποκλεισμό των δικών του λιμανιών από τις ΗΠΑ. Οι «Φρουροί της Επανάστασης» ελέγχουν πλήρως τα ύδατα με ναρκοθετήσεις και συστηματικά πλήγματα κατά των διερχόμενων τάνκερ, με αποτέλεσμα η εμπορική κίνηση να έχει κυριολεκτικά εκμηδενιστεί.
Την ίδια στιγμή, το Μπαμπ Ελ Μαντέμπ έχει μετατραπεί σε πεδίο σφοδρών εδαφικών συγκρούσεων. Παρά τη μεγάλη αντεπίθεση των υποστηριζόμενων από τη Σαουδική Αραβία κυβερνητικών δυνάμεων για την ανάκτηση της ακτογραμμής, οι Χούθι συνεχίζουν να ελέγχουν το πέρασμα διά των όπλων. Από τις ορεινές περιοχές της ενδοχώρας, εξαπολύουν πυραύλους και drones εναντίον των πλοίων.
Αυτός ο διπλός αποκλεισμός τσακίζει τις εφοδιαστικές αλυσίδες και εκτινάσσει τις τιμές της ενέργειας, αποδεικνύοντας ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος διεξάγεται για τον βίαιο έλεγχο των πηγών και των δρόμων της ενέργειας.
Η σύγκρουση έχει πλέον μεταφερθεί στο εσωτερικό της Σαουδικής Αραβίας. Μόλις λίγες ώρες πριν γραφτεί αυτό το άρθρο οι σύμμαχοι του Ιράν, οι Χούθι της Υεμένης, εξαπέλυσαν σφοδρό μπαράζ επιθέσεων, πλήττοντας το κεντρικό κτίριο της Saudi Aramco στο Νταχράν και εκτοξεύοντας πυραύλους Κρουζ εναντίον του Ριάντ. Παράλληλα, το κεντρικό αεροδρόμιο της πρωτεύουσας παραμένει κλειστό μετά από φονικά πλήγματα προηγούμενων ημερών.
Αυτή η εξέλιξη κλονίζει συθέμελα τη σταθερότητα της παγκόσμιας αγοράς ενέργειας και τις πετρελαϊκές ροές. Οι δηλώσεις του Τραμπ ότι εξετάζει ανοιχτά τη στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ φανερώνουν την ανησυχία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού για τα παραδοσιακά του στηρίγματα στην περιοχή, αλλά επίσης και ο περιορισμός των ΗΠΑ σε ρόλο παρατηρητή όλο αυτό το διάστημα που βάλλεται η Σαουδική Αραβία από τους Χούθι, υπογραμμίζει την ιστορική τους αποδυνάμωση.
Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός επιχειρεί απεγνωσμένα να επιβάλει τη θέλησή του στο Ιράν, στέλνοντας πολεμικά πλοία και ειδικές στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή. Ωστόσο, μια στρατιωτική και πολιτική νίκη των ΗΠΑ είναι ανέφικτη, καθώς η επιρροή της Ουάσινγκτον υποχωρεί διεθνώς.
Την ίδια στιγμή, το πολεμικό μέτωπο στην Ουκρανία παραμένει μια ανοιχτή, αιμορραγούσα πληγή για την ανθρωπότητα. Οι εργαζόμενοι και οι νέοι της Ουκρανίας και της Ρωσίας θυσιάζονται καθημερινά στα χαρακώματα του Ντονμπάς για τα συμφέροντα των αρχουσών τάξεων και των ξένων ιμπεριαλιστών προστατών τους.
Η πρόσφατη συμφωνία του Τραμπ με τον Πούτιν για την προμήθεια ρωσικού ντίζελ αποκαλύπτει το κυνικό και υποκριτικό πρόσωπο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Οι λεπτομέρειες που διέρρευσαν από τη μυστική συνάντηση δείχνουν ότι οι ΗΠΑ συμφώνησαν να χαλαρώσουν τις κυρώσεις για συγκεκριμένα ρωσικά διυλιστήρια, επιτρέποντας τη ροή ντίζελ μέσω Ινδίας και Τουρκίας, προκειμένου να αποτραπεί ένα κραχ στις αμερικανικές μεταφορές πριν από τις κάλπες των Ενδιάμεσων εκλογών. Αυτή η εξέλιξη αποδεικνύει ότι η «ασφάλεια» των Ευρωπαίων εταίρων στο ΝΑΤΟ και το καθεστώς Ζελένσκι δεν είναι παρά αναλώσιμα πιόνια στη γεωπολιτική σκακιέρα, τα οποία η Ουάσινγκτον είναι έτοιμη ανά πάσα στιγμή έτοιμη να θυσιάσει και να παρακάμψει.
Δυσαρέσκεια και διεργασίες στις ΗΠΑ ενόψει των Ενδιάμεσων εκλογών
Στο εσωτερικό των ΗΠΑ το κοινωνικό κλίμα είναι εξαιρετικά εκρηκτικό. Οι αμερικανικές Ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 2026 πλησιάζουν και η δυσαρέσκεια των εργαζομένων, των μειονοτήτων και της νεολαίας βρίσκεται στο «κόκκινο». Η δημοτικότητα του Τραμπ έχει κατρακυλήσει στο ιστορικό χαμηλό του 37%, καθώς η κυβέρνησή του αδυνατεί να ελέγξει την ακρίβεια και το κόστος ζωής που οξύνθηκαν λόγω της πολεμικής εμπλοκής με το Ιράν. Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το 82% των πολιτών αποδοκιμάζει την οικονομική του πολιτική στο ζήτημα του κόστους ζωής, επιβεβαιώνοντας ότι οι Ρεπουμπλικάνοι κινδυνεύουν με βαριά ήττα και απώλεια του ελέγχου στο Κογκρέσο.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον της καθολικής απογοήτευσης από τα δύο παραδοσιακά κόμματα, οι αριστεροί υποψήφιοι του ρεφορμιστικού ρεύματος, που εκφράζει ενδεικτικά ο Δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζόραν Μαμντάνι, κερδίζουν έδαφος. Η δυναμική αυτή αποτυπώθηκε στις προκριματικές εκλογές, όπου αριστεροί υποψήφιοι για το χρίσμα των Δημοκρατικών πέτυχαν αξιοσημείωτες νίκες. Στην πόλη της Νέας Υόρκης, υποψήφιοι που στηρίχθηκαν από το ρεύμα του Μαμντάνι, όπως η Αβίλα Σεβαλιέ στο Μανχάταν/Μπρονξ και η Κλαιρ Βαλντές στο Μπρούκλιν/Κουίνς, σάρωσαν το κατεστημένο των Δημοκρατικών, ενώ η Μέλατ Κίρος πέτυχε ιστορική ανατροπή στο Κολοράντο. Οι πιθανότητες εκλογής τους στις 3 Νοεμβρίου είναι εξαιρετικά υψηλές, καθώς κατεβαίνουν σε περιφέρειες με συμπαγή εργατική βάση, ενώ μια ιστορική ευκαιρία εκλογής ανοίγεται ακόμα και στο παραδοσιακά συντηρητικό Τέξας για τη Γερουσία, με τον Τζέιμς Ταλαρίκο.
Η δυναμική αυτή αντανακλά τους ζωντανούς εργατικούς αγώνες, όπως οι πρόσφατες κινητοποιήσεις τον Σεπτέμβριο και στις αρχές Οκτωβρίου από τα συνδικάτα της Amazon και των Starbucks. Η αμερικανική εργατική τάξη συνειδητοποιεί πλέον ότι ο μύθος του «αμερικανικού ονείρου» έχει πεθάνει οριστικά, αφήνοντας πίσω του μόνο χρέη, ακριβή ιδιωτική υγεία και ανασφάλεια. Όλες οι προϋποθέσεις υπάρχουν για την αναγκαία δημιουργία ενός πραγματικά μαζικού εργατικού κόμματος στις ΗΠΑ που θα διεκδικήσει την εξουσία πλήρως και καθαρά διαχωρισμένου από τους Δημοκρατικούς, τους αντιδραστικούς στυλοβάτες του ιμπεριαλιστικού κατεστημένου.
ΕΕ: μαζικά κινήματα και «ελλαδοποίηση»
Την ίδια στιγμή, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) βρίσκεται πλέον σε σταθερή τροχιά «ελλαδοποίησης». Η παρατεταμένη οικονομική στασιμότητα, η αποβιομηχάνιση στη Γερμανία και τη Γαλλία, και οι πολιτικές σκληρής λιτότητας στον βωμό των εξοπλισμών απέναντι στον ψεύτικο «ρωσικό κίνδυνο» οδηγούν σε μια βαθιά πολιτική κρίση. Οι χώρες του ισχυρού πυρήνα της ΕΕ πλέον εμφανίζουν την κοινωνικοπολιτική αστάθεια της Ελλάδας των μνημονίων.
Στην Ισπανία, το κίνημα «Αξιοπρεπής Κατοικία» μετατρέπεται σε πολιτική θύελλα. Η βίαιη έξωση της αδικοχαμένης και ηρωικής 87χρονης Μαρικάρμεν Αμπασκάλ πυροδότησε μαζικές καταλήψεις πλατειών από εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους και νέους, ξεσκεπάζοντας την υποκρισία της κυβέρνησης Σάντσεθ και αναγκάζοντάς την να προκηρύξει πρόωρες εκλογές για τις 29 Νοεμβρίου.
Στη Γαλλία, οι εργαζόμενοι στα διυλιστήρια της Total Energies συνεχίζουν τις απεργίες διαρκείας. Μαθητές λυκείου και φοιτητές μπαίνουν στην πρώτη γραμμή, συγκρούονται με την καταστολή και αμφισβητούν ευθέως τα αντεργατικά διατάγματα του Μακρόν.
Στο Βέλγιο, η Γενική Απεργία της 9ης και 12ης Οκτωβρίου από τα συνδικάτα FGTB και CSC παρέλυσε τη χώρα. Οι κινητοποιήσεις αποκάλυψαν τα σχέδια της άρχουσας τάξης να φορτώσει τα ελλείμματα στους εργαζόμενους, με τη μαθητική νεολαία να πρωτοστατεί στις διαδηλώσεις.
Αυτή η ορμητική εισβολή στο προσκήνιο της εργατικής τάξης και της νεολαίας κλονίζει συθέμελα τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ξεσκεπάζει τους βαθιά συστημικούς δημαγωγούς της Άκρας Δεξιάς και προετοιμάζει, αργά ή γρήγορα, μια πολιτική στροφή προς τ’ αριστερά.
Ο ελληνικός καπιταλισμός σε πολύπλευρο αδιέξοδο
Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση της Ν.Δ. επιστρατεύει τα ΜΜΕ για να παρουσιάσει μια εικονική πραγματικότητα οικονομικού θαύματος. Όμως, οι εκτιμήσεις του ΔΝΤ (13/10) γκρεμίζουν το κυβερνητικό αφήγημα. Το Ταμείο προβλέπει επιβράδυνση της ανάπτυξης στο ισχνό 1,8% για το 2026, ενώ ο πληθωρισμός αναμένεται να εκτιναχθεί στο 4,2%. Η ακρίβεια στα ράφια των σούπερ μάρκετ και στην ενέργεια επιμένει και οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι βλέπουν τους μισθούς και τις συντάξεις τους να εξαντλούνται πριν από τα μέσα του μήνα.
Την ίδια στιγμή, τα συνδυαστικά καθαρά κέρδη των τεσσάρων συστημικών τραπεζών άγγιξαν τα 2,3 δισεκατομμύρια ευρώ για το πρώτο εξάμηνο του 2026, επιτρέποντας τη διανομή προκλητικών μερισμάτων στους μετόχους. Παράλληλα, με βάση τα επίσημα στοιχεία του Αυγούστου, τα διυλιστήρια της Motor Oil κατέγραψαν για το ίδιο διάστημα εκρηκτική άνοδο καθαρών κερδών κατά 322% στα 689,3 εκατομμύρια ευρώ, ενώ η HELLENiQ ENERGY παρουσίασε κέρδη ύψους 734 εκατομμυρίων ευρώ, με τη μετοχή της να καταγράφει ιστορικά υψηλά στο Χρηματιστήριο.
Στο πολιτικό πεδίο η επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα αποκάλυψε την πλήρη χρεοκοπία της ελληνικής άρχουσας τάξης και της κυβέρνησής της. Επιτρέποντάς του να εκφωνήσει λόγο στην Πνύκα εξευτέλισαν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό που αποτελεί μια σπουδαία κληρονομιά της ανθρωπότητας. Στάθηκαν «προσοχή» μπροστά σε αυτό το ακροδεξιό σκοταδιστικό γεράκι που απαίτησε την αγορά πανάκριβων οπλικών συστημάτων και περαιτέρω παραχώρηση στρατιωτικών διευκολύνσεων στη Σούδα και την Αλεξανδρούπολη.
Το μέγεθος της σήψης των πολιτικών εκφραστών του ιμπεριαλισμού και των μεγαλοκαπιταλιστών συνδαιτημόνων τους στην Ελλάδα, αποκαλύφθηκε με την παραίτηση της Αμερικανίδας πρέσβεως, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, μετά τις αποκαλύψεις για ένα σκανδαλώδες «σχήμα χρηματισμού». Αυτή η λαμπερή κυρία με την οποία χαιρόταν να φωτογραφίζεται όλη η κοσμική αστική Αθήνα, αποκαλύφθηκε ξαφνικά (στο πλαίσιο προφανώς μιας σκληρής παρασκηνιακής σύγκρουσης καπιταλιστικών συμφερόντων) ότι ζητούσε εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια από Ρεπουμπλικανούς χορηγούς για να καλύψει προσωπικά της χρέη και υποσχόταν την προώθηση ελληνικών επιχειρηματικών funds και ενεργειακών deals από την αμερικανική κυβέρνηση.
Την ίδια στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση κορυφώνει τον επικίνδυνο αστικό ανταγωνισμό με την Τουρκία για τον έλεγχο των ενεργειακών δρόμων στην Ανατολική Μεσόγειο. Η προοπτική ενός θερμού επεισοδίου γύρω από την πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου (Great Sea Interconnector) που συνδέει την Κρήτη με την Κύπρο είναι άμεση και υπαρκτή. Η άρχουσα τάξη όμως αξιοποιεί πολιτικά αυτό το κλίμα εθνικισμού και πολεμοκαπηλίας για να αποπροσανατολίσει τον λαό από τα καθημερινά του προβλήματα και τα ατελείωτα δικά της σκάνδαλα και την απόπειρα συγκάλυψής τους.
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τη Ν.Δ. σε σταθερή πτώση στην εκτίμηση ψήφου, σταθερά πάνω από 15 ολόκληρες ποσοστιαίες μονάδες κάτω από την επίδοσή της στις εθνικές εκλογές του 2023. Ωστόσο, η «κεντροαριστερή» αντιπολίτευση εμφανίζεται ανίκανη να διαμορφώσει μια εναλλακτική λύση που θα εξασφαλίσει σταθερότητα στο καθεστώς, με το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα να αδυνατεί να αποκτήσει δυναμική και να εμπνεύσει τις μάζες, αφού το όνομά του παραμένει πάντα ταυτισμένο με τη μνημονιακή προδοσία του 2015 και την προδοσία των λαϊκών προσδοκιών.
Από την άλλη πλευρά, ο αρχι-αντιδραστικός Αντώνης Σαμαράς δημαγωγεί υπέρ μιας πιο σκληρής γραμμής στον καπιταλιστικό ανταγωνισμό με την Τουρκία, την ώρα που η απήχηση του πιθανού νέου του κόμματος εμφανίζεται εύθραυστη και ικανή μόνο να οξύνει την αστάθεια και τον κατακερματισμό μέσα στο αστικό-συστημικό στρατόπεδο.
Σε αυτές τις συνθήκες αναξιοπιστίας και ανύπαρκτης δυναμικής της συστημικής αντιπολίτευσης, η κύρια κατεύθυνση της ελληνικής αστικής τάξης φαίνεται πώς είναι να στηρίξει για μία ακόμα φορά τον διεφθαρμένο και λαομίσητο Μητσοτάκη ώστε να εξαντλήσει τις όποιες πιθανότητες έχει για να σχηματίσει μετά τις επερχόμενες εκλογές μια σταθερή κυβέρνηση, πιθανότατα με έναν ακροδεξιό κομματικό παρτενέρ όπως ο Βελόπουλος.
Οι αγωνιστικές διεργασίες, το ΚΚΕ και η αναγκαιότητα της οργάνωσης
Οι διαθέσεις των εργατών, της νεολαίας και των φτωχών μικροαστικών στρωμάτων αντανακλούν την ανάπτυξη μαχητικών τάσεων που αναπόφευκτα θα τείνουν να λάβουν έναν μαζικότερο χαρακτήρα. Αυτό φάνηκε στις δυναμικές κινητοποιήσεις των αλιέων στα λιμάνια όλης της χώρας ενάντια στο δυσβάσταχτο κόστος του πετρελαίου και στις νέες προειδοποιητικές κινητοποιήσεις των αγροτών στη Θεσσαλία, στα καλέσματα για μαζική δράση των φοιτητών ενάντια στην πανάκριβη στέγη και στις μαθητικές ημέρες δράσης που αποτυπώνουν την έμπνευση της νεολαίας της χώρας από τα κινήματα στην Ισπανία και τη Γαλλία.
Ωστόσο, ο μεγάλος και καθοριστικός απόντας από τις εξελίξεις παραμένει το οργανωμένο μαζικό εργατικό κίνημα. Μόνο ένας συντονισμένος και πανελλαδικός εργατικός αγώνας μπορεί σήμερα να βάλει φρένο στη ληστρική ακρίβεια και να διώξει την κυβέρνηση των σκανδάλων, που την υποθάλπει με απατηλές «συμφωνίες κυρίων».
Και εδώ οι ευθύνες της ηγεσίας του ΚΚΕ είναι μεγάλες. Το ΚΚΕ έχει καταγράψει το τελευταίο διάστημα μια σημαντική αύξηση της επιρροής του μέσα στα συνδικάτα. Αυτό αποδείχθηκε τόσο από τη νέα άνοδο της Δημοκρατικής Αγωνιστικής Συνεργασίας (ΔΑΣ) στις 11 έδρες κατά το 33ο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας τον περασμένο Φεβρουάριο, που σταθεροποίησε την πρωτιά της, όσο και από την ιστορική άνοδο των δυνάμεων του ΠΑΜΕ στο 27% κατά το 39ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ τον Απρίλιο. Η ανοδική αυτή δυναμική συνεχίστηκε πανηγυρικά, όταν η Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών (ΑΣΕ) αναδείχθηκε για πρώτη φορά μετά από 46 χρόνια πρώτη δύναμη με 26,2% στο 22ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ στις αρχές Ιουλίου, ενώ αντίστοιχη σημαντική άνοδος της ΔΑΣ καταγράφηκε την ίδια περίοδο στη Διδασκαλική Ομοσπονδία (ΔΟΕ). Η αξιοσημείωτη απήχηση του ΚΚΕ επίσης αποτυπώθηκε και στη νεολαία, με την πρωτοφανή, μαζική προσέλευση χιλιάδων νέων στο 52ο Φεστιβάλ της ΚΝΕ στο Ίλιον τον περασμένο Σεπτέμβριο.
Αντί όμως η ηγεσία του ΚΚΕ να αξιοποιήσει αυτή τη συσσωρευμένη δύναμη, περιορίζεται σε συμβολικές, απομονωμένες και ακίνδυνες 24ωρες κινητοποιήσεις-τουφεκιές στον αέρα. Αρνείται να λάβει πρωτοβουλίες για να ενώσει τα διάσπαρτα μικρά μέτωπα των αγροτών, των φοιτητών και των εργατών για να προετοιμάσει μια μεγάλη σύγκρουση με την κυβέρνηση και το κεφάλαιο.
Όλες οι οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων αποδεικνύουν ότι ο καπιταλισμός το μόνο που έχει να προσφέρει στους εργαζόμενους και τη νεολαία είναι εξαθλίωση, εργασιακή σκλαβιά, πολέμους και σκάνδαλα. Αν είσαι νέος που βλέπει τα όνειρά του να συνθλίβονται, αν είσαι εργαζόμενος που νιώθει το μέλλον του να κλέβεται από τους «κροίσους» του κεφαλαίου, πρέπει να καταλάβεις ότι δεν φτάνει απλά να εξοργίζεσαι. Η οργή πρέπει να μετατραπεί σε συλλογική, οργανωμένη δράση.
Η Επαναστατική Κομμουνιστική Οργάνωση (ΕΚΟ), το ελληνικό τμήμα της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Διεθνούς (RCI), παλεύει καθημερινά για τη μόνη πραγματική και βιώσιμη λύση: την ολοκληρωτική ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος. Εμείς δεν σου πουλάμε ψέματα και αυταπάτες για εύκολους και γρήγορους δρόμους αλλαγής της κοινωνίας μέσα από έναν πιο «ανθρώπινο καπιταλισμό». Παλεύουμε ανοιχτά για τη σοσιαλιστική επανάσταση, για την πλήρη κατάργηση των προνομίων των λίγων και για μια οικονομία σχεδιασμένη δημοκρατικά από τους ίδιους τους εργαζόμενους.
Για να νικήσουμε σ’ αυτή τη ζωτική μάχη, χρειαζόμαστε μια ξεκάθαρη ιδεολογική και πολιτική πυξίδα, εμπιστοσύνη στη δύναμη της εργατικής τάξης και μια δυνατή, παγκόσμια επαναστατική οργάνωση. Για αυτό σε καλούμε να μη μείνεις θεατής των συνεπειών της καπιταλιστικής κρίσης και παρακμής. Γίνε πρωταγωνιστής της διεκδίκησης μιας αληθινά ανθρώπινης κοινωνίας! Οργανώσου μαζί μας στην ΕΚΟ και την RCI, παίρνοντας τη ζωή και το μέλλον σου στα δικά σου χέρια, παλεύοντας για τη νίκη του παγκόσμιου κομμουνισμού!
Σταμάτης Καραγιαννόπουλος