Το καλοκαίρι η κυβέρνηση συνέχισε την επίθεση στη δημόσια Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, με την υπόθεση των ιδιωτικών πανεπιστημίων να αποκαλύπτει για ακόμα μία φορά τον πραγματικό στόχο της πολιτικής της. Το Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε τις άδειες τριών μη κρατικών πανεπιστημίων, των παραρτημάτων του York, του Keele και του Anatolia. Τα ζητήματα που προέκυψαν αφορούσαν τη διαδικασία αδειοδότησης και πιστοποίησης των εν λόγω ιδρυμάτων. Η κυβέρνηση, αντί να κάνει πίσω έσπευσε να επαναλάβει τη διοικητική διαδικασία και στα τέλη Αυγούστου επανεκδόθηκαν οι άδειες στα York και Keele. Εδώ το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: η δημιουργία της αγοράς της ιδιωτικής Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης αποτελεί στρατηγική επιλογή και θα προχωρήσει με κάθε τρόπο.
Η ιδιωτικοποίηση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης δεν μπορεί να εξετάζεται αποκομμένη από τη συνολική επίθεση του κεφαλαίου στις κοινωνικές κατακτήσεις. Η χρόνια υποχρηματοδότηση των δημόσιων πανεπιστημίων, η υποστελέχωση, οι ελλείψεις στις υποδομές και η ενίσχυση της καταστολής ενάντια στους αγώνες των φοιτητών δεν αποτελούν άσχετες πολιτικές με την εισαγωγή διδάκτρων και ιδιωτικών συμφερόντων στα πανεπιστήμια. Είναι η άλλη όψη της ίδιας στρατηγικής. Αν το δημόσιο πανεπιστήμιο υποβαθμίζεται και ταυτόχρονα αναπτύσσονται ιδιωτικά στα οποία η φοίτηση κοστίζει δεκάδες χιλιάδες ευρώ, η πρόσβαση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση μετατρέπεται σε ζήτημα οικογενειακού εισοδήματος.
Ο φοιτητής που προέρχεται από μια εργατική και λαϊκή οικογένεια βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα διπλό χτύπημα. Από τη μια πλευρά, δυσκολεύεται να ολοκληρώσει τις σπουδές του στα προβλεπόμενα όρια φοίτησης, ειδικά αν είναι αναγκασμένος και να εργάζεται και, από την άλλη, του παρουσιάζεται η εναλλακτική του ιδιωτικού πανεπιστημίου, που στην πραγματικότητα όμως αφορά μια μικρή ελίτ. Το αποτέλεσμα είναι πολλοί νέοι να οδηγηθούν στην ανειδίκευτη εργασία και την ανεργία.
Τα ιδιωτικά ιδρύματα που άνοιξαν συνδέονται κυρίως με ήδη υπάρχοντα κολέγια που επιθυμούν να αναβαθμιστούν σε πανεπιστήμια. Αυτά φυσικά δεν είναι τα «διεθνοποιημένα πανεπιστήμια αριστείας» που υπόσχονταν. Πρόκειται για μια αγορά Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, όπου τα πτυχία αντιμετωπίζονται ως εμπόρευμα και αντιστοιχούν σε συγκεκριμένους κλάδους που έχει ανάγκη η αγορά, οι φοιτητές αντιμετωπίζονται ως πελάτες και τα ιδρύματα ανταγωνίζονται για το μερίδιο της αγοράς.
Γίνεται φανερό ότι η υπόθεση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης δεν αποτελεί απλώς ένα νομικό ζήτημα. Είναι πρωτίστως ζήτημα ταξικής επιλογής. Η κυβέρνηση και η αστική τάξη που υπηρετεί επιθυμούν μια Εκπαίδευση προσαρμοσμένη στις ανάγκες του κεφαλαίου και της αγοράς. Απέναντι σε αυτή την αντιλαϊκή επίθεση, η εργατική τάξη και η νεολαία θα πρέπει να αγωνιστούν για μια δημόσια και δωρεάν Εκπαίδευση που θα υπηρετεί πραγματικά τις κοινωνικές ανάγκες.
Χρήστος Ελευθεριάνος